15.9.17

Ώρα για παράπονα

Πρέπει να το πω, ήθελα να με βοηθάει περισσότερο η εκκλησία, η ορθοδοξία γενικότερα. Να μου εξηγεί. Να μου το κάνει δελεαστικό. Να με κάνει κοινωνό. Να μπορώ να συμμετέχω. Να με κάνει να θέλω να το κάνω, να μη βλέπω την ώρα.
Δεν τα κάνει όμως όλα αυτά, δεν με προσεγγίζει με τρόπο σύγχρονο και βατό, ώστε να καταλάβω. Είναι παράπονο μεγάλο μου αυτό. Θα ήθελα μία εκκλησία που να με αγκαλιάζει. Να με καθοδηγεί. Θα ήθελα να μπορώ να συμμετέχω στις δοξολογίες, στη λατρεία του Θεού, στα λειτουργικά, στις δεήσεις με όλη μου την καρδιά και την όρεξη, γιατί θα ξέρω γιατί κάνω ό,τι κάνω την ώρα που πρέπει να συμβεί και να λαμβάνω το εκατό τοις εκατό των όσων τελούνται μπροστά μου. Πώς όμως όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, όταν η ίδια η εκκλησία σηκώνει τείχη απροσπέλαστα;

Πρώτο εμπόδιο και μεγαλύτερο, η γλώσσα. Γιατί να παλεύω να καταλάβω λέξεις που δεν χρησιμοποιώ στο καθημερινό μου λεξιλόγιο; Να παπαγαλίζω προσευχές που δεν μου λένε τίποτα έτσι όπως είναι γραμμένες; 'Πατέρα μας, που είσαι στους ουρανούς, ας είναι άγιο το όνομά σου, ας έρθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι κι εδώ, στη γη.' Τι πιο όμορφο από το αυτονόητο; Τι θα πει 'αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού'; Τι θα πει αυτό σε σημερινά ελληνικά; Γιατί με κάνει να πάω να το ψάξω; Γιατί με κάνει να το αισθάνομαι σαν κάτι ξένο από μένα; Κάτι που δεν με αφορά; Γιατί με απομακρύνει από αυτό που προσπαθώ να προσεγγίσω; Με βάζει να προσπαθώ να μεταφράσω με τα λίγα αρχαία ελληνικά που θυμάμαι από το σχολείο και μέχρι να καταφέρω να βγάλω νόημα από τη μία πρόταση, να έχει φύγει η λειτουργία δύο σελίδες παρακάτω κι εγώ να έχω χάσει όλο το νόημα, να είμαι χαμένη και εκνευρισμένη, να έχω χάσει τη διάθεσή μου για συμμετοχή, η προσήλωση να έχει πάει περίπατο, και τελικά να βρίσκομαι εκτός ροής, τουτέστιν, εκτός τόπου και χρόνου;

Είναι σκληρό και είναι και άδικο, κυρίως όταν πας να κάνεις σύγκριση με άλλες εκκλησίες του κόσμου που έχουν κάνει όλη τη διαδικασία γιορτή, αντί για τιμωρία και ενοχές που σε φορτίζει η ορθοδοξία μας επειδή είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι της δόξας του. Φυσικά και είμαστε αμαρτωλοί! Αμαρτία σημαίνει ατέλεια και ο μόνος τέλειος είναι ο Θεός. Όμως, το όλο ζητούμενο δεν είναι να αισθάνομαι ατελής και αμαρτωλή και να φοβάμαι την τιμωρία του Θεού σε κάθε μου παραστράτημα, αυτό δεν είναι σχέση! Το ζητούμενο, όπως το εκλαμβάνω εγώ, είναι να προσεγγίσω τον Θεό, μέσα από τον Λόγο του, να μάθω από αυτόν, να με καθοδηγήσει στον δρόμο τον αναμάρτητο, που θα πει στον δρόμο της τελειότητας. Αυτό προσπαθεί να διδάξει ο Χριστιανισμός, πώς εμείς οι αμαρτωλοί, δηλαδή οι ατελείς, θα γίνουμε όλο και τελειότεροι, ακολουθώντας το παράδειγμα του πλέον τέλειου, δηλαδή αναμάρτητου, που πάτησε πάνω σε αυτή τη γη, του Χριστού. Τον δικό του δρόμο βαδίζουμε, από εκείνον διδασκόμαστε και στη δική του τελειότητα αποσκοπούμε.

Δεύτερο εμπόδιο, η δογματική αυστηρότητα. Αυτή η σκληροπυρηνική άποψη που θέλει ανέγγιχτα τα πάντα. Κοιτάτε και μην ακουμπάτε. Ακούτε κι ας μην καταλαβαίνετε. Δεν πειράζει, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα από τα γεγραμμένα.
Δεν είναι όμως έτσι. Θα ήθελα να έχω την Αγία Γραφή μπροστά μου στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και να μπορώ να ακολουθώ τον λόγο του ιερέα, έστω στα διαβαστά. Αν δεν μπορώ να τον τραγουδήσω, να τον ψάλλω, τουλάχιστον να μπορώ να τον διαβάζω. Ακόμα κι αυτό θα με έκανε μέτοχο στο όλο μυστήριο.

Οι ύμνοι επίσης δεν ακουμπιούνται. Έτσι όπως ψάλλονταν τότε, έτσι ψάλλονται και σήμερα. Όχι από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες, μόνο από την ορθόδοξη. Μα, τώρα όμως, εγώ ή οποιοσδήποτε απλός πιστός που ζει στο 2017, πώς να ακολουθήσω; Για να μάθεις ψαλτική θέλει τουλάχιστον τρία με έξι χρόνια σπουδών. Εγώ όμως θέλω να μπορώ να παίρνω τον ύμνο και στο σπίτι μου. Να μπορώ να τον σιγοτραγουδώ όποτε αισθάνομαι την ανάγκη να δεηθώ, να δοξάσω στον Πατέρα ή τον υμνήσω. Για τη δόξα Του εξάλλου δεν γίνονται όλα; Αυτό λέει η Αγία Γραφή. Πώς να το κάνω όμως αυτό, πώς να προσεγγίσω, όταν η υμνολογία αυτή έχει μείνει ίδια και απαράλλακτη, κολλημένη στο Μεσαίωνα;
Εγώ θέλω να έρθει στο σήμερα, κοντά μου. Να έχει ένα άκουσμα συμβατό με τα ακούσματα του σύγχρονου γίγνεσθαι. Να μπορεί και ένα μικρό παιδί ή ο έφηβος γιος μου να ακολουθήσει τον ρυθμό, τον ήχο και τους στίχους. Να μπορούμε όλοι να οικειοποιηθούμε την όλη διαδικασία, όχι μόνο οι ιερείς και οι ψάλτες.
Θέλω να είμαι κι εγώ μέτοχος, να μπορώ να συμμετέχω.

Τρίτο εμπόδιο, όλα θεωρούνται δεδομένα. Η εκκλησία θεωρεί δεδομένο ότι εγώ ξέρω. Κι όταν κάποιος είναι ανίδεος; Έναν ανίδεο, έναν άσχετο, πώς τον προσεγγίζει; Γιατί να μην υπάρχουν μαθήματα κατήχησης και για ενηλίκους; Ή στο τέλος της λειτουργίας, ο ίδιος ο ιερέας να καθίσει, όχι δέκα λεπτά (τα περιβόητα δέκα λεπτά κήρυγμα), αλλά όσο χρειάζεται και να μιλήσει για πράγματα ουσίας, προκειμένου με κάποιον τρόπο να φτάσει το μήνυμα στους απλούς πιστούς και όχι μόνο. Ακόμα και κάποιος που δεν πιστεύει ή αισθάνεται μπερδεμένος ή ακόμα ακόμα και να έχει απορρίψει το όλο κεφάλαιο της πνευματικής διάστασης από την ζωή του, να μπορεί να παρακολουθήσει και να βρει ενδιαφέρον σε αυτό που ακούει, γιατί θα μπορεί να καταλάβει πως αυτό που ακούει έχει να κάνει με κείνον προσωπικά και δεν πρόκειται για πράγματα που έγιναν κάποτε σε κάποιους και τώρα τι καθόμαστε και ασχολούμαστε με περσινά ξινά σταφύλια;

Προσωπικά, δεν θα είχα καμία αντίρρηση να μου ανέλυε κάποιος ακόμα και τα πιο βασικά πράγματα που όμως από την εκκλησία θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρω. Πώς να τα ξέρω; Ουρανοκατέβατα θα μου έρθουν; Δεν γίνονται αυτά. Χρειάζεται καθοδήγηση. Χρειάζεται κάποιος να μπορεί να εξηγεί τα πώς και τα γιατί σε πράγματα ουσίας. Καλό είναι να μου επαναλαμβάνεις το ευαγγέλιο λίγο πιο περιφραστικά στο δεκάλεπτο μετά τη Λειτουργία, αλλά μπες και σε θέματα εφαρμογής της πίστης μας στην ζωή μας. Δώσε μου να καταλάβω γιατί πρέπει να προσεύχομαι; Τι επιτυγχάνω με αυτό; Γιατί πρέπει να νηστεύω; Τι θα πει αμαρτία; Γιατί είναι κακό να μην τηρώ τις εντολές; Πώς με ωφελεί η παρουσία μου στην εκκλησία; Γιατί πρέπει να εξομολογούμαι; Δεν φτάνει να το λέω στον Θεό; Γιατί πρέπει να μεσολαβεί κάποιος άνθρωπος στην όλη διαδικασία; Και χίλια δυο άλλα ερωτήματα που προβληματίζουν τόσον κόσμο, ανάμεσά τους φυσικά κι εμένα.

Ήθελα η ορθόδοξη εκκλησία στην οποία ανήκω να ήταν πιο κοντά σε μένα. Αισθάνομαι όμως ότι, προκειμένου να είναι πιο κοντά στον Θεό (αφήνοντας αναλλοίωτα τα πάντα, γλώσσα, υμνολογία, τελετουργία κ.ο.κ.), εμένα, ως πιστό, με έχει κάνει στην άκρη. Και στενοχωριέμαι που με κάνει να αισθάνομαι έτσι.

Πιστεύω ότι όλα αυτά, αλλά και άλλα πολλά με τα οποία δεν έχω καταπιαστεί στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι αρκετά για να διώξουν μεγάλη μερίδα κόσμου από την εκκλησία, όπως δυστυχώς συμβαίνει στις μέρες μας. Όμως, για μένα, δεν θεωρώ ότι το να σε αφήνει μια εκκλησία με παράπονα, θα πρέπει να αναιρεί την προσωπική σου σχέση με τον Θεό. Είναι κρίμα και λάθος να καταλογίζουμε τις όποιες ανθρώπινες δυσλειτουργίες στον Θεό. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, αυτό είναι γνώρισμα μόνο του Θεού. Και σε Αυτόν καλούμαστε να μοιάσουμε. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Είδα ότι η εκκλησία μου δεν με καλύπτει ως προς τον τρόπο εφαρμογής και αφομοίωσης του Θείου Λόγου στην ζωή μου, στη σχέση μου με τους γύρω μου, στην πορεία μου ως άτομο και ως χριστιανή και αποφάσισα να αναζητήσω άλλες λύσεις για να ξεκινήσει σωστά η πορεία μου στην οδό του Κυρίου. Το έψαξα στο διαδίκτυο, διάβασα βιβλία, μπήκα σε sites, άκουσα κηρύγματα, διδαχές. Κυρίως όμως, αναζήτησα τις απαντήσεις μου στην Αγία Γραφή, στον ίδιο τον λόγο του Θεού. "Ζήτα και θα σου δοθεί". Έτσι απλά, χωρίς να το κάνω συνειδητά, ακολουθούσα τις Γραφές!

Και συνεχίζω ακάθεκτη. Με το πάθος που ο Θεός με καλεί να τον αναζητήσω και με την αφοσίωση που του αξίζει. Όταν το παίρνεις απόφαση και ξεκαθαρίζεις τα πράγματα μέσα σου, ξέρεις ότι δεν πρόκειται να αφήσεις κανένα πετραδάκι να σου σκιάσει τον ήλιο!



"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, 
χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί.
Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει 
κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~ κατά Ματθαίον 7:7-8

~~~~~~~

*  H φωτογραφία είναι από εδώ.

~~~~~~~

Φιλώ σας!

Εύα 💗

4 σχόλια:

Σμαραγδάκι Ρούλα είπε...

θα συμφωνήσω και θα επ αυξανω.. για ότι γραφεις σε αυτήν και στην προηγουμενη αναρτηση σου γυρω απο το θεμα πίστη και θρησκεία.. και μακαρι να βρισκοταν πολλοι να εμβαθυνουν έτσι ουσιαστικα σε αυτά και τι αντιπροσωπευει αυτη για τον καθενα μας.. να είσαι καλα με ότι κανεις στην ζωή σου...!!

Teteel είπε...

Mια χαρά τα λες.
Εχει φύγει κόσμος από την εκκλησία για αυτούς τους λόγους.

panos είπε...

ορίστε σε απλά ελληνικά
βοήθειά σου

Δέκα Εντολές
Λίγα ζητάει ο Θεός κι αμέτρητα προσφέρει.
Κι αυτά που Θέλει από ‘μάς...
+++πάλι για ‘μάς Τα Θέλει+++
1) το να τιμήσεις το Θεό είναι η εντολή σου,
εικόνα και ομοίωση το θαύμα στη ζωή σου+++

2)ότι πάθος προσκυνήσεις ,ότι λάθος εξαρτύσεις Ελευθερωτής υπάρχει, απαλοιφή απ’τον Εθνάρχη
Ποιητή και Πρωτοπλάστη, από κάθε σου γενιά ,
Ρώτα και στην εκκλησιά , που κοιτά πάντα ψηλά+++
3)Μόνος σου τα βγάζεις πέρα όταν δικαιοπρατείς
Και ο Θεός σε ευλογάει την ευθεία για να βρεις.
Μα όταν βρίσκεις αδικία άστο μη μεροληπτείς.
Έχε πίστη στο Θεό το γνωρίζει και αυτό
Το μεταφέρει στον Υιό που δουλεύει για καλό
Σε συγκριτικό βαθμό
Κάθε κακό εξομαλύνει και στο δρόμο ξαναδίνει μεγαλύτερη ροπή Για Μια Ανώτερη Ψυχή+++

4)Κάθε μέρα το παλεύεις σωστή ύλη για να βρείς
Στη πορεία της ζωής σου με το Θεό θα πορευτείς
Για να τα καταφέρεις όλα πάνε μίλα του ξανά
Η Κυριακή κοντεύει νέας εβδομάδας η Χαρά
Κι έτσι ξεκούραστος θ’αρχίσεις μ’όλα τα καλά μαζί
Έχοντας όμως κι άλλη μία ολοκαίνουρια ευχή+++

5)Ο πατέρας και η μητέρα δύο κρίκοι της ζωής
κάθε αγάπη που πιστώνεις
παίρνεις το θαύμα της πνοής
Κι έτσι εσύ το μεταφέρεις, στα δικά σου τα παιδιά
Κι όσο συχνότερα προσφέρεις,
τόσο πιστώνεσαι χαρά+++
6)Μη στερήσεις από γύρω μιαν ανάγκη για πνοή,
λιγοστεύεις οξυγόνο κάθε πλάσματος τροφή+++

7)Όταν έχεις ένα ταίρι και σου προσφέρεται ευθύς ο Θεός σου το προσφέρει δε γελιέτε Ο Ποιητής
Πρόσεχε να μη το χάσεις να μη γίνεις απρεπής
Κι όση αγάπη επενδύεις
τόση πιο πολύ θα βρεις+++

8)Μη στερήσεις του Πλησίον υλικό ή ζωντανό
Γιατί τότε χρεωμένος , τόκους , δίνεις στο κακό+++

9)κι όταν λάθος σου ξεφύγει
στο σύντροφο το διπλανό
λάθος τότε θα προκύψει
στης πορείας το σταυρό+++

10)σε τραβάει από τη μύτη της λαγνείας ο χορός
Μα σα κάτσεις και μετρήσεις
Του Θεού τις προσφορές,
τότε δε θα θέλεις να αλλάξει τις ροπές.
Η ζήλια φέρνει φθόνο η ζήλια δίνει πόνο.
Ο Ζήλος Όμως Στο Σταυρό + ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΊ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
+___+___+
να πηγαίνεις εκκλησία περίπου στις 9
θα ακούς τα κατανοητότερα
το αντίδωρο νηστικιά για υπακοη και θυσία
τηρείς το νόμο
φτιάχνεις τη διατροφή σου τετάρτη παρασκευή και γιορτές
και ο θεός είναι μαζί σου σε κάθε σου βήμα
δεν είναι και πολύπλοκο
η βυζαντινή δεν αλλάζει
αν βρεις και πνευματικό Τελειοποιήσε
ζήτα απ'τους πρωπάτορες πνευματικό που φέρεις καιτο όνομα
προσευχή
να κάνεις πάντα ωφέλημα παράπονα
+++σ'ευχαριστώ+++και η εκκλησία εξελίσσεται ...


Eva Psarrou είπε...

@ Σμαραγδάκι Ρούλα

Νομίζω ότι υπάρχουν, απλά το περιβάλλον δεν ευνοεί αυτού του είδους τους προβληματισμούς και συζητήσεις κι έτσι, μένουν στη σιωπή.

@ Teteel

Το παρήγορο είναι ότι έχει επιστρέψει και κόσμος, για διαφορετικούς βέβαια λόγους.

@ panos

Τι όμορφο! Σε ευχαριστώ πολύ για το κείμενο και για το πέρασμα, να είσαι καλά!

Την καλησπέρα μου σε όλους!