Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Σαββατοκύριακο στην Περαχώρα

Μετά την κούραση της εβδομάδας δεν το είχα όρεξη να πάω, εκείνος με έπεισε.
Και πέρασα καταπληκτικά. Οι δυο μας στην Περαχώρα. Οι καλύτερες διακοπές!

Φέτος ήταν η χρονιά τους, έδωσαν ρεσιτάλ παραγωγικότητας και ομορφιάς!

Είχαμε να πάμε καιρό, κοντά δύο μήνες. Όμως, τα βρήκαμε όλα ζωντανά, χρωματιστά και ακμαία. Σα να μην πέρασε μια μέρα! Όλα τους ήταν στα καλύτερά τους, οι τριανταφυλλιές, τα ηλιοτρόπια, τα οπωροφόρα. Τα κλαδιά τους κόντευαν να σπάσουν από τον καρπό! Μανταρινάκια, αχλάδια, μήλα. Λίγο ακόμα θέλουν, μέχρι την επόμενη φορά. Οι μουριές μας για πρώτη φορά έβγαλαν μούρα! Γυάλιζαν στον ήλιο και έσταζαν μέλι. Οι ροδιές έδεσαν και φέτος, μέσα στον πύρινο ανθό, ολοστόλιστες. Τα γεράνια ολάνθιστα.

Τι να λέω, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Υπάρχει μια άτυπη άποψη που κυριαρχεί στον χώρο της φωτογραφίας, πως τα λουλούδια είναι θέμα ανιαρό που δεν δηλώνει φωτογραφία επιπέδου. Για μένα, ένα λουλούδι είναι ένα έργο τέχνης, η τελειότητα στις γραμμές, στις αποχρώσεις, η αρμονία του, η σιωπηλή ομορφιά του με αιχμαλωτίζουν πάντα και με συγκινούν. Έχουν γίνει το αγαπημένο μου θέμα φωτογράφισης κάθε φορά που πηγαίνω στο κτήμα και πιστεύω ότι τους αξίζουν όλα τα φωτογραφικά πορτρέτα που μπορώ να τους αφιερώσω. Πόσο μάλλον όταν όλα τους κρύβουν τον χρόνο και τον κόπο μας να τα φτάσουμε ως εδώ. Ο άνδρας μου έχει αφιερώσει άπειρο χρόνο για αυτά. Κι εγώ, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τα θαυμάζω και να τα αποθανατίζω.

Παιχνίδια στον ήλιο με τα γελαστά ηλιοτρόπια. Πρώτη τους χρονιά φέτος στο κτήμα.

Αυτή τη φορά είχαμε και επισκέψεις. Ο Διαμαντής πέρασε από το κτήμα και άφησε το δίμετρο πουκάμισό του. Ήταν τόσο εντυπωσιακό! Τα χρώματα, οι υφές, το πώς είχαν αποτυπωθεί ακόμα και τα μάτια του στο πουκάμισο που μας άφησε για δώρο. Ο Νίκος λέει πως είναι άκακο, από αυτά που τρώνε ποντίκια μόνο και δεν πειράζουν τον άνθρωπο. Θέλω να τον πιστέψω, αλλά όταν βλέπεις ένα τόσο μεγάλο αποτύπωμα, δύσκολα το αντιμετωπίζεις στωικά. Φαινόταν τεράστιο!

Η Εύα και το ..φίδι! Μπρρρρ!

Εκτός από τον Διαμαντή, το σαββατοκύριακο μας φύλαγε κι άλλη μια μικρή έκπληξη. Ήμασταν μπροστά στη βεράντα και πίναμε το καφεδάκι μας. Ακούγαμε τιτιβίσματα μικρών πουλιών πολύ κοντά μας, δεν μπορούσαμε όμως να τα εντοπίσουμε. Σηκωθήκαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε διακριτικά, μη τα τρομάξουμε. Κοιτάξαμε στην ελιά που σκιάζει τη βεράντα μας, στα κεραμίδια, στα παράθυρα, δεν ήταν πουθενά. Οι φωνούλες ωστόσο ήταν εκεί, δίπλα μας, στο ένα μέτρο. Πού ήταν;

Είχαν κάνει φωλιά μέσα σε ένα πήλινο πιθαράκι που είχαμε κάτω από το δέντρο. Μέσα από ένα μικροσκοπικό στόμιο, η μαμά σπουργιτίνα είχε φτιάξει φωλιά και είχε κάνει τα αυγουλάκια της, τα οποία τώρα είχαν γίνει σπουργιτάκια και φώναζαν απαιτητικά για τροφή! Ήταν όνειρο να βλέπεις τις κινήσεις του ζευγαριού, τη φροντίδα τους απέναντι στα μικρά τους, τον συναγερμό όταν κατάλαβαν πως τα είχαμε εντοπίσει, την αποδοχή της παρουσίας μας, την αρμονία στη συνύπαρξη. Το καλύτερο σχολείο είναι η φύση, οι πιο σοφές διδαχές πηγάζουν από εκεί, διδαχές όπως αφοσίωση στην οικογένειά σου, υπευθυνότητα, συνεργασία με το ταίρι σου, δέσιμο, φροντίδα για τα παιδιά σου, προστασία, αγάπη, συνύπαρξη, σκοπός...

Φύγαμε αργά το βράδυ της Κυριακής, γεμάτοι από εικόνες και συναισθήματα. Γεμάτοι. Ένας τόπος που αγαπάμε πολύ, μας ανταπέδωσε στο ακέραιο την αγάπη μας αυτή. Μας την έδωσε πίσω πολλαπλάσια. Όπως το κάνει κάθε φορά που ξεκλέβουμε λίγο χρόνο για να τρέξουμε στην αγκαλιά του. Εις το επανειδείν!

Αγριόσκορδο, το αγαπημένο. Είναι και το σηματάκι μου εδώ και στο facebook και αλλού.

Εύα 💗

5 σχόλια:

korina sper είπε...

Είμαι fan σου φιλενάδα!!

Memaria είπε...

Τι ομορφιές!
Το λένε αυτό για τις φωτογραφίες λουλουδιών το έχω ακούσει-διαβάσει κι εγώ, αλλά συνεχίζω απτόητη, άλλωστε δεν είμαι επαγγελματίας φωτογράφος για να με ακουμπάνε οι "νόμοι" τους και οι "κανόνες" τους, έτσι απολαμβάνω την ελευθερία που μου δίνει η αγάπη μου για τη φωτογραφία και τη φύση!
Σε καμαρώνω και σε χαίρομαι που κάνεις κι εσύ αυτό που νιώθεις!
Ο Νίκος έχει δίκιο! Το φίδι που σας επισκέφτηκε είναι μάλλον λαφιάτης, ακίνδυνο τελείως για τον άνθρωπο, αλλά χρησιμότατο, μια και κυνηγά ποντίκια.
Μπορεί το μεγάλο του μέγεθος να φοβίζει, αλλά μόνο η οχιά είναι επικίνδυνη και αυτή τρέμω..καλά, όχι πως αν δω οποιοδήποτε φίδι δε θα τρομοκρατηθώ, δεν είμαι και η ψυχραιμότερη του κόσμου, απλά εύχομαι να μην έχω τέτοια συναπαντήματα...χαχα!
Καλή συνέχεια!

Eva Psarrou είπε...

@ korina sper
Κορινάκι μου γλυκό, σου χρωστάω καφέ! Φιλιά πολλά, θα τα πούμε σύντομα!

@ Memaria
Το να κάνεις αυτό που νιώθεις είναι και το ζητούμενο, Μαρία μου. Άλλωστε, ποτέ δεν φημιζόμουν πως ακολουθώ τον συρμό. Χαίρομαι που σε βρίσκω συνοδοιπόρο! Την καλημέρα μου!

Teteel είπε...

Τι ωραίες οι φωτογραφίες σου! Το κτήμα είναι στο φουλ του, υπέροχα όλα.
Ναι, ο δάσκαλος φωτογραφίας, λέει οτι είναι ευκολάκια οι φωτος των λουλουδιών, αλλά εμένα πάντα μου αρέσουν και πάντα θα φωτογραφίζω όπως κι εσύ.
Ο Διαμαντής με τρομάζει πολύ πολύ, ακόμα κι αν μπορούσε να μου χαμογελάσει! Και το πουκαμισό του, αδειανό, κι αυτό με τρομάζει...
Χαίρομαι που περάσατε τόσο όμορφα.
Καλή εβδομάδα να έχεις.

Mia είπε...

Τι όμορφο κτήμα! Και τι ωραία λουλούδια! Συμφωνώ μαζί σου, Εύα μου. Τα λουλούδια είναι έργα τέχνης, δημιουργίες της ίδιας της φύσης!