11.4.17

Μεγάλη Παρασκευή να είσαι μόνος


Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή να είσαι μόνος σαν το Χριστό 
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. 
Τις ζαριές να ακούς ατάραχα στο μοίρασμα 
των υπαρχόντων σου, 
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία.
Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή, 
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων 
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. 
Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ' απρόσμενο σουρούπωμα. 
Οι μπόρες του ουρανού δε στερεύουν. Η ξαστεριά θα 'ρθεί 
το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια 
των δρόμων της μεγάλης Παρασκευής 
της ζωής μας.

~ π. Μωυσέως του Αγιορείτου


*****
Ας ευχηθούμε στην ξαστεριά του Σαββατόβραδου.

*****
 Τη φωτογραφία την βρήκα εδώ.

*****
Ας ευχηθούμε και στη λησμονιά των μαρτυρίων.

*****
Καλή Ανάσταση, αγαπημένοι! 💗

7.4.17

Ένα γράμμα αγάπης

Ένα γράμμα γραμμένο ειδικά για εμάς, τις γυναίκες. Ένα ξεχωριστό γράμμα από έναν ξεχωριστό αποστολέα. Από αυτά που αποστηθίζεις λέξη προς λέξη, που φυλάς σαν πολύτιμο θησαυρό κάτω από το μαξιλάρι σου προτού να κοιμηθείς, αλλά και στην καρδιά σου για πάντα. 

Είναι γραμμένο στα αγγλικά, όπως στα αγγλικά είναι και το βίντεο που το συνοδεύει (δυστυχώς). Μπορείτε να μπείτε εδώ για τη μετάφραση του ποιήματος. Εμπνευστής του ο B.J. Morbitzer.

Letter From God To Women

Posted: Sun Nov 27, 2011 10:24 pm
by B.J.Morbitzer
Letter From God To Woman

When I created the heavens and the earth, I spoke them into being. When I created man, I formed him and breathed life into his nostrils. But you woman, I fashioned after I breathed the breath of life into man because your nostrils are too delicate. I allowed a deep sleep to come over him so I could patiently and perfectly fashion you.

Man was put to sleep so that he could not interfere with the creativity. From one bone I fashioned you. I chose the bone that protects his heart and his lungs and supports him, as you are meant to do. Around this one bone I shaped you. I modeled you. I created you perfectly and beautifully. Your characteristics are as the rib, strong yet delicate and fragile. You provide protection for the most delicate organ in man, his heart. His heart is the center of his being; his lungs hold the breath of life. The rib cage will allow itself to be broken before it will allow damage to the heart.

Support the man as the rib cage supports the body. You were not taken from his feet, to be under him, nor were you taken from his head, to be above him. You were taken from his side, to stand beside him and be held close to his side.

You are My perfect angel. You are My beautiful little girl. You have grown to be a splendid woman of excellence, and My eyes fill when I see the virtues in your heart. Your eyes – don’t change them. Your lips – how lovely when they part in prayer. Your nose, so perfect in form, your hands so gentle in touch. I’ve caressed your face in your deepest sleep; I’ve held your heart close to mine.

Of all that lives and breathes, you are the most like Me. Adam walked with Me in the cool of the day and yet he was lonely. He could not see Me or touch Me. He could only feel Me.

So everything I wanted Adam to share and experience with Me,

I fashioned in you: My holiness, My strength,

My protection and support. You are special because you are the extension of Me.

Man represents My image, woman My emotions. Together you represent the totality of God. So man – treat woman well. Love her, respect her, for she is fragile. In hurting her, you hurt Me. What you do to her, you do to Me. In crushing her, you only damage your own heart, the heart of your Father, and the heart of her Father.

Woman, support man. In humility, show him the power of emotion I have given you. In gentle quietness show your strength. In love, show him that you are the rib that protects his inner self.

Author B.J.Morbitzer (πηγή)

6.4.17

Γιατί Ορθοδοξία

Αν μπει κανείς στο Βικιπαίδεια στο λήμμα Χριστιανισμός, μεταξύ άλλων, θα διαβάσει:
"Χριστιανισμός ονομάζεται το θρησκευτικό σύστημα πίστης το οποίο αναγνωρίζει ως ιδρυτή και κεντρικό πρόσωπο του συνόλου της διδασκαλίας του τον Ιησού Χριστό όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής."
Όλη η κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού περιστρέφεται γύρω από τον Ιησού, το Α και το Ω, τον ενανθρωπήσαντα Θεό επί της γης, τον Υιό του Θεού που ήρθε στη Γη, δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για εμάς τους ανθρώπους, εξαγοράζοντάς μας από την αμαρτία και την καταδίκη και προσφέροντάς μας την σωτηρία. Βασική προϋπόθεση σε όλα αυτά, η πίστη στον Θεό και η αγάπη στον συνάνθρωπο.

Η πορεία του Χριστιανισμού ωστόσο δεν υπολείπεται σε περιπέτειες και δοκιμασίες που οδήγησαν πολλές φορές σε διαφωνίες, συγκρούσεις, ενίοτε και διασπάσεις, κυρίως κατά τους πρώτους αιώνες που προσπαθούσε να στερεώσει τη δογματική και θεολογική του ταυτότητα.

Ο Καθολικισμός ήταν η πρώτη μεγάλη διάσπαση του Χριστιανισμού, το πρώτο παρακλάδι που αποκόπηκε από τον βασικό κορμό της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας που λέμε στο Πιστεύω μας (Σύμβολο της Πίστεως) εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Υπήρξαν πολλά που οδήγησαν τους καθολικούς να πάρουν τον δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, μεταξύ των οποίων και λόγοι οικονομικοί (ας μην ξεχνάμε την άλωση της Κωνσταντινούπολης λίγα χρόνια αργότερα από τους ομόθρησκους Λατίνους), αλλά και πολιτικού γοήτρου, όπως η αυθαίρετη "θείω δικαίω" διεκδίκηση των πρωτείων μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης από τον πάπα.

Ωστόσο, το σημαντικότερο στοιχείο που οδήγησε στη οριστική ρήξη με την Ορθοδοξία ήταν όταν ο πάπας διεκδίκησε για τον εαυτό του το περιβόητο αλάθητο. Αυτό για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που εξακολουθούσε να παραμένει ο αναλλοίωτος κορμός του Χριστιανισμού, εκλήφθηκε ως η απόλυτη ύβρις απέναντι στον Θεό. Το να διεκδικεί κάποιος το αλάθητο είναι η ύστατη μορφή ανθρώπινης αλαζονείας, η οποία, όσο εξακολουθεί να υφίσταται, μία σύμπνοια με τους καθολικούς είναι μάλλον αδύνατη. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ο μόνος αναμάρτητος και ο μόνος που κατέχει το αλάθητο σε αυτόν τον κόσμο είναι ο Θεός.

Μετά την πρώτη διάσπαση με τον καθολικισμό, άρχισαν να δημιουργούνται άπειρα παρακλάδια το ένα μετά το άλλο, παρακλάδια διαφοροποίησης τα οποία ξεκίνησαν αρχικά ως διαμαρτυρία στις απόψεις των καθολικών, όπως ο Λουθηρανισμός, η Αγγλικανική Εκκλησία, ο Προτεσταντισμός, ο Καλβινισμός, Ευαγγελιστές, Πεντηκοστιανοί, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Μεθοδιστές και ο κατάλογος συνεχίζεται. Δεν έχει νόημα να μπω σε ιστορικές λεπτομέρειες για το κάθε παρακλάδι (μπορείτε να τα αναζητήσετε στο διαδίκτυο ή στις βιβλιοθήκες, όποιος ενδιαφέρεται να το ψάξει περισσότερο, οι πληροφορίες είναι εύκολα προσβάσιμες). Αυτό που έχει σημασία, είναι πως όλα τους ανεξαιρέτως βασίζονται στον ανθρώπινο παράγοντα, σε γνώμες και ερμηνείες των Γραφών από πολλούς και διαφόρους που έκοβαν και έραβαν τις Γραφές κατά τα μέτρα και σταθμά τους.

Η Αγία Γραφή όμως λέει ξεκάθαρα ότι δεν δικαιούται κανείς να προσθέσει, να αφαιρέσει ή να παραποιήσει οτιδήποτε από τον Λόγο του Θεού, ούτε μία τελεία. Ο λόγος είναι πως όταν ανακατεύεται ο ανθρώπινος παράγοντας, ακόμα και με τη μορφή της μετάφρασης που θα κάνει στο κείμενο, πόσο μάλλον όταν αρχίζει να εκφέρει και την άποψή του πάνω σε αυτήν, τότε η Γραφή αλλοιώνεται, το αρχικό νόημα αρχίζει να απομακρύνεται πολύ και οι άνθρωποι μπαίνουν σε μία αιρετική διαδικασία, πιστεύοντας αυτά που τους έχει υπαγορευτεί από κάποιον άνθρωπο και όχι από τον Θεό. Παύει επομένως να είναι Αγία η Αγία Γραφή και αρχίζει να μπερδεύεται το πράγμα.

Αυτό ακριβώς έγινε και με τους Προτεστάντες της Αμερικής. Ο προτεσταντισμός υπήρξε ένα ακόμα παρακλάδι που άνθισε στη βόρεια Ευρώπη και αργότερα στην Αμερική, που σκοπός του ήταν να διαμαρτυρηθεί (προτεσταντισμός >protest=διαμαρτύρομαι) αποποιούμενος την χλιδή και την εξεζητημένη πολυτέλεια του καθολικισμού αρχικά και στη συνέχεια να "σβήσει" τις όποιες διαφορές και διαφωνίες, όταν καθολικοί και προτεστάντες άρχισαν να σμίγουν μεταξύ τους στη νέα ήπειρο με δεσμούς γάμου. Οι ίδιοι οι καθολικοί τους ονομάτιζαν απλά "Χριστιανούς" επειδή με αυτό τον τρόπο όλες οι διαφορές Ευρωπαίων Καθολικών και Αμερικανών Προτεσταντών κρύβονταν διακριτικά κάτω από το χαλί και όλοι τους εμφανίζονταν ως μία ευτυχισμένη οικογένεια. Αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν ενστάσεις, όπως π.χ. από τον πάπα Λέοντα 13ο ο οποίος έξω από τα δόντια τους χαρακτήριζε αιρετικούς, μάλλον όμως επρόκειτο για την εξαίρεση που επιβεβαίωνε τον κανόνα.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί θέλοντας να αποποιηθούν το γεγονός ότι ο προτεσταντισμός είναι μία σχετικά πρόσφατη διάσπαση από τον κεντρικό κορμό του Χριστιανισμού που στηρίχτηκε απλά στην ερμηνεία των Γραφών από έναν άνθρωπο και την άποψή του πάνω σε αυτές, οικειοποιήθηκαν με θέρμη τον χαρακτηρισμό των καθολικών και πλέον κανένας στην Αμερική δεν μιλάει για προτεσταντισμό. Όλοι τους έγιναν "Χριστιανοί" σκέτο, με όλες τις παραποιήσεις που αυτό συνεπάγεται και με όλες τις διασπάσεις που ακολούθησαν αυτή την πρώτη διάσπαση. Όποιος είχε κάτι περισσότερο να πει, έφτιαχνε μια δική του "εκκλησία" και ένα δικό του δόγμα. Σήμερα στην Αμερική υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες εκκλησίες, η κάθε μια εκ των οποίων υιοθετεί τη δική της ερμηνεία των Γραφών.

Αυτό ήταν ένα αναμενόμενο επακόλουθο γιατί, όταν το παρακλάδι της θρησκείας σου είναι βασισμένο στην ανθρώπινη γνώμη και ερμηνεία, είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί κι άλλος στην πορεία που θα ερμηνεύσει τις Γραφές σύμφωνα με τη δική του άποψη, όπως έγινε με τους Καλβινιστές, κι έπειτα με τους Μεθοδιστές και ένα σωρό άλλα παρακλάδια.

Η Ορθοδοξία απέχει έτη φωτός από όλα αυτά. Είναι ο κορμός, γι' αυτό. Είναι η πρώτη εκκλησία, η αρχαιότερη, που δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους και τους συνεχιστές τους. Τα δόγματά της, και οι τελετουργίες της και όλα όσα έχουν να κάνουν με την εκκλησιαστική δραστηριότητα και θεολογία, ελάχιστα έχουν αλλάξει μέσα στους αιώνες. Ό,τι ισχύει σήμερα στην εκκλησία μας, ισχύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτό την φέρνει εγγύτερα από όλα τα υπόλοιπα παρακλάδια στην αυθεντική διδασκαλία του ιδρυτή και κεντρικού προσώπου του Χριστιανισμού που είναι ο Ιησούς Χριστός, όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής.

Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι είμαστε ιδιαίτερα ευνοημένοι και για έναν ακόμα λόγο, εξίσου σημαντικό. Τα κείμενα, ιδίως αυτά που έχουν να κάνουν με την έλευση του Θεού στη γη, τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές, οι Πράξεις, με όλες τις διδαχές και τον βίο του Ιησού, έχουν γραφτεί στην ελληνιστική κοινή, δηλαδή δεν έχουν μεταφραστεί από κάποια άλλη γλώσσα στη γλώσσα μας για να τα καταλαβαίνουμε, όπως έγινε με όλους τους υπόλοιπους. Τα κείμενα είναι αυθεντικά, όπως γράφτηκαν από τους θεόπνευστους συγγραφείς τους. Η θεία λειτουργία που ακούμε τις Κυριακές στις εκκλησίες μας, οι διάφορες ακολουθίες κτλ. είναι όπως ακριβώς τα εμπνεύστηκε ο δημιουργός της, χωρίς την παραμικρή παρέμβαση από κάποιον τρίτο. Πρόκειται για τα αυτούσια κείμενα και διδαχές των Αγίων Πατέρων της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας, κατά τους πρώτους-πρώτους αιώνες που ακολούθησαν της ζωής, του θανάτου και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, κάτι που αποκλείει σε συντριπτικό ποσοστό τον κίνδυνο παρερμηνείας ή αλλοίωσης από κάποιον τρίτο. Κανένα άλλο παρακλάδι του Χριστιανισμού σήμερα δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο.

Η Ορθοδοξία είναι η αυθεντική εκκλησία, η αρχαιότερη, η εγγύτερη στη διδασκαλία του Χριστού, η συγγενέστερη των πρώτων αποστολικών εκκλησιών. Ίσως να ξενίζει λίγο η αρχαϊκή μορφή του συνόλου της γραμματείας της - εμένα σίγουρα με ξένισε, κυρίως στην αρχή (μετά εξοικειώνεσαι) - όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για τα ίδια λόγια που γράφτηκαν και ειπώθηκαν από τους πρωταγωνιστές της ομορφότερης ιστορίας του κόσμου, νομίζω ότι μπορεί να ξεπεράσει τον γλωσσικό σκόπελο και να τολμήσει να μπει στο συναρπαστικό ταξίδι της ανακάλυψης, της αποκάλυψης μάλλον, της Αλήθειας.




"Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός. Έτσι ο άνθρωπος του Θεού θα είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."

~ Β' Προς Τιμόθεον 3:16-17

1.4.17

Ξεκινώντας από την Αγία Γραφή

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν πήρα την απόφαση να ασχοληθώ πιο συστηματικά με τη θρησκεία μου ήταν να αγοράσω μία Αγία Γραφή. Διάλεξα μια μικρόσχημη έκδοση από τις εκδόσεις Ελληνική Βιβλική Εταιρεία  σε σύγχρονη νεοελληνική απόδοση των πρωτότυπων κειμένων. Το προτίμησα έτσι για να είναι βολική στη χρήση της, λόγω μεγέθους, και εύληπτη ως προς το διάβασμά της, λόγω γλώσσας. Νομίζω ότι για έναν αρχάριο σαν κι εμένα είναι μια πολύ καλή επιλογή για να ξεκινήσεις.

Μαζί με την Αγία Γραφή προμηθεύτηκα ένα τετράδιο για σημειώσεις και λοιπά χρήσιμα που πέφτουν στην αντίληψή μου από διάφορες πηγές, καθώς και πολλά χρωματιστά στυλό και μαρκαδόρους υπογράμμισης τύπου stabilo για σημειώσεις και υπογραμμίσεις μέσα στη Βίβλο. Πολύς κόσμος έχει αντίρρηση ως προς τις παρεμβάσεις πάνω στο κείμενο, όμως εγώ θέλω τα βιβλία μου να έχουν την προσωπική μου σφραγίδα. Έτσι γίνονται δικά μου και η σχέση μου μαζί τους παύει να είναι απρόσωπη και αποκτά οικειότητα και χαρακτήρα. Δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω, να μη κάνω μια σημείωση, ακόμα και ένα σκαρίφημα σε κάποιο κενό που να συνδέεται με αυτό που έχω διαβάσει. Δεν το θεωρώ βεβήλωση, αντίθετα το βλέπω ως επικοινωνία με το ίδιο το κείμενο, αλλά και τον συγγραφέα του κειμένου. Εκείνος μου λέει κι εγώ αντιδρώ. Είναι ένα μοίρασμα, ένας διάλογος.

Ποιος όμως είναι ο συγγραφέας της Αγίας Γραφής; Είναι πολλοί, ο Μωυσής, ο Δαβίδ, ο Σολομώντας, αμέτρητοι προφήτες που έζησαν πριν από την έλευση του Χριστού προμηνύοντας τον ερχομό του Μεσσία, καθώς και μαθητές του Χριστού και Απόστολοι, χάρη στους οποίους έχουμε σήμερα τα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων, τις Επιστολές (ένας θησαυρός μαθητείας κι ένα εξαιρετικό σημείο για να ξεκινήσει κανείς τη μελέτη του, όπως και τα Ευαγγέλια βέβαια) και φυσικά την περίφημη Αποκάλυψη που προβληματίζει μέχρι και σήμερα, αφού προμηνύει το τέλος των καιρών και την έλευση του Ιησού για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Είναι γραμμένη από τον Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, στα τελευταία χρόνια της ζωής του στο νησί της δικής μας Πάτμου.

Παρόλο όμως που υπάρχουν τόσοι συγγραφείς, ουσιαστικά ένας είναι ο πραγματικός συγγραφέας. Ο εμπνευστής της Αγίας Γραφής, η πνοή και η αλήθεια της πηγάζουν από τον ίδιο τον Θεό. Τα κείμενα της Αγίας Γραφής είναι θεόπνευστα, αυτή είναι η μαγεία τους. Ο λόγος είναι ζωντανός και είναι εκεί για να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει, να παρηγορήσει. Όταν διαβάζεις τον Απόστολο Παύλο ή τους ψαλμούς του Δαβίδ είναι ο Θεός που μιλάει δια της Τριαδικότητάς του. Και μιλάει στον καθέναν μας ξεχωριστά.

Ο Θεός λοιπόν, μας έχει αφήσει αυτό το εκπληκτικό βοήθημα, έναν οδηγό ζωής, έναν χάρτη. Είναι το γράμμα αγάπης Του σε εμάς, τα παιδιά Του. Μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής αποκαλύπτει τον εαυτό Του, και μέσα από αυτή την αποκάλυψη, μας δείχνει πώς μπορούμε να πορευτούμε στη ζωή. Πέρα από αυτό όμως, μας αποκαλύπτει ποιος είναι και πόσο απροσμέτρητη είναι η αγάπη Του για εμάς. Διαβάζοντας κανείς την Αγία Γραφή, διαβάζει για τον δημιουργό του. Τον μαθαίνει, μαθαίνει πώς σκέφτεται, πώς αντιδρά, πώς μιλάει, με τι αρέσκεται, τι τον εξοργίζει, τι ζητάει από εμάς, τι μας προσφέρει. Είναι μια επικοινωνία, ένα δούναι και λαβείν, μία διάδραση. Όσο μπαίνεις στο κείμενο και εξοικειώνεσαι με τον τρόπο γραφής, τόσο αυτό ζωντανεύει και πλέον παύει να είναι ένα απλό ανάγνωσμα, γίνεται βιωματικό. Αρχίζεις να αναγνωρίζεις τη φωνή πίσω από τις λέξεις, να διακρίνεις το μήνυμα που περνάει, που δεν είναι πάντα πράξεις, είναι και αισθήματα που σε αγγίζουν στον πυρήνα της ύπαρξής σου. Είναι η αγάπη που διαχέεται και αγκαλιάζει τα πάντα. Είναι σα να επιστρέφεις σπίτι σου...

Δεν ξέρω... Προσπαθώ να μιλήσω για κάτι που δεν εξηγείται με λόγια, που δεν μπορεί να περιγραφεί. Τα είχα ξανακούσει όλα αυτά, αλλά δεν πέρασαν στο πετσί μου παρά μόνο όταν ασχολήθηκα προσωπικά. Είναι πράγματα που δεν μπορεί να στα περιγράψει ένας τρίτος. Πρέπει να το ζήσεις εσύ ο ίδιος, μόνος σου. Πρέπει να κάνεις το βήμα της πίστης, που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Αυτό που μπορώ ωστόσο να μοιραστώ είναι η διαπίστωση πως, με το που γεύεσαι ένα ψήγμα αυτής της αλήθειας, αυτής της αγάπης, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Η αλήθεια Του σε αλλάζει. Το καταλαβαίνεις μέσα σου. Καταλαβαίνεις την αλλοίωση να έρχεται πολύ διακριτικά και πολύ γλυκά, σαν θαλασσινό αεράκι. Παίρνει από πάνω σου όλη τη σκόνη της κοσμικότητας και αφήνει τον ήλιο να λάμψει. Τον δικό σου ήλιο, το φως που κρύβεις, που κρύβουμε όλοι μας μέσα μας, τόσο βαθιά θαμμένο που πολλές φορές δεν θυμόμαστε καν ότι υπάρχει.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, που θα μπορούσε να το πει κανείς και ταξίδι αυτογνωσίας, αφού μέσα από τον Δημιουργό σου, θέλοντας και μη, αρχίζεις να μαθαίνεις σταδιακά και τον εαυτό σου. Αυτό που είσαι και αυτό που μπορείς να γίνεις. Αρκεί να το επιλέξεις. Όλα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογής, από το τι θα φορέσουμε μέχρι το πώς θα βαδίσουμε στη ζωή. Μου δόθηκαν μέσα στα χρόνια ευκαιρίες πολλές που ήρθαν και έφυγαν. Πάντα έρχονται ευκαιρίες. Αυτή τη φορά επέλεξα να μην προσπεράσω. Πιστεύω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή της ζωής μου.



"Ο σημερινός κόσμος θα πάψει να υπάρχει, τα λόγια μου όμως ποτέ."

~ Κατά Ματθαίον 24:35