3.12.17

ΕΑΠ, το τέλος μιας εποχής

Είναι το νήμα που κόβεται στο τέρμα μετά από χρόνια ατελείωτα, γεμάτα από μάχες σε όποιο επίπεδο μπορείς να φανταστείς. Μάχες πάνω σε πελάγη ύλης που έπρεπε να βγει, μάχες με τον χρόνο που πάντα ήταν μετρημένος, με την οικογένεια μέχρι όλοι οι άτακτοι βηματισμοί να συγχρονιστούν σε μια πορεία και να γίνουν συμπόρευση, μάχες με τον εαυτό μου και την εμπιστοσύνη που μου όφειλα προκειμένου να κόψω αυτό το νήμα.

Και το έκοψα! Το πίστεψα και τα κατάφερα. Το είχα κάνει εικόνα στο μυαλό μου από παιδί και εκεί εστίαζα κάθε φορά. Ακόμα κι όταν παντρεύτηκα τον άνθρωπο της καρδιάς μου, ακόμα και όταν ήρθε το πρώτο μας παιδί, αργότερα το δεύτερο. Η ζωή μου κυλούσε, έμπαινε σε σειρά, όμως στην άκρη του μυαλού μου αυτή η εικόνα παρέμενε κρυστάλλινα καθαρή. Ήμουν σίγουρη ότι με τον έναν τρόπο ή τον άλλο, θα έβρισκα τον δρόμο προς το πεπρωμένο μου, προς το όνειρό μου, πράγμα δύσκολο με τις συμβατικές μεθόδους ανώτατης εκπαίδευσης, αφού απαιτούσαν πολύωρη παρουσία σε καθημερινή βάση. Αυτό για μένα, μια φρέσκια σύζυγο και μαμά με μωρό, χωρίς βοήθεια από πουθενά να με υποστηρίξει στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και παράλληλα εργαζόμενη, ήταν εκ των πραγμάτων κάτι το εντελώς ανέφικτο.

Όταν πρωτοάκουσα για τον νεοσύστατο τότε θεσμό του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, όταν διάβασα για τους όρους και τις διαδικασίες, πίστεψα μέσα μου ότι οι προσευχές μου είχαν εισακουστεί. Το ΕΑΠ, έτσι όπως λειτουργούσε, ήταν λες και ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου! Εννοείται ότι έκανα αμέσως αίτηση εγγραφής χωρίς δεύτερη σκέψη. Μόνο που η τύχη σταμάτησε να μου χαμογελάει προσωρινά. Δεν πειράζει, είπα στην πρώτη απόρριψη της αίτησης, το ίδιο είπα και στη δεύτερη. Τελικά με πήραν την τρίτη χρονιά. Όταν έμαθα ότι με δέχτηκαν και ότι από Οκτώβριο θα ξεκινούσα μαθήματα, με πήραν τα ζουμιά. Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας για μέρες, για εβδομάδες! Ήμουν αλλού. Διαπίστωνα πανευτυχής ότι βρισκόμουν πλέον μέσα στον στίβο και ό,που να' ναι θα ξεκινούσε ο αγώνας. Ήξερα μέσα μου ότι ετοιμαζόμουν για μια μεγάλη πρόκληση, ωστόσο δεν με ένοιαζε, ήμουν αποφασισμένη να κάνω πράξη το όνειρο μιας ζωής και η ευκαιρία επιτέλους είχε εμφανιστεί.

Η φοίτηση στο ΕΑΠ δεν είναι βόλτα στο πάρκο, είναι ζόρικη υπόθεση. Απαιτεί από σένα πολλά, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή, επιμονή, κόπο, αφοσίωση. Πόσα ξενύχτια πάνω στα βιβλία, πόσα χαρτιά τσαλακωμένα και ξαναγραμμένα από την αρχή, πόση κούραση... Τα θυμάμαι και απορώ πώς κατάφερα να φέρω εις πέρας αυτό τον άθλο, ούσα πνιγμένη στις υποχρεώσεις που έτρεχαν και απαιτούσαν το 100% του εαυτού μου. Πολλές φορές έφτασα σε όρια αντοχής, όπως και η οικογένειά μου, που δοκιμαζόταν εξίσου με εμένα. Υπήρξαν φορές που αισθάνθηκα ότι το ΕΑΠ απλά δεν χωρούσε στη ζωή μου. Το δέλεαρ να τα παρατήσω ήταν δυνατό και με κλόνιζε, ειδικά όσο πλησίαζα προς το τέλος και η κούραση είχε αρχίσει να κάνει έντονη την παρουσία της.

Έλα όμως, που αυτή η εικόνα στο πίσω μέρος του μυαλού μου με τσίγκλιζε κάθε φορά και μου έλεγε, έλα Λίτσα, μια εργασία ακόμα, ένα μάθημα ακόμα, λίγη κούραση ακόμα, μην εγκαταλείπεις! Και έπαιρνα δύναμη και θάρρος και συνέχιζα, παρά τις αντιξοότητες, παρά την κλονισμένη μου υγεία, παρά τις - ευτυχώς λίγες - αντιδράσεις οικείων και συγγενών. Συνέχιζα γιατί ήξερα μέσα μου όσο τίποτε άλλο ότι αυτό ήταν το πεπρωμένο μου και έπρεπε να το εκπληρώσω. Γιατί; αναρωτιόμουν τις στιγμές του κλονισμού. Γιατί πρέπει να τα υπομείνω όλα αυτά; Αφού δεν το έχω ανάγκη, δεν θα μου χρησιμέψει πουθενά. Δόξα τω Θεώ, είχα τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου. Τι το χρειαζόμουν το πανεπιστήμιο; Γιατί να υποβάλω τον εαυτό μου και τους δικούς μου σε αυτή τη δοκιμασία; Η απάντηση ήταν πάντοτε η ίδια: Γιατί απλά, έπρεπε να το κάνω.

Έτσι, σιγά-σιγά, με την ταχύτητα που μου επέτρεπε η καθημερινότητά μου, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όλοι αυτοί οι κόποι άρχισαν να παράγουν καρπούς. Άρχισα να το διακρίνω μέσα μου, να ψηλαφίζω τη μεταμόρφωση. Είχε επέλθει αλλοίωση στην σκέψη μου, στον τρόπο που κατασκευάζονταν τα επιχειρήματά μου, στο άνοιγμα του μυαλού, στον τρόπο που εκφραζόμουν, γραπτώς κυρίως (με τα προφορικά και με την ελληνική γλώσσα επίκτητη και όχι μητρική είμαι λίγο πιο πίσω, αλλά και εκεί υπήρχε διαφορά).

Μέσα στο ΕΑΠ αποφάσισα να ανοίξω αυτό το blog και από τότε λειτουργεί αδιάλειπτα για κάτι λιγότερο από μια δεκαετία. Τρία χρόνια αργότερα άνοιξα και ένα δεύτερο blog με αποκλειστική θεματική ό,τι είχε να κάνει με το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. (Η διεύθυνση για όποιον θέλει να ρίξει μια ματιά είναι: https://eapilektoi.blogspot.com). Δέχτηκα από την πρώτη στιγμή και συνεχίζω να δέχομαι επαίνους και συγχαρητήρια για τη δουλειά μου εκεί τόσο από καθηγητές όσο και από τον ίδιο τον φοιτητόκοσμο που έβλεπε να βοηθιέται από το υλικό που ανέβαζα στο blog μου εκεί. Και η χαρά μου βέβαια ήταν περισσή, γιατί, όταν αποφάσισα να το ξεκινήσω περισσότερο ήταν για να βοηθηθώ εγώ με το δικό μου διάβασμα και τις δικές μου ανησυχίες. Το γεγονός ότι αγκαλιάστηκε τόσο από τόσο κόσμο για μένα είναι κάτι παραπάνω από ηθική ικανοποίηση, είναι ευγνωμοσύνη, και σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου για τα εκατοντάδες μηνύματα που λαβαίνω μέχρι και σήμερα.

Είμαι ευγνώμων για τις δυνατές φιλίες που γεννήθηκαν μέσα στο ΕΑΠ. Η Φωτεινή, η Κορίνα, η Κατερίνα, η Εύη, η Πηνελόπη, ο Γιώργος, η Άννα, η Δήμητρα, η Ελένη.., όλοι συνοδοιπόροι που ξεκινήσαμε μαζί με τις ίδιες αγωνίες και ανασφάλειες και κάπου στα μισά χωριστήκαμε, άλλος επειδή άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα, άλλος επειδή το πήγαινε πιο σιγά. Ο πυρήνας ωστόσο παρέμεινε αναλλοίωτος και μια στο τόσο συνεχίζουμε να συναντιόμαστε με τους καθηγητές μας και μέσω τύρου και κρασιού να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες και τις ζωές μας.

Μέσα στο ΕΑΠ ξεκίνησε το σχολείο ο δεύτερός μου γιος, μέσα στο ΕΑΠ είδα τον μεγάλο μου να αποφοιτεί με περγαμηνές και να σταδιοδρομεί, μέσα στο ΕΑΠ έχασα τον πατέρα μου, μέσα στο ΕΑΠ ήρθε και ο Φοίβος μας. Όλη η ενήλικη ζωή μου, το ώριμο κομμάτι της, ξεδιπλώθηκε παράλληλα με τον αγώνα μου στο ΕΑΠ.

Χτες το μεσημέρι ο αγώνας αυτός έφτασε και επίσημα στο τέλος του. Το νήμα κόπηκε και κόπηκε με επιτυχία! Αυτό το Άριστα που είναι γραμμένο πάνω σε ένα κομμάτι περγαμηνής κλείνει πολλά περισσότερα από έναν απλό βαθμό. Κρύβει το πιο δυνατό μου όνειρο, αυτό που ονειρευόμουν από κοριτσάκι. Αυτό που έγινε στόχος που έκαιγε τα σωθικά και από στόχος, μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Μια γλυκιά πραγματικότητα που μοιράστηκα με τους ανθρώπους που αγαπώ και που ήταν εκεί, όπως είναι πάντα, παρόντες σε κάθε μου βήμα. Σας ευχαριστώ!

Φιλώ σας!

Εύα 💗



23.11.17

Αγία Γραφή, γιατί και πώς πρέπει να την διαβάζουμε

Είχε ξεκινήσει να διαμορφώνεται στο μυαλό μου ένα κείμενο που ήθελα να αναρτήσω σχετικά με την Αγία Γραφή, για τους λόγους που το κάνουν τόσο σημαντικό να τη διαβάζουμε, τα οφέλη της στη ζωή μας κ.τ.λ., όταν νωρίτερα σήμερα το πρωί έπεσα πάνω στο κείμενο που ακολουθεί. Επειδή δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το γράψω καλύτερα, το παραθέτω για όσους επιθυμούν να ασχοληθούν περισσότερο με το θέμα, το οποίο είναι τόσο τεράστιο που σίγουρα θα επανέλθω κάποια στιγμή και με δικές μου σκέψεις. Αυτό που μπορώ πάντως να πω από δική μου μαρτυρία είναι πως άπαξ και γευθείς έστω κι ένα απειροελάχιστο ψήγμα από την αλήθεια του Θεού, τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Κάπως σαν όλα εκείνα που σε ενδιέφεραν μέχρι τώρα, ρούχα, διασκεδάσεις, κους κους, φρου φρου κι αρώματα, να χάνουν προοδευτικά τη γοητεία τους και τη σημαντικότητά τους.
Κάπως σα να βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και σας αφήνω να το απολαύσετε.


"Η Αγία Γραφή είναι κατά κάποιον τρόπο η βιογραφία του Θεού στον κόσμο αυτό. Και μάλιστα από την Αγία Γραφή η Καινή Διαθήκη είναι η βιογραφία του σαρκωθέντος Θεού σ' αυτόν τον κόσμο. Μέσα σ' αυτήν περιγράφεται πώς ο Θεός, για να δείξει τον Εαυτό Του στους ανθρώπους, έστειλε τον Θεό Λόγο, ο οποίος σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, και σαν άνθρωπος είπε στους ανθρώπους όλα όσα ο Θεός έχει, όλα όσα ο Θεός επιθυμεί για τον κόσμο αυτόν και για τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν. Αποκάλυψε ο Θεός Λόγος το σχέδιο του Θεού προς τον κόσμο. Ο Θεός Λόγος με τη βοήθεια του λόγου, έδειξε τον Θεό στους ανθρώπους, όσο είναι δυνατό ο ανθρώπινος λόγος να περιλάβει τον Απερίληπτο Θεό. Ό,τι είναι απαραίτητο στον κόσμο αυτό και στους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν, ο Κύριος το έδωσε μέσα στην Αγία Γραφή. Μέσα σ' Αυτήν έδωσε τις απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα. Δεν υπάρχουν ερωτήματα που να βασανίζουν την ανθρώπινη ψυχή και για τα οποία να μην έχει δοθεί μέσα στην Αγία Γραφή είτε άμεση είτε έμμεση απάντηση. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ' όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή. Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.
Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:
  • Τι είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
  • Τι είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, πού πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.
  • Τι είναι τα ζώα, τι είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τι εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τι προσφέρουν.
  • Τι είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.
  • Τι είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.
  • Τι είναι δίκαιοι και τι αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.
  • Όλα, από την αρχή ως το τέλος, ολόκληρος ο δρόμος του ανθρώπου από την σάρκα ως το Θεό, από τη σύλληψή του μέχρι την εκ νεκρών ανάστασή του.
  • Τι είναι η ιστορία του κόσμου, η ιστορία του ουρανού και της γης, τί είναι η ιστορία της ανθρωπότητος, ποιος ο δρόμος τους, ο σκοπός και η τελείωσή τους.

Γενικά, ο Θεός στην Αγία Γραφή είπε όσα χρειάζονταν να πει στους ανθρώπους. Στην Αγία Γραφή βρίσκεται η βιογραφία του κάθε ανθρώπου, του καθενός μας ανεξαιρέτως. Σ' αυτήν ο καθένας μας μπορεί να βρει ολόκληρο τον εαυτό του να παρουσιάζεται και να περιγράφεται λεπτομερώς: όλες οι αρετές σου και τα ελαττώματα που έχεις και δεν έχεις. Θα βρεις τους δρόμους μέσω των οποίων η ψυχή σου και η ψυχή κάθε ανθρώπου, βαδίζει από την αμαρτία στην τελειότητα και ολόκληρο το δρόμο από τον άνθρωπο ως το Θεό και από τον άνθρωπο ως το διάβολο. Στην Αγία Γραφή θα βρεις τρόπους πώς ν' απελευθερωθείς από την αμαρτία, θα βρεις με μια λέξη, όλη την ιστορία της αμαρτίας και της αμαρτωλότητος, και όλη την ιστορία της αρετής και των δικαίων.
Είσαι θλιμμένος; στην Αγία Γραφή θα βρεις παρηγοριά. Είσαι λυπημένος; την χαρά. είσαι θυμώδης; την γαλήνη. είσαι εμπαθής; την σωφροσύνη. είσαι άφρων; την σοφία. είσαι κακός; την καλοσύνη. είσαι εγκληματίας; το έλεος και την δικαιοσύνη. είσαι μισάνθρωπος; την αγάπη. Σ' αυτήν θα βρεις φάρμακο για όλες σου τις ατέλειες και τα ελαττώματα, και τροφή για όλες σου τις αρετές και τις ασκήσεις. Είσαι αγαθός; Η Αγία Γραφή θα σε μάθει να γίνεις αγαθότερος και αγαθότατος. Είσαι ευαίσθητος; αυτή θα σε μάθει την αγγελική τρυφερότητα. είσαι έξυπνος; αυτή θα σε μάθει την σοφία. αγαπάς την ομορφιά και την ωραιότητα του τρόπου και του λόγου; Δεν υπάρχει ωραιότερος και συγκινητικότερος από τον λόγο που υπάρχει στο βιβλίο του Ιώβ, και του Σολομώντος, και του Δαβίδ, και του Ιωάννου του Θεολόγου, και του Αποστόλου Παύλου... Εδώ η μουσική, η αγγελική μουσική της αιώνιας αλήθειας του Θεού, ντύθηκε με ανθρώπινες λέξεις.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος διαβάζει και μελετά την Αγία Γραφή, τόσο περισσότερο βρίσκει αιτίες όλο και πιο πολύ να την μελετά ασταμάτητα. Αυτή είναι, κατά τους λόγους του Αγίου Χρυσοστόμου, σαν την εύοσμο ρίζα, που όσο περισσότερο τρίβεται, τόσο περισσότερο ευωδιάζει.
Όσο βασικό είναι το γιατί πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή, το ίδιο επίσης βασικό είναι το πώς πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγ. Γραφή. Οι άγιοι Πατέρες, με επικεφαλής τον Άγιο Χρυσόστομο, είναι οι καλύτεροι καθηγητές σ' αυτό. Ο Άγιος Χρυσόστομος, μπορούμε να πούμε, έγραψε το Πέμπτο Ευαγγέλιο. Οι άγιοι Πατέρες συνιστούν σοβαρή προετοιμασία για την ανάγνωση και την μελέτη της Αγίας Γραφής. Και η προετοιμασία έγκειται σε τί; Κατ' αρχήν στην προσευχή. Προσευχήσου στον Κύριο να φωτίσει τον νου σου, ώστε να κατανοήσεις τους λόγους της Αγίας Γραφής, και να χαριτώσει την καρδιά σου να αισθανθείς την αλήθεια των λόγων αυτών και την ζωή. Συνειδητοποίησε ότι αυτά είναι τα λόγια του Θεού, που Αυτός ο Ίδιος απευθύνει σε σένα. Η προσευχή, σε σχέση με τις άλλες ευαγγελικές αρετές, είναι η καταλληλότερη για να καταστήσει ικανό τον άνθρωπο να κατανοήσει την Αγία Γραφή.
Και πώς πρέπει να διαβάζεται η Αγ. Γραφή;
Με προσευχή, φόβο και σεβασμό, γιατί σε κάθε λέξη υπάρχει και από μια σταγόνα αιώνιας αλήθειας, και όλες οι λέξεις αποτελούν απέραντο ωκεανό της Αιώνιας Αλήθειας. Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο, αλλά ζωή. Γιατί οι λέξεις της «πνεύμα και ζωή εστιν» (Ιωάν. 6, 63), γι' αυτό μπορούν να γίνουν καταληπτές εάν τις κάνουμε ψυχή της ψυχής μας και ζωή της ζωής μας. Αυτό είναι βιβλίο που διαβάζεται με ζωή, με έργο. Πρώτα αξίζει να ζήσει κανείς και μετά να καταλάβει... Δούλεψε για να καταλάβεις. Αυτό είναι βασικός κανόνας της ορθοδόξου ερμηνευτικής....
Ξέρετε πότε ο άνθρωπος είναι σοφός μπροστά στα μάτια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Όταν ακούει τους λόγους και τους εκτελεί. Η αρχή της σοφίας είναι η υπακοή στον λόγον του Θεού (Ματθ. 7, 24). Κάθε λόγος του Σωτήρος έχει την ισχύ και την δύναμη να θεραπεύσει και τις φυσικές και τις ψυχικές ασθένειες. «Ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. 8, 8). Ο Σωτήρ «είπε λόγω» και θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρχου. Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο Κύριος αδιάκοπα επαναλαμβάνει τους λόγους Του και σε σένα και σε μένα και σ' όλους μας. Μόνο πρέπει να σταθούμε, να εμβαθύνουμε σ' αυτούς και να τους δεχθούμε με την πίστη του εκατοντάρχου. Και το θαύμα θα γίνει και σε μας. Και θα θεραπευθεί η ψυχή μας όπως ακριβώς θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρ­χου. Γιατί στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο και το ακόλουθο: «προσήνεγκαν αυτώ δαιμονιζομένους πολλούς και εξέβαλε τα πνεύματα λόγω, και πάντας τους κα­κώς έχοντας εθεράπευσεν» (Ματθ. 8, 16). Αυτό κάνει και σήμερα, γιατί ο Κύριος «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο Αυτός, και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8).
Στην μέλλουσα Κρίση θα κριθούν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στο λόγο του Θεού και θα είναι ανεκτότερη η γη των Σοδόμων και της Γομόρρας απ' ό,τι η ημέρα της κρίσεως γι' αυτούς (Ματθ. 10, 14-15). Πρόσεξε! Στην τελική κρίση θα σου ζητηθεί λόγος, για το τί έκανες με τους λόγους του Θεού, για το αν τους υπάκουσες και υιοθέτησες, αν χαιρόσουν ή ντρεπόσουν γι' αυτούς. Αν ντρεπόσουν γι' αυτούς, και ο Θεός θα ντραπεί για σένα «όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των αγγέλων των αγίων» (Μάρκ. 8, 38). Λίγες είναι οι λέξεις των ανθρώπων που δεν είναι έρημες και κενές, γι' αυτό και είναι λίγες εκείνες για τις οποίες δεν θα κριθούμε (Ματθ. 12, 36). Για ν' αποφύγει αυτό ο άνθρωπος πρέπει να μελετήσει και να μάθει τα λόγια του Θεού από την Αγία Γραφή, να τα οικειοποιηθεί. Γιατί γι' αυτόν το λόγο ο Θεός τα ανακοίνωσε στους ανθρώπους, για να τα κάνουν κτήμα τους και μέσω αυτών να κάνουν δική τους και την ίδια την Αλήθεια του Θεού.
Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχει περισσότερη αιωνιότητα και αφθαρσία, απ' ό,τι σ' ολόκληρο τον ουρανό και σ' ολόκληρη την γη με ολόκληρη την ιστορία τους. Γι' αυτό ο Κύριος είπε: «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν» (Ματθ. 24, 35). Αυτό σημαίνει ότι στους λόγους του Σωτήρος υπάρχει ο Θεός και κάθε τι θεϊκό, γι' αυτό δεν θα παρέλθουν. Ο άνθρωπος που τους οικειοποιείται γίνεται πιο άφθαρτος από τον ουρανό και την γη, γιατί μέσα σ' αυτούς υπάρχει μία δύναμη που κάνει τον άνθρωπο αθάνατο και αιώνιο....
Στους λόγους του Θεού υπάρχει κάποιος χυμός αθανασίας, ο οποίος με την ανάγνωση των λόγων Του πέφτει σταγόνα - σταγόνα στην ψυχή του ανθρώπου και την ζωογονεί από το θάνατο και τη φθορά. Αυτό αποκαλύπτει ο Σωτήρ όταν λέει: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον... και μεταβέβηκε εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5, 24). Τούτο σημαίνει ότι με την ανάγνωση, και την εκμάθηση των λόγων του Θεού διδάσκεσαι την αθανασία και την αιωνιότητα, διδάσκεσαι την αθάνατη και αιώνια ζωή. Αν πιστεύεις σ' αυτούς τους λόγους μ' όλη σου την πίστη, έμαθες ήδη τί είναι αιώνια ζωή και πέρασες από τον θάνατο στη ζωή. Γι' αυτό ο Σωτήρ επιμένει αποφασιστικά: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον εμόν λόγον τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιω­άν. 8, 51).
Κάθε λόγος του Χριστού είναι γεμάτος Θεό, γι' αυτό όταν εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου, την καθαρίζει από κάθε ρύπο. Από κάθε του λόγο βγαίνει δύναμη, η οποία καθαρίζει από την αμαρτία....
Κάθε λόγος του Σωτήρος είναι γεμάτος Αλήθεια και όταν εισέλθει στην ψυχή την αγιάζει σ' όλη την αιωνιότητα....
Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχουν πολλές υπερφυσικές αλήθειες και ευλογίες. Και αυτό είναι που χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου, όταν ο λόγος του Χριστού την επισκεφτεί... Σαν ζώσα χαροποιός δύναμη, ο λόγος του Θεού ενεργεί θαυματουργικά και ζωοδοτικά, όταν ο άνθρωπος τον ακούει και τον δέχεται με πίστη (Α' Θεσ. 2, 13). Όλα έχουν σπιλωθεί από την αμαρτία, αλλά και όλα καθαρίζονται με τον λόγο του Θεού και την προσευχή, τα πάντα, κάθε δημιούργημα του Θεού από τον άνθρωπο ως το σκουλήκι (Α' Τιμ. 4, 6). Με την Αλήθεια που φέρει μέσα του, με την Δύναμη που έχει μέσα του, ο λόγος του Θεού είναι «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας» (Εβρ. 4, 12)....
Όλοι οι λόγοι, που είπε ο Θεός στους ανθρώπους, προέρχονται από τον Αιώνιο Λόγο, που είναι Λόγος ζωής και παρέχει Αιώνια ζωή. Ζώντας με τον Λόγο αυτό ο άνθρωπος αναγεννάται από το θάνατο στη ζωή. Γεμίζοντας τον εαυτό του με την αιώνια ζωή, ο άνθρωπος γίνεται νικητής του θανάτου και κοινωνός θείας φύσεως (Β' Πέτρ. 1, 4) και η μακαριότητά του δεν θα έχει τέλος.
Σ' όλα αυτά το βασικό, το βασικότερο, είναι η πίστη και το αίσθημα αγάπης προς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Γιατί με την θαλπωρή αυτού του αισθήματος ανοίγεται το μυστήριο κάθε λόγου του Θεού, όπως με την θαλπωρή των ακτίνων του ήλιου ανοίγει ο κάλυκας του εύοσμου λουλουδιού. Αμήν."
22 Δεκεμβρίου 1929, πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς
(Από το Δελτίο της Ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, 1979).

"Για να γνωρίσουμε την ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
το θεόσδοτο βιβλίο της σωτηρίας μας"

(αναδημοσίευση)

21.11.17

Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε

Θα ήθελα πολύ να ξέρω αν όλοι όσοι ασκούν (-ούμε) κριτική σε αυτά που λένε ή που κάνουν οι άλλοι, εφαρμόζουν (-ουμε) την ίδια διαδικασία σε αυτά που λένε (-με) ή που κάνουν (-με) οι ίδιοι.

Ακαδημαϊκής φύσεως το ερώτημα βέβαια, αφού λίγο ως πολύ, όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση σε αυτό. Η λογοκρισία, η κριτική, η αποδοκιμασία, η κατάκριση, όλα αφορούν και στοχεύουν προς τους άλλους και σπανίως (έως ποτέ) τον εαυτό μας. Σε θέματα κριτικής (αυτοκριτικής, δηλαδή), εμείς τις εννέα φορές στις δέκα βρισκόμαστε στο απυρόβλητο. Ο Χριστός όμως έχει δώσει σαφή εντολή: Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε.

"Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Με το κριτήριο που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε."

~ Κατά Ματθαίον 7:1-3

Πώς όμως μπορώ να μην κρίνω, όταν όλα όσα βλέπω γύρω μου πηγαίνουν στραβά και ανάποδα; Όταν κανένας δεν καταλαβαίνει από κοινή λογική; Δεν θα κατακρίνω αυτό που δεν με βρίσκει σύμφωνη; Φυσικά και θα το κατακρίνω. Μερικές φορές μάλιστα, πηγαίνουμε και στο επόμενο επίπεδο, να κατακρίνουμε πίσω από την πλάτη εκείνου που τόλμησε να έχει αντίθετες αντιλήψεις από εμάς. Μα, δεν βλέπει ότι αυτό είναι λάθος; Λάθος αντίληψη; Λάθος διατύπωση; Λάθος προσέγγιση; Όλα λάθος;

Όλα λάθος είναι βέβαια επειδή εμείς θεωρούμε ότι είναι λάθος, επειδή το δικό μας πεδίο αντίληψης το εκλαμβάνει ως τέτοιο. Περιμένουμε το τέλειο από τους ανθρώπους κι όταν δεν το βρίσκουμε εκνευριζόμαστε, απογοητευόμαστε, συγχιζόμαστε, ενίοτε αναλαμβάνουμε και δράση να διοθρώσουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας πεποιθήσεις.

Όμως, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και άρα την χριστιανική αντίληψη, δρώντας με αυτό τον τρόπο μπαίνουμε σε ξένα χωράφια, αφού δεν είναι δική μας δουλειά να διορθώνουμε τα κακώς κείμενα των ανθρώπων, αλλά του Θεού. Όταν λοιπόν αποφασίζουμε να κάνουμε εμείς το έργο του Θεού, βουτάμε στο αμάρτημα της αλαζονείας, που για τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η μητέρα όλων των αμαρτιών, αφού από το αμάρτημα της αλαζονείας γεννιούνται όλα τα υπόλοιπα αμαρτήματα.

Η κριτική είναι ένα αμάρτημα που πηγάζει και αυτό από το αμάρτημα της αλαζονείας. Πώς εξηγείται αυτό; Αλαζονεία σημαίνει αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων. Όταν αισθάνεσαι ανώτερος των υπολοίπων δεν σε ικανοποιεί τίποτα. Όλα είναι υποδεέστερα από σένα, κάτι που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι έχεις το δικαίωμα να κρίνεις, να αποδοκιμάζεις, να καταδικάζεις.

Όσο λοιπόν βουτάμε σε αμαρτήματα τέτοιας φύσεως (που για τη χριστιανική αντίληψη μεταφράζονται σε ατέλειες χαρακτήρα αλλά και ψυχής), τόσο απομακρυνόμαστε από τον χριστιανικό πρότυπο ζωής και αντίληψης, και άρα από τον Θεό. Ο Θεός δεν μας έστειλε σε αυτό τον κόσμο για να διορθώσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά τον εαυτό μας, έτσι ώστε να απεγκλωβιστούμε από τις κοσμικές παγίδες που μας κρατούν μακριά από το θεϊκό κομμάτι του εαυτού μας που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ασχολήσου με το πώς θα βελτιώσεις τον εαυτό σου και άσε τους υπόλοιπους σε μένα, αυτό ζητάει από εμάς μέσα από μια σειρά χωρία, όλα τους εντός Αγίας Γραφής:

Επιστολή Ιακώβου 5:9
Κατά Ματθαίον 7:1-5
Κατά Λουκάν 6:37-42
Προς Ρωμαίους 14:1-4
Προς Κορινθίους Α' 10:10
Προς Γαλάτες 5:15
Προς Φιλιππησίους 2:14-16
Επιστολή Ιακώβου 4:11-12
Προς Κορινθίους Α'  4:2-5
Colossians 2:16-18
Κατά Ματθαίον 18:15
Παροιμίες 15:1
Δανιήλ 6:4
Προς Κορινθίους Β' 8:20-21
Προς Τίτον 2:7-8
Ψαλμοί 141:5
Παροιμίες 10:17
Παροιμίες 15:5
Παροιμίες 27:6
Παροιμίες 28:23
Δευτερονόμιον 1:26-27
Ιερεμίας 20:7-9
Ιωνάς 4:1-4
Αββακούμ 1:1-4
Μαλαχίας 3:13-15
Προς Ρωμαίους 9:19-21
Ησαΐας 29:16
Ησαΐας 45:9
Ησαΐας 40:27
Ψαλμοί 10:1
Ψαλμοί 13:1-2
Ψαλμοί 22:1-2
Ψαλμοί 42:9-10
Ψαλμοί 44:23-24
Ψαλμοί 74:10-11
Ψαλμοί 80:4-6
Ψαλμοί 108:11-12

(από εδώ.)

(Σημ: Δυστυχώς το site όπου είναι κατηγοριοποιημένα όλα τα λήμματα της Αγίας Γραφής κατά θεματικές είναι στα αγγλικά. Εάν γνωρίζει κάποιος κάτι αντίστοιχο που να έχει φτιαχτεί στην ελληνική γλώσσα, μπορεί να αφήσει σχόλιο με την ηλεκτρ. διεύθυνση προς ενημέρωση όλων.)

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η εντολή δίνεται παραπάνω από μία φορές, κάτι που θα πρέπει να μας υποψιάζει ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σοβαρό για να το προσπεράσουμε επιπόλαια. Η εντολή Μην κρίνετε για να μην κριθείτε απαιτεί σθένος ψυχικό, το οποίο καλλιεργείται με την εξάσκηση, και αυτοσυγκράτηση, η οποία επίσης καλλιεργείται με την εξάσκηση. Η τελειότητα χαρακτήρα δεν αποτελεί προϋπόθεση στον χριστιανικό τρόπο ζωής, δεν είναι ζητούμενο, η εξάσκηση όμως είναι. Το να καθόμαστε και να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και να μαθαίνουμε τις εντολές είναι το ένα σκέλος της διαδικασίας, η οποία θα μείνει όμως λειψή εάν δεν αρχίσουμε να εφαρμόζουμε σταδιακά τα όσα διαβάζουμε στην καθημερινότητά μας.

Φιλώ σας,

Εύα 💗


(φωτο από το διαδίκτυο)

2.11.17

Μετά την καταιγίδα

Να είσαι υπομονετικός, να αγαπάς τους άλλους, να μην αφήνεις τα πάθη να σε εξουσιάζουν, να έχεις ταπεινότητα, να μην αντιδράς όταν σου επιτίθενται, όταν σε προσβάλουν ή σε θίγουν, όταν σε αδικούν, να μην κολλάς με τον εαυτό σου, τα θέλω σου, την εμφάνισή σου, να συγχωρείς και να πηγαίνεις παρακάτω... Ποιος είπε ότι το χριστιανικό lifestyle είναι εύκολη υπόθεση;

Γιατί το έχω ακούσει κι αυτό, να παρερμηνεύεται η απάθεια με την παθητικότητα και είναι κάτι που όσο πιο πολύ εμβαθύνω στον χριστιανικό τρόπο ζωής και σκέψης, τόσο διαπιστώνω ότι δεν θα μπορούσε να απέχει πιο πολύ από την πραγματικότητα. Και ο Χριστός, όταν τον ενέπαιζαν και τον βλαστημούσαν, όταν του έκαναν τα χίλια μύρια στο διοικητήριο όπου τον είχαν παραδώσει όλοι όσοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν, δεν θα μπορούσε να πει έστω μία κουβέντα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Προβληματιζόμουν κι έλεγα γιατί; Είσαι ο υιός του Θεού, έχεις την εξουσία να γιατρεύεις, να βγάζεις από τους ανθρώπους τα δαιμόνια, να ανασταίνεις νεκρούς! και δε λες κουβέντα απέναντι στους κατήγορούς σου; Έχεις τον όχλο να σε κατηγορεί άδικα και δε θυμώνεις; Δεν εξοργίζεσαι με την αδικία που σου γίνεται, με την προδοσία από τους δικούς σου μαθητές; Γιατί;

Δεν είναι φυσιολογική συμπεριφορά αυτό. Η φυσιολογική συμπεριφορά που όλοι ξέρουμε και εφαρμόζουμε είναι να αμυνόμαστε του εαυτού μας και να επιτιθόμαστε στους απέναντί μας. Να μη σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Όταν κάποιος μας την πει, να έχουμε έτοιμη την απάντηση. Και φυσικά, στις λογομαχίες με τους συναδέλφους μας, με την οικογένειά μας, τους συζύγους μας, όποιον τέλος πάντων τόλμησε να μας θίξει ή να αντιδράσει στις επιθυμίες μας, να έχουμε την τελευταία κουβέντα. Υπάρχει καλύτερη τροφή για το εγώ μας από αυτό; Δεν υπάρχει.

Κι έρχεται ο Χριστός και λέει, όχι. Αυτό που εγώ ως τώρα θεωρούσα δύναμη, για κείνον είναι αδυναμία. Η πραγματική δύναμη δεν είναι να εκρήγνυσαι, αλλά να υπομένεις. Να σε αδικούν και να μην αντιδράς. Όχι γιατί δεν μπορείς. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να αντιδράς όταν σε τσαντίζουν, μάλιστα αισθάνεσαι και ικανοποίηση όταν το σκηνικό τελειώνει. Ορίστε, του την είπα! Τον έβαλα στη θέση του! Σωστά;

Λάθος. Το να μην αντιδράς σε τέτοιες καταστάσεις δείχνει:

α) ότι μπορείς και ελέγχεις τα συναισθήματα και τα πάθη σου, με αποτέλεσμα να μη γίνεσαι έρμαιο και θύμα τους
β) ότι ξέρεις ποιος είσαι στα μάτια του Θεού και άρα δεν σε θίγει η άποψη του καθενός που θέλει να σε αδικήσει ή να σε προσβάλει ή οτιδήποτε
γ) ότι εμπιστεύεσαι τον Θεό να αποδώσει εκείνος δικαιοσύνη για σένα, αφού δική του δουλειά είναι το τι κάνει ο κάθε άνθρωπος και όχι δική σου να βάλεις τον οποιοδήποτε στη θέση του. Στο τέλος της ημέρας δεν λογοδοτείς για το τι έκανε ο ένας ή ο άλλος, αλλά για τα δικά σου έργα, τι έκανες εσύ και τι είπες
δ) ότι επιλέγεις τη μη συνέχεια στη φιλονικία, γιατί για σένα δεν έχει σημασία να θρέψεις τον εγωισμό σου με το να πεις την τελευταία κουβέντα, αλλά να κάνεις αυτό που ξέρεις ότι ευχαριστεί τον Πατέρα σου, αφήνοντας τα παιχνίδια του διαβόλου χωρίς αντίκρισμα.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί ο Θεός μας δεν είναι Θεός της φιλονικίας και της πάλης, αλλά της ειρήνης και της χαράς. Όταν βλέπεις να σηκώνεται αντάρα, είναι παιχνίδια του εχθρού. Όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα, κάποιος τον χρησιμοποιεί για να σου κλέψει τη γαλήνη, και αυτός ο κάποιος σίγουρα δεν είναι ο Θεός. Όταν έχουμε αυτό στο μυαλό μας, όταν ξέρουμε από πού προέρχεται τελικά όλη αυτή η ανακατοσούρα, παύουμε να έχουμε τη διάθεση για τσακωμό. Εγώ, τουλάχιστον. Το βλέπω σαν παγίδα που στήνεται μπροστά μου από κάποιον που δεν συμπαθώ καθόλου και δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί του.

Στην Αγία Γραφή λέει ότι η επίγεια ζωή είναι ένα πεδίο μάχης και ότι δεν αντιμαχόμαστε πράγματα αυτού του κόσμου. Ότι εμείς (οι άνθρωποι) είμαστε το μήλο της έριδος που μας διεκδικεί από τη μια ο ουράνιος Πατέρας μας, που μας περιμένει να γυρίσουμε ως άσωτα παιδιά στην αγκαλιά του, και από την άλλη ο πρίγκιπας αυτού του κόσμου, όπως τον χαρακτηρίζει ο Χριστός, ο σατανάς, στο βασίλειο του οποίου ζούμε αυτή τη στιγμή, τον κόσμο μας. Αυτόν που του παραχώρησε ο Θεός όταν έκπτωτος άγγελος πρόσβαλε την θεϊκή εξουσία και έπεσε στη γη. Βλέπετε; Ακόμα και ο Χριστός, που έχει εξουσία τόσο στα ουράνια όσο και στα επίγεια και είναι ο τελικός νικητής, σέβεται τον αντίπαλο και τον αναγνωρίζει.

Όπως αναγνωρίζει και την ελευθερία της επιλογής μας πάνω στα δύο αντίπαλα μέρη. Γιατί, ουδέτερη στάση δεν υπάρχει. Ο Χριστός είπε: Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου. Κι όταν είσαι με τον Χριστό, πράττεις κατά το θέλημά του. Κι όταν σου λέει, τιθάσευσε τον εαυτό σου, όπως σου έχω δείξει εγώ μέσα από το παράδειγμά μου, αγάπα και συγχώρεσε τον συνάνθρωπό σου, όπως έκανα εγώ πάνω στο σταυρό, φρόντισε για τον διπλανό σου και ο Θεός θα φροντίσει για σένα, οφείλεις να υπακούσεις. Γιατί ακόμα κι αυτό, η υπακοή, χτίζει χαρακτήρα. Ποιον ωφελεί να κρατά μέσα του τόση οργή και εκδικητικότητα και θυμό και τσαντίλα; Πάντως, όχι τον άλλον. Εμείς εξοντωνόμαστε εκ των έσω, εμείς χαλιόμαστε. Άρα, για ποιον φροντίζει ο Θεός με τις εντολές Του; Ποιανού το όφελος έχει κατά νου, αν όχι το δικό μας;

Το να μην αντιδράς, λοιπόν, στις φιλονικίες είναι το θέλημα του Θεού, όχι γιατί είναι σαδιστής, αλλά γιατί θέλει να είμαστε καλά μέσα μας. Και καλά μέσα μας είμαστε όταν είμαστε απαλλαγμένοι από κακίες, μίση, εκδικητικότητα, φθόνο, ζήλια, εγωισμούς και εγωπάθειες και όλα τα συναφή. Όποιος λέει ότι η μη αντίδραση δείχνει αδυναμία, μάλλον δεν έχει ψάξει τον εαυτό του τόσο καλά. Δοκίμασε να μην αντιδράσεις όταν θίγεσαι και έλα να μου πεις μετά τι ήταν πιο δύσκολο, να αντιδράσεις ή να μην αντιδράσεις;, τι απαιτούσε πραγματική δύναμη χαρακτήρα, δύναμη ουσίας. Τι σε έκανε καλύτερο άνθρωπο μετά την καταιγίδα και τι σε έφερε πιο κοντά στο Θεό, που είναι και το τελικό ζητούμενο.


"Γιατί δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κόσμου, 
τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό."

~ Προς Εφεσίους 6:12

Φιλώ σας,

Εύα 💗

9.10.17

Μη τον φοβάσαι τον αέρα

Σκοτείνιασε απότομα κι ένας βοριάς δυνατός άρχισε να λυσσομανάει από νωρίς το μεσημέρι ως αργά τη νύχτα σαρώνοντας φύλλα και κλαδιά. Το πρωί ξημέρωσε χαρά Θεού. 'Ευτυχώς, κανένα τους δεν έσπασε' είπα ελέγχοντας τα φυτεμένα μας. 'Γιατί να σπάσουν;' ήρθε η απάντηση. ΄Καλό τους κάνει ο δυνατός αέρας. Τα βοηθά να ξεπιαστούν, λυγίζουν, τεντώνονται..' 'Σα γυμναστική' τον διέκοψα με αδημονία ενώ βρισκόμουν ήδη μέσα στην εικόνα που μόλις μου είχε ζωγραφίσει. 'Σα γυμναστική' επανέλαβε εκείνος. 'Πώς αλλιώς θα διώξουν από πάνω τους τα άρρωστα κομμάτια τους, τα ξεραμένα φύλλα και κλαδιά;'  '...' ' Μη τον φοβάσαι τον αέρα, μόνο καλό τους κάνει.' '...'





15.9.17

Ώρα για παράπονα

Πρέπει να το πω, ήθελα να με βοηθάει περισσότερο η εκκλησία, η ορθοδοξία γενικότερα. Να μου εξηγεί. Να μου το κάνει δελεαστικό. Να με κάνει κοινωνό. Να μπορώ να συμμετέχω. Να με κάνει να θέλω να το κάνω, να μη βλέπω την ώρα.
Δεν τα κάνει όμως όλα αυτά, δεν με προσεγγίζει με τρόπο σύγχρονο και βατό, ώστε να καταλάβω. Είναι παράπονο μεγάλο μου αυτό. Θα ήθελα μία εκκλησία που να με αγκαλιάζει. Να με καθοδηγεί. Θα ήθελα να μπορώ να συμμετέχω στις δοξολογίες, στη λατρεία του Θεού, στα λειτουργικά, στις δεήσεις με όλη μου την καρδιά και την όρεξη, γιατί θα ξέρω γιατί κάνω ό,τι κάνω την ώρα που πρέπει να συμβεί και να λαμβάνω το εκατό τοις εκατό των όσων τελούνται μπροστά μου. Πώς όμως όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, όταν η ίδια η εκκλησία σηκώνει τείχη απροσπέλαστα;

Πρώτο εμπόδιο και μεγαλύτερο, η γλώσσα. Γιατί να παλεύω να καταλάβω λέξεις που δεν χρησιμοποιώ στο καθημερινό μου λεξιλόγιο; Να παπαγαλίζω προσευχές που δεν μου λένε τίποτα έτσι όπως είναι γραμμένες; 'Πατέρα μας, που είσαι στους ουρανούς, ας είναι άγιο το όνομά σου, ας έρθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι κι εδώ, στη γη.' Τι πιο όμορφο από το αυτονόητο; Τι θα πει 'αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού'; Τι θα πει αυτό σε σημερινά ελληνικά; Γιατί με κάνει να πάω να το ψάξω; Γιατί με κάνει να το αισθάνομαι σαν κάτι ξένο από μένα; Κάτι που δεν με αφορά; Γιατί με απομακρύνει από αυτό που προσπαθώ να προσεγγίσω; Με βάζει να προσπαθώ να μεταφράσω με τα λίγα αρχαία ελληνικά που θυμάμαι από το σχολείο και μέχρι να καταφέρω να βγάλω νόημα από τη μία πρόταση, να έχει φύγει η λειτουργία δύο σελίδες παρακάτω κι εγώ να έχω χάσει όλο το νόημα, να είμαι χαμένη και εκνευρισμένη, να έχω χάσει τη διάθεσή μου για συμμετοχή, η προσήλωση να έχει πάει περίπατο, και τελικά να βρίσκομαι εκτός ροής, τουτέστιν, εκτός τόπου και χρόνου;

Είναι σκληρό και είναι και άδικο, κυρίως όταν πας να κάνεις σύγκριση με άλλες εκκλησίες του κόσμου που έχουν κάνει όλη τη διαδικασία γιορτή, αντί για τιμωρία και ενοχές που σε φορτίζει η ορθοδοξία μας επειδή είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι της δόξας του. Φυσικά και είμαστε αμαρτωλοί! Αμαρτία σημαίνει ατέλεια και ο μόνος τέλειος είναι ο Θεός. Όμως, το όλο ζητούμενο δεν είναι να αισθάνομαι ατελής και αμαρτωλή και να φοβάμαι την τιμωρία του Θεού σε κάθε μου παραστράτημα, αυτό δεν είναι σχέση! Το ζητούμενο, όπως το εκλαμβάνω εγώ, είναι να προσεγγίσω τον Θεό, μέσα από τον Λόγο του, να μάθω από αυτόν, να με καθοδηγήσει στον δρόμο τον αναμάρτητο, που θα πει στον δρόμο της τελειότητας. Αυτό προσπαθεί να διδάξει ο Χριστιανισμός, πώς εμείς οι αμαρτωλοί, δηλαδή οι ατελείς, θα γίνουμε όλο και τελειότεροι, ακολουθώντας το παράδειγμα του πλέον τέλειου, δηλαδή αναμάρτητου, που πάτησε πάνω σε αυτή τη γη, του Χριστού. Τον δικό του δρόμο βαδίζουμε, από εκείνον διδασκόμαστε και στη δική του τελειότητα αποσκοπούμε.

Δεύτερο εμπόδιο, η δογματική αυστηρότητα. Αυτή η σκληροπυρηνική άποψη που θέλει ανέγγιχτα τα πάντα. Κοιτάτε και μην ακουμπάτε. Ακούτε κι ας μην καταλαβαίνετε. Δεν πειράζει, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα από τα γεγραμμένα.
Δεν είναι όμως έτσι. Θα ήθελα να έχω την Αγία Γραφή μπροστά μου στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και να μπορώ να ακολουθώ τον λόγο του ιερέα, έστω στα διαβαστά. Αν δεν μπορώ να τον τραγουδήσω, να τον ψάλλω, τουλάχιστον να μπορώ να τον διαβάζω. Ακόμα κι αυτό θα με έκανε μέτοχο στο όλο μυστήριο.

Οι ύμνοι επίσης δεν ακουμπιούνται. Έτσι όπως ψάλλονταν τότε, έτσι ψάλλονται και σήμερα. Όχι από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες, μόνο από την ορθόδοξη. Μα, τώρα όμως, εγώ ή οποιοσδήποτε απλός πιστός που ζει στο 2017, πώς να ακολουθήσω; Για να μάθεις ψαλτική θέλει τουλάχιστον τρία με έξι χρόνια σπουδών. Εγώ όμως θέλω να μπορώ να παίρνω τον ύμνο και στο σπίτι μου. Να μπορώ να τον σιγοτραγουδώ όποτε αισθάνομαι την ανάγκη να δεηθώ, να δοξάσω στον Πατέρα ή τον υμνήσω. Για τη δόξα Του εξάλλου δεν γίνονται όλα; Αυτό λέει η Αγία Γραφή. Πώς να το κάνω όμως αυτό, πώς να προσεγγίσω, όταν η υμνολογία αυτή έχει μείνει ίδια και απαράλλακτη, κολλημένη στο Μεσαίωνα;
Εγώ θέλω να έρθει στο σήμερα, κοντά μου. Να έχει ένα άκουσμα συμβατό με τα ακούσματα του σύγχρονου γίγνεσθαι. Να μπορεί και ένα μικρό παιδί ή ο έφηβος γιος μου να ακολουθήσει τον ρυθμό, τον ήχο και τους στίχους. Να μπορούμε όλοι να οικειοποιηθούμε την όλη διαδικασία, όχι μόνο οι ιερείς και οι ψάλτες.
Θέλω να είμαι κι εγώ μέτοχος, να μπορώ να συμμετέχω.

Τρίτο εμπόδιο, όλα θεωρούνται δεδομένα. Η εκκλησία θεωρεί δεδομένο ότι εγώ ξέρω. Κι όταν κάποιος είναι ανίδεος; Έναν ανίδεο, έναν άσχετο, πώς τον προσεγγίζει; Γιατί να μην υπάρχουν μαθήματα κατήχησης και για ενηλίκους; Ή στο τέλος της λειτουργίας, ο ίδιος ο ιερέας να καθίσει, όχι δέκα λεπτά (τα περιβόητα δέκα λεπτά κήρυγμα), αλλά όσο χρειάζεται και να μιλήσει για πράγματα ουσίας, προκειμένου με κάποιον τρόπο να φτάσει το μήνυμα στους απλούς πιστούς και όχι μόνο. Ακόμα και κάποιος που δεν πιστεύει ή αισθάνεται μπερδεμένος ή ακόμα ακόμα και να έχει απορρίψει το όλο κεφάλαιο της πνευματικής διάστασης από την ζωή του, να μπορεί να παρακολουθήσει και να βρει ενδιαφέρον σε αυτό που ακούει, γιατί θα μπορεί να καταλάβει πως αυτό που ακούει έχει να κάνει με κείνον προσωπικά και δεν πρόκειται για πράγματα που έγιναν κάποτε σε κάποιους και τώρα τι καθόμαστε και ασχολούμαστε με περσινά ξινά σταφύλια;

Προσωπικά, δεν θα είχα καμία αντίρρηση να μου ανέλυε κάποιος ακόμα και τα πιο βασικά πράγματα που όμως από την εκκλησία θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρω. Πώς να τα ξέρω; Ουρανοκατέβατα θα μου έρθουν; Δεν γίνονται αυτά. Χρειάζεται καθοδήγηση. Χρειάζεται κάποιος να μπορεί να εξηγεί τα πώς και τα γιατί σε πράγματα ουσίας. Καλό είναι να μου επαναλαμβάνεις το ευαγγέλιο λίγο πιο περιφραστικά στο δεκάλεπτο μετά τη Λειτουργία, αλλά μπες και σε θέματα εφαρμογής της πίστης μας στην ζωή μας. Δώσε μου να καταλάβω γιατί πρέπει να προσεύχομαι; Τι επιτυγχάνω με αυτό; Γιατί πρέπει να νηστεύω; Τι θα πει αμαρτία; Γιατί είναι κακό να μην τηρώ τις εντολές; Πώς με ωφελεί η παρουσία μου στην εκκλησία; Γιατί πρέπει να εξομολογούμαι; Δεν φτάνει να το λέω στον Θεό; Γιατί πρέπει να μεσολαβεί κάποιος άνθρωπος στην όλη διαδικασία; Και χίλια δυο άλλα ερωτήματα που προβληματίζουν τόσον κόσμο, ανάμεσά τους φυσικά κι εμένα.

Ήθελα η ορθόδοξη εκκλησία στην οποία ανήκω να ήταν πιο κοντά σε μένα. Αισθάνομαι όμως ότι, προκειμένου να είναι πιο κοντά στον Θεό (αφήνοντας αναλλοίωτα τα πάντα, γλώσσα, υμνολογία, τελετουργία κ.ο.κ.), εμένα, ως πιστό, με έχει κάνει στην άκρη. Και στενοχωριέμαι που με κάνει να αισθάνομαι έτσι.

Πιστεύω ότι όλα αυτά, αλλά και άλλα πολλά με τα οποία δεν έχω καταπιαστεί στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι αρκετά για να διώξουν μεγάλη μερίδα κόσμου από την εκκλησία, όπως δυστυχώς συμβαίνει στις μέρες μας. Όμως, για μένα, δεν θεωρώ ότι το να σε αφήνει μια εκκλησία με παράπονα, θα πρέπει να αναιρεί την προσωπική σου σχέση με τον Θεό. Είναι κρίμα και λάθος να καταλογίζουμε τις όποιες ανθρώπινες δυσλειτουργίες στον Θεό. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, αυτό είναι γνώρισμα μόνο του Θεού. Και σε Αυτόν καλούμαστε να μοιάσουμε. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Είδα ότι η εκκλησία μου δεν με καλύπτει ως προς τον τρόπο εφαρμογής και αφομοίωσης του Θείου Λόγου στην ζωή μου, στη σχέση μου με τους γύρω μου, στην πορεία μου ως άτομο και ως χριστιανή και αποφάσισα να αναζητήσω άλλες λύσεις για να ξεκινήσει σωστά η πορεία μου στην οδό του Κυρίου. Το έψαξα στο διαδίκτυο, διάβασα βιβλία, μπήκα σε sites, άκουσα κηρύγματα, διδαχές. Κυρίως όμως, αναζήτησα τις απαντήσεις μου στην Αγία Γραφή, στον ίδιο τον λόγο του Θεού. "Ζήτα και θα σου δοθεί". Έτσι απλά, χωρίς να το κάνω συνειδητά, ακολουθούσα τις Γραφές!

Και συνεχίζω ακάθεκτη. Με το πάθος που ο Θεός με καλεί να τον αναζητήσω και με την αφοσίωση που του αξίζει. Όταν το παίρνεις απόφαση και ξεκαθαρίζεις τα πράγματα μέσα σου, ξέρεις ότι δεν πρόκειται να αφήσεις κανένα πετραδάκι να σου σκιάσει τον ήλιο!



"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, 
χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί.
Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει 
κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~ κατά Ματθαίον 7:7-8

~~~~~~~

*  H φωτογραφία είναι από εδώ.

~~~~~~~

Φιλώ σας!

Εύα 💗

1.9.17

Αρχικές σκέψεις πάνω στην Αγία Γραφή

Ένας από τους στόχους που είχα θέσει μέσα στο 2016 ήταν να διαβάσω την Αγία Γραφή με σύστημα, από την αρχή ως το τέλος. Να ξεκινήσω από το βιβλίο της Γένεσης και να τελειώσω με το βιβλίο της Αποκάλυψης. Από το μέγεθός της και το βάθος των μηνυμάτων της, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι μιλάμε για κατόρθωμα, μια προσπάθεια που λίγοι από όσο ξέρω έχουν ολοκληρώσει με επιτυχία. Αυτό βέβαια είναι κάτι που προβληματίζει, αν αναλογιστείς ότι μιλάμε για τον λόγο του Παντοκράτορα Θεού, ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.

Αυτό το 'αοράτων' ήταν πάντα που μου τραβούσε την προσοχή κι έλεγα, κάπως, κάπου, κάποτε, θα έρθει η στιγμή που θα είμαι έτοιμη και ανοιχτή να ασχοληθώ με το θέμα πιο στα σοβαρά. Γιατί αυτό το 'αοράτων' θα μπορούσε να εξηγήσει πολλά από όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, στη χώρα και στους ανθρώπους. Θα μπορούσε να μου δώσει απαντήσεις.

Δε βιάστηκα να ξεκινήσω, ήθελα να το σκεφτώ, να το ερευνήσω λίγο το θέμα πριν πω ότι κάνω τη μεγάλη αρχή. Το μυαλό μου σκεφτόταν επιστημονικά. Ήθελα να βρω αίτιο και αιτιατό. Στην πορεία έμαθα - και εξακολουθώ να μαθαίνω - ότι σε τέτοιου είδους πεδία, η επιστημονική ματιά είναι λειψή, χρειάζεται και κάτι άλλο για να ανοίξει το παράθυρο της θέασης: η πίστη.

Έχω ξαναπεί ότι το οδοιπορικό μου στον Χριστιανισμό είναι αυτό του αρχάριου. Ξεκινούσα πρακτικά από το μηδέν. Δεν είχα εμβαθύνει ποτέ στα τελετουργικά, τα οποία δεν με ενδιέφεραν και τόσο (πολύ φοβάμαι πως έναν χρόνο μετά, εξακολουθούν μα μη μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον). Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο από όλα ήταν να εμβαθύνω στα άυλα θέματα, τα θέματα της πίστης, όπως προείπα, και του δόγματος. Κυρίως, όμως, ήταν να γνωρίσω τον Θεό. Αυτόν που με έφτιαξε, αυτόν που κρατά τα νήματα του κόσμου και που μπήκε στον κόπο να αφήσει τα λόγια Του, τις σκέψεις Του και τις εντολές Του στην ανθρωπότητα ως δώρο, ως ένα γράμμα αγάπης. Ήθελα να μάθω γιατί το έκανε αυτό, γιατί έστειλε τον Υιό του σε εμάς, γιατί τον θυσίασε για χάρη μας σαν αμνό σε σφαγή, και αν σήμαινε ότι είμαστε - και γιατί είμαστε - τόσο σημαντικοί για κείνον, ώστε να το κάνει.

Σεπτέμβρη λοιπόν του 2016, τέτοια εποχή καλή ώρα, μαζί με τα σχολικά του Γιάννη, αγόρασα και μία Αγία Γραφή για μένα. Κι έτσι απλά, ξεκίνησα να τη διαβάζω. Το γιατί προτίμησα ολόκληρη την Αγία Γραφή και όχι απλά την Καινή Διαθήκη νομίζω ότι θέλει ξεχωριστή ανάρτηση από μόνο του. Ας πούμε όμως ότι το έκανα για να πάρω την ιστορία από την απαρχή, από τον Πατέρα. Ήθελα να γνωρίσω τον Πατέρα, να δω πώς μιλάει, πώς σκέφτεται, τι τον ενοχλεί και τι τον ευχαριστεί, τι εντολές έχει δώσει σε εμάς τους ανθρώπους και πώς αντιδρά όταν κάνουμε το θέλημά Του και πώς όταν δεν το κάνουμε. Ήθελα να έχω μέτρο σύγκρισης με τη νέα συμφωνία, την Καινή Διαθήκη, που σφραγίστηκε με το αίμα του Χριστού. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο Ιησούς μελετούσε τις Γραφές, κάτι που αναφέρεται συχνά μέσα στη Βίβλο (Βίβλος = Αγία Γραφή). Και οι Γραφές επί εποχής του ήταν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Έναν χρόνο μετά, έχω καταφέρει αισίως να ολοκληρώσω την ανάγνωση όλων των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Θα μπορούσα να το είχα κάνει και νωρίτερα αν δεν ήταν το πανεπιστήμιο να μου καταναλώνει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο μου. Παρόλα αυτά είμαι περήφανη για την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους της Βίβλου. Έχω καταλάβει ως τώρα ότι άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις την Αγία Γραφή και εντελώς άλλο να τη μελετάς. Κι αυτό όμως θέλει ξεχωριστή ανάρτηση. Το θέμα είναι τεράστιο, υποπτεύομαι και ανεξάντλητο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ορατών τε και αοράτων. Ένας κόσμος συναρπαστικός, γεμάτος δυνάμεις που συγκρούονται μεταξύ τους, που συμμαχούν ή αντιμάχονται. Που προστατεύουν ή καταστρέφουν. Δυνάμεις που μας διεκδικούν κι εμείς είμαστε στη μέση ως μήλο της έριδος που άλλοτε αγόμαστε προς τη μία κατεύθυνση και άλλοτε φερόμαστε προς την άλλη.

Αν μη τι άλλο, αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω περισσότερα και να ξέρω γιατί επιλέγω ό,τι επιλέγω. Να ξέρω την αξία μου και τις επιλογές μου και να επιλέγω συνειδητά. Όχι επειδή κάποιοι θα μου επιβληθούν με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Όχι επειδή αυτό είναι της μόδας και αυτό επιλέγει η πλειονότητα, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι κουλ, ή έτσι θέλουν ορισμένοι. Αλλά επειδή το θέλω, όχι επειδή νομίζω ότι το θέλω επειδή μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου. Ο μόνος τρόπος να αντισταθεί κανείς σε αυτό είναι να το ψάξεις και λίγο μόνος σου, να ματώσεις και λιγάκι, να κοπιάσεις, να αφοσιωθείς. Η έτοιμη, η μασημένη τροφή, μόνο καρκίνο φέρνει, σε ψυχές και συνειδήσεις. Κατά τη γνώμη του, τουλάχιστον.

Αυτά προς το παρόν. Πιστεύω ότι θα ασχοληθώ αρκετά με το θέμα στο μπλογκ μου. Όποιος αισθάνεται ότι ενοχλείται, μιας και το συγκεκριμένο πεδίο έχει μια ας πούμε ευαισθησία ως προς τον τρόπο που το εκλαμβάνει ο καθένας, έχει την επιλογή να μη με διαβάσει. Είναι δικαίωμα αναφαίρετο. Όπως δικαίωμα είναι και για αυτόν που ενδιαφέρεται να με διαβάσει να μπορεί να το κάνει. Για μένα το ίδιο μου κάνει, αφού ποτέ δεν έδωσα σημασία στη δημοτικότητα και τη δημοφιλία.

Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που πρέπει να αναδειχτεί, ειδικά όταν δέχεται ανηλεή επίθεση από παντού, κάτι που θα έπρεπε να πονηρεύει τους ανίδεους. Αν η θρησκεία είναι ένα θέμα αδιάφορο και οπισθοδρομικό και συντηρητικό, γραφικό, εκτός εποχής, άνευ ουσίας, άνευ επίδρασης ή ό,τι άλλο τέλος πάντων της προσάπτουν, τότε γιατί τόσος ντόρος και τόσο μένος εναντίον της, και μάλιστα από ανθρώπους που αν τους ρωτήσεις, κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα στα σοβαρά;

Με αυτό το ερώτημα σας αφήνω, και με μερικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι μου. Ένα καλοκαίρι ήσυχο, γεμάτο από ανθρώπους που αγαπώ, φως, χρώματα και ήχους της φύσης και της εξοχής και στιγμές που έγιναν ήδη αναμνήσεις.







 Φιλώ σας!

Εύα 💗