Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ώρα για παράπονα

Πρέπει να το πω, ήθελα να με βοηθάει περισσότερο η εκκλησία, η ορθοδοξία γενικότερα. Να μου εξηγεί. Να μου το κάνει δελεαστικό. Να με κάνει κοινωνό. Να μπορώ να συμμετέχω. Να με κάνει να θέλω να το κάνω, να μη βλέπω την ώρα.
Δεν τα κάνει όμως όλα αυτά, δεν με προσεγγίζει με τρόπο σύγχρονο και βατό, ώστε να καταλάβω. Είναι παράπονο μεγάλο μου αυτό. Θα ήθελα μία εκκλησία που να με αγκαλιάζει. Να με καθοδηγεί. Θα ήθελα να μπορώ να συμμετέχω στις δοξολογίες, στη λατρεία του Θεού, στα λειτουργικά, στις δεήσεις με όλη μου την καρδιά και την όρεξη, γιατί θα ξέρω γιατί κάνω ό,τι κάνω την ώρα που πρέπει να συμβεί και να λαμβάνω το εκατό τοις εκατό των όσων τελούνται μπροστά μου. Πώς όμως όλα αυτά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, όταν η ίδια η εκκλησία σηκώνει τείχη απροσπέλαστα;

Πρώτο εμπόδιο και μεγαλύτερο, η γλώσσα. Γιατί να παλεύω να καταλάβω λέξεις που δεν χρησιμοποιώ στο καθημερινό μου λεξιλόγιο; Να παπαγαλίζω προσευχές που δεν μου λένε τίποτα έτσι όπως είναι γραμμένες; 'Πατέρα μας, που είσαι στους ουρανούς, ας είναι άγιο το όνομά σου, ας έρθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι κι εδώ, στη γη.' Τι πιο όμορφο από το αυτονόητο; Τι θα πει 'αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού'; Τι θα πει αυτό σε σημερινά ελληνικά; Γιατί με κάνει να πάω να το ψάξω; Γιατί με κάνει να το αισθάνομαι σαν κάτι ξένο από μένα; Κάτι που δεν με αφορά; Γιατί με απομακρύνει από αυτό που προσπαθώ να προσεγγίσω; Με βάζει να προσπαθώ να μεταφράσω με τα λίγα αρχαία ελληνικά που θυμάμαι από το σχολείο και μέχρι να καταφέρω να βγάλω νόημα από τη μία πρόταση, να έχει φύγει η λειτουργία δύο σελίδες παρακάτω κι εγώ να έχω χάσει όλο το νόημα, να είμαι χαμένη και εκνευρισμένη, να έχω χάσει τη διάθεσή μου για συμμετοχή, η προσήλωση να έχει πάει περίπατο, και τελικά να βρίσκομαι εκτός ροής, τουτέστιν, εκτός τόπου και χρόνου;

Είναι σκληρό και είναι και άδικο, κυρίως όταν πας να κάνεις σύγκριση με άλλες εκκλησίες του κόσμου που έχουν κάνει όλη τη διαδικασία γιορτή, αντί για τιμωρία και ενοχές που σε φορτίζει η ορθοδοξία μας επειδή είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι της δόξας του. Φυσικά και είμαστε αμαρτωλοί! Αμαρτία σημαίνει ατέλεια και ο μόνος τέλειος είναι ο Θεός. Όμως, το όλο ζητούμενο δεν είναι να αισθάνομαι ατελής και αμαρτωλή και να φοβάμαι την τιμωρία του Θεού σε κάθε μου παραστράτημα, αυτό δεν είναι σχέση! Το ζητούμενο, όπως το εκλαμβάνω εγώ, είναι να προσεγγίσω τον Θεό, μέσα από τον Λόγο του, να μάθω από αυτόν, να με καθοδηγήσει στον δρόμο τον αναμάρτητο, που θα πει στον δρόμο της τελειότητας. Αυτό προσπαθεί να διδάξει ο Χριστιανισμός, πώς εμείς οι αμαρτωλοί, δηλαδή οι ατελείς, θα γίνουμε όλο και τελειότεροι, ακολουθώντας το παράδειγμα του πλέον τέλειου, δηλαδή αναμάρτητου, που πάτησε πάνω σε αυτή τη γη, του Χριστού. Τον δικό του δρόμο βαδίζουμε, από εκείνον διδασκόμαστε και στη δική του τελειότητα αποσκοπούμε.

Δεύτερο εμπόδιο, η δογματική αυστηρότητα. Αυτή η σκληροπυρηνική άποψη που θέλει ανέγγιχτα τα πάντα. Κοιτάτε και μην ακουμπάτε. Ακούτε κι ας μην καταλαβαίνετε. Δεν πειράζει, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα από τα γεγραμμένα.
Δεν είναι όμως έτσι. Θα ήθελα να έχω την Αγία Γραφή μπροστά μου στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και να μπορώ να ακολουθώ τον λόγο του ιερέα, έστω στα διαβαστά. Αν δεν μπορώ να τον τραγουδήσω, να τον ψάλλω, τουλάχιστον να μπορώ να τον διαβάζω. Ακόμα κι αυτό θα με έκανε μέτοχο στο όλο μυστήριο.

Οι ύμνοι επίσης δεν ακουμπιούνται. Έτσι όπως ψάλλονταν τότε, έτσι ψάλλονται και σήμερα. Όχι από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες, μόνο από την ορθόδοξη. Μα, τώρα όμως, εγώ ή οποιοσδήποτε απλός πιστός που ζει στο 2017, πώς να ακολουθήσω; Για να μάθεις ψαλτική θέλει τουλάχιστον τρία με έξι χρόνια σπουδών. Εγώ όμως θέλω να μπορώ να παίρνω τον ύμνο και στο σπίτι μου. Να μπορώ να τον σιγοτραγουδώ όποτε αισθάνομαι την ανάγκη να δεηθώ, να δοξάσω στον Πατέρα ή τον υμνήσω. Για τη δόξα Του εξάλλου δεν γίνονται όλα; Αυτό λέει η Αγία Γραφή. Πώς να το κάνω όμως αυτό, πώς να προσεγγίσω, όταν η υμνολογία αυτή έχει μείνει ίδια και απαράλλακτη, κολλημένη στο Μεσαίωνα;
Εγώ θέλω να έρθει στο σήμερα, κοντά μου. Να έχει ένα άκουσμα συμβατό με τα ακούσματα του σύγχρονου γίγνεσθαι. Να μπορεί και ένα μικρό παιδί ή ο έφηβος γιος μου να ακολουθήσει τον ρυθμό, τον ήχο και τους στίχους. Να μπορούμε όλοι να οικειοποιηθούμε την όλη διαδικασία, όχι μόνο οι ιερείς και οι ψάλτες.
Θέλω να είμαι κι εγώ μέτοχος, να μπορώ να συμμετέχω.

Τρίτο εμπόδιο, όλα θεωρούνται δεδομένα. Η εκκλησία θεωρεί δεδομένο ότι εγώ ξέρω. Κι όταν κάποιος είναι ανίδεος; Έναν ανίδεο, έναν άσχετο, πώς τον προσεγγίζει; Γιατί να μην υπάρχουν μαθήματα κατήχησης και για ενηλίκους; Ή στο τέλος της λειτουργίας, ο ίδιος ο ιερέας να καθίσει, όχι δέκα λεπτά (τα περιβόητα δέκα λεπτά κήρυγμα), αλλά όσο χρειάζεται και να μιλήσει για πράγματα ουσίας, προκειμένου με κάποιον τρόπο να φτάσει το μήνυμα στους απλούς πιστούς και όχι μόνο. Ακόμα και κάποιος που δεν πιστεύει ή αισθάνεται μπερδεμένος ή ακόμα ακόμα και να έχει απορρίψει το όλο κεφάλαιο της πνευματικής διάστασης από την ζωή του, να μπορεί να παρακολουθήσει και να βρει ενδιαφέρον σε αυτό που ακούει, γιατί θα μπορεί να καταλάβει πως αυτό που ακούει έχει να κάνει με κείνον προσωπικά και δεν πρόκειται για πράγματα που έγιναν κάποτε σε κάποιους και τώρα τι καθόμαστε και ασχολούμαστε με περσινά ξινά σταφύλια;

Προσωπικά, δεν θα είχα καμία αντίρρηση να μου ανέλυε κάποιος ακόμα και τα πιο βασικά πράγματα που όμως από την εκκλησία θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρω. Πώς να τα ξέρω; Ουρανοκατέβατα θα μου έρθουν; Δεν γίνονται αυτά. Χρειάζεται καθοδήγηση. Χρειάζεται κάποιος να μπορεί να εξηγεί τα πώς και τα γιατί σε πράγματα ουσίας. Καλό είναι να μου επαναλαμβάνεις το ευαγγέλιο λίγο πιο περιφραστικά στο δεκάλεπτο μετά τη Λειτουργία, αλλά μπες και σε θέματα εφαρμογής της πίστης μας στην ζωή μας. Δώσε μου να καταλάβω γιατί πρέπει να προσεύχομαι; Τι επιτυγχάνω με αυτό; Γιατί πρέπει να νηστεύω; Τι θα πει αμαρτία; Γιατί είναι κακό να μην τηρώ τις εντολές; Πώς με ωφελεί η παρουσία μου στην εκκλησία; Γιατί πρέπει να εξομολογούμαι; Δεν φτάνει να το λέω στον Θεό; Γιατί πρέπει να μεσολαβεί κάποιος άνθρωπος στην όλη διαδικασία; Και χίλια δυο άλλα ερωτήματα που προβληματίζουν τόσον κόσμο, ανάμεσά τους φυσικά κι εμένα.

Ήθελα η ορθόδοξη εκκλησία στην οποία ανήκω να ήταν πιο κοντά σε μένα. Αισθάνομαι όμως ότι, προκειμένου να είναι πιο κοντά στον Θεό (αφήνοντας αναλλοίωτα τα πάντα, γλώσσα, υμνολογία, τελετουργία κ.ο.κ.), εμένα, ως πιστό, με έχει κάνει στην άκρη. Και στενοχωριέμαι που με κάνει να αισθάνομαι έτσι.

Πιστεύω ότι όλα αυτά, αλλά και άλλα πολλά με τα οποία δεν έχω καταπιαστεί στο συγκεκριμένο κείμενο, είναι αρκετά για να διώξουν μεγάλη μερίδα κόσμου από την εκκλησία, όπως δυστυχώς συμβαίνει στις μέρες μας. Όμως, για μένα, δεν θεωρώ ότι το να σε αφήνει μια εκκλησία με παράπονα, θα πρέπει να αναιρεί την προσωπική σου σχέση με τον Θεό. Είναι κρίμα και λάθος να καταλογίζουμε τις όποιες ανθρώπινες δυσλειτουργίες στον Θεό. Εξάλλου, κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος, αυτό είναι γνώρισμα μόνο του Θεού. Και σε Αυτόν καλούμαστε να μοιάσουμε. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Είδα ότι η εκκλησία μου δεν με καλύπτει ως προς τον τρόπο εφαρμογής και αφομοίωσης του Θείου Λόγου στην ζωή μου, στη σχέση μου με τους γύρω μου, στην πορεία μου ως άτομο και ως χριστιανή και αποφάσισα να αναζητήσω άλλες λύσεις για να ξεκινήσει σωστά η πορεία μου στην οδό του Κυρίου. Το έψαξα στο διαδίκτυο, διάβασα βιβλία, μπήκα σε sites, άκουσα κηρύγματα, διδαχές. Κυρίως όμως, αναζήτησα τις απαντήσεις μου στην Αγία Γραφή, στον ίδιο τον λόγο του Θεού. "Ζήτα και θα σου δοθεί". Έτσι απλά, χωρίς να το κάνω συνειδητά, ακολουθούσα τις Γραφές!

Και συνεχίζω ακάθεκτη. Με το πάθος που ο Θεός με καλεί να τον αναζητήσω και με την αφοσίωση που του αξίζει. Όταν το παίρνεις απόφαση και ξεκαθαρίζεις τα πράγματα μέσα σου, ξέρεις ότι δεν πρόκειται να αφήσεις κανένα πετραδάκι να σου σκιάσει τον ήλιο!



"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, 
χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί.
Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει 
κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~ κατά Ματθαίον 7:7-8

~~~~~~~

*  H φωτογραφία είναι από εδώ.

~~~~~~~

Φιλώ σας!

Εύα 💗

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Αρχικές σκέψεις πάνω στην Αγία Γραφή

Ένας από τους στόχους που είχα θέσει μέσα στο 2016 ήταν να διαβάσω την Αγία Γραφή με σύστημα, από την αρχή ως το τέλος. Να ξεκινήσω από το βιβλίο της Γένεσης και να τελειώσω με το βιβλίο της Αποκάλυψης. Από το μέγεθός της και το βάθος των μηνυμάτων της, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι μιλάμε για κατόρθωμα, μια προσπάθεια που λίγοι από όσο ξέρω έχουν ολοκληρώσει με επιτυχία. Αυτό βέβαια είναι κάτι που προβληματίζει, αν αναλογιστείς ότι μιλάμε για τον λόγο του Παντοκράτορα Θεού, ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.

Αυτό το 'αοράτων' ήταν πάντα που μου τραβούσε την προσοχή κι έλεγα, κάπως, κάπου, κάποτε, θα έρθει η στιγμή που θα είμαι έτοιμη και ανοιχτή να ασχοληθώ με το θέμα πιο στα σοβαρά. Γιατί αυτό το 'αοράτων' θα μπορούσε να εξηγήσει πολλά από όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, στη χώρα και στους ανθρώπους. Θα μπορούσε να μου δώσει απαντήσεις.

Δε βιάστηκα να ξεκινήσω, ήθελα να το σκεφτώ, να το ερευνήσω λίγο το θέμα πριν πω ότι κάνω τη μεγάλη αρχή. Το μυαλό μου σκεφτόταν επιστημονικά. Ήθελα να βρω αίτιο και αιτιατό. Στην πορεία έμαθα - και εξακολουθώ να μαθαίνω - ότι σε τέτοιου είδους πεδία, η επιστημονική ματιά είναι λειψή, χρειάζεται και κάτι άλλο για να ανοίξει το παράθυρο της θέασης: η πίστη.

Έχω ξαναπεί ότι το οδοιπορικό μου στον Χριστιανισμό είναι αυτό του αρχάριου. Ξεκινούσα πρακτικά από το μηδέν. Δεν είχα εμβαθύνει ποτέ στα τελετουργικά, τα οποία δεν με ενδιέφεραν και τόσο (πολύ φοβάμαι πως έναν χρόνο μετά, εξακολουθούν μα μη μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον). Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο από όλα ήταν να εμβαθύνω στα άυλα θέματα, τα θέματα της πίστης, όπως προείπα, και του δόγματος. Κυρίως, όμως, ήταν να γνωρίσω τον Θεό. Αυτόν που με έφτιαξε, αυτόν που κρατά τα νήματα του κόσμου και που μπήκε στον κόπο να αφήσει τα λόγια Του, τις σκέψεις Του και τις εντολές Του στην ανθρωπότητα ως δώρο, ως ένα γράμμα αγάπης. Ήθελα να μάθω γιατί το έκανε αυτό, γιατί έστειλε τον Υιό του σε εμάς, γιατί τον θυσίασε για χάρη μας σαν αμνό σε σφαγή, και αν σήμαινε ότι είμαστε - και γιατί είμαστε - τόσο σημαντικοί για κείνον, ώστε να το κάνει.

Σεπτέμβρη λοιπόν του 2016, τέτοια εποχή καλή ώρα, μαζί με τα σχολικά του Γιάννη, αγόρασα και μία Αγία Γραφή για μένα. Κι έτσι απλά, ξεκίνησα να τη διαβάζω. Το γιατί προτίμησα ολόκληρη την Αγία Γραφή και όχι απλά την Καινή Διαθήκη νομίζω ότι θέλει ξεχωριστή ανάρτηση από μόνο του. Ας πούμε όμως ότι το έκανα για να πάρω την ιστορία από την απαρχή, από τον Πατέρα. Ήθελα να γνωρίσω τον Πατέρα, να δω πώς μιλάει, πώς σκέφτεται, τι τον ενοχλεί και τι τον ευχαριστεί, τι εντολές έχει δώσει σε εμάς τους ανθρώπους και πώς αντιδρά όταν κάνουμε το θέλημά Του και πώς όταν δεν το κάνουμε. Ήθελα να έχω μέτρο σύγκρισης με τη νέα συμφωνία, την Καινή Διαθήκη, που σφραγίστηκε με το αίμα του Χριστού. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο Ιησούς μελετούσε τις Γραφές, κάτι που αναφέρεται συχνά μέσα στη Βίβλο (Βίβλος = Αγία Γραφή). Και οι Γραφές επί εποχής του ήταν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Έναν χρόνο μετά, έχω καταφέρει αισίως να ολοκληρώσω την ανάγνωση όλων των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Θα μπορούσα να το είχα κάνει και νωρίτερα αν δεν ήταν το πανεπιστήμιο να μου καταναλώνει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο μου. Παρόλα αυτά είμαι περήφανη για την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους της Βίβλου. Έχω καταλάβει ως τώρα ότι άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις την Αγία Γραφή και εντελώς άλλο να τη μελετάς. Κι αυτό όμως θέλει ξεχωριστή ανάρτηση. Το θέμα είναι τεράστιο, υποπτεύομαι και ανεξάντλητο. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ορατών τε και αοράτων. Ένας κόσμος συναρπαστικός, γεμάτος δυνάμεις που συγκρούονται μεταξύ τους, που συμμαχούν ή αντιμάχονται. Που προστατεύουν ή καταστρέφουν. Δυνάμεις που μας διεκδικούν κι εμείς είμαστε στη μέση ως μήλο της έριδος που άλλοτε αγόμαστε προς τη μία κατεύθυνση και άλλοτε φερόμαστε προς την άλλη.

Αν μη τι άλλο, αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω περισσότερα και να ξέρω γιατί επιλέγω ό,τι επιλέγω. Να ξέρω την αξία μου και τις επιλογές μου και να επιλέγω συνειδητά. Όχι επειδή κάποιοι θα μου επιβληθούν με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Όχι επειδή αυτό είναι της μόδας και αυτό επιλέγει η πλειονότητα, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι κουλ, ή έτσι θέλουν ορισμένοι. Αλλά επειδή το θέλω, όχι επειδή νομίζω ότι το θέλω επειδή μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου. Ο μόνος τρόπος να αντισταθεί κανείς σε αυτό είναι να το ψάξεις και λίγο μόνος σου, να ματώσεις και λιγάκι, να κοπιάσεις, να αφοσιωθείς. Η έτοιμη, η μασημένη τροφή, μόνο καρκίνο φέρνει, σε ψυχές και συνειδήσεις. Κατά τη γνώμη του, τουλάχιστον.

Αυτά προς το παρόν. Πιστεύω ότι θα ασχοληθώ αρκετά με το θέμα στο μπλογκ μου. Όποιος αισθάνεται ότι ενοχλείται, μιας και το συγκεκριμένο πεδίο έχει μια ας πούμε ευαισθησία ως προς τον τρόπο που το εκλαμβάνει ο καθένας, έχει την επιλογή να μη με διαβάσει. Είναι δικαίωμα αναφαίρετο. Όπως δικαίωμα είναι και για αυτόν που ενδιαφέρεται να με διαβάσει να μπορεί να το κάνει. Για μένα το ίδιο μου κάνει, αφού ποτέ δεν έδωσα σημασία στη δημοτικότητα και τη δημοφιλία.

Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που πρέπει να αναδειχτεί, ειδικά όταν δέχεται ανηλεή επίθεση από παντού, κάτι που θα έπρεπε να πονηρεύει τους ανίδεους. Αν η θρησκεία είναι ένα θέμα αδιάφορο και οπισθοδρομικό και συντηρητικό, γραφικό, εκτός εποχής, άνευ ουσίας, άνευ επίδρασης ή ό,τι άλλο τέλος πάντων της προσάπτουν, τότε γιατί τόσος ντόρος και τόσο μένος εναντίον της, και μάλιστα από ανθρώπους που αν τους ρωτήσεις, κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα στα σοβαρά;

Με αυτό το ερώτημα σας αφήνω, και με μερικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι μου. Ένα καλοκαίρι ήσυχο, γεμάτο από ανθρώπους που αγαπώ, φως, χρώματα και ήχους της φύσης και της εξοχής και στιγμές που έγιναν ήδη αναμνήσεις.







 Φιλώ σας!

Εύα 💗

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Το πρώτο μου Fauxdori

Με το χαρτί ως υλικό έχω μια σχέση πάθους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κάθε που ερχόταν ο Σεπτέμβρης εγώ πετούσα στα ουράνια. Ήταν ο μήνας των σχολικών και ήμουν ευτυχισμένη. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το χάρτινο βασίλειό μου, τα τετράδια, τα χρωματιστά μολύβια, τα ημερολόγιά μου, τις ατζέντες, τα organizer όλων των ειδών και μεγεθών. Μπορεί η τεχνολογία να έχει εξελιχθεί και όλα πλέον να γίνονται μέσα από laptops, tablets και κινητά, όμως εγώ κατά βάθος είμαι της παράδοσης. Για να οργανώσω τη μέρα μου χρειάζομαι χαρτί και μολύβι.

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα στο διαδίκτυο ότι υπάρχει ολόκληρη κοινότητα που ασχολείται συστηματικά με τη διακόσμηση των σελίδων, τις ευφάνταστες εκτυπώσεις των επιμέρους τομέων των organizer (στα ελληνικά ατζέντες, ημερολόγια κτλ.), με σκοπό να βάλουν χρώμα και φαντασία σε ένα κατά τα άλλα άχαρο και ανιαρό σύνολο σελίδων όπου αναφέρονται απλά σε πληροφορίες και ημερήσιες λίστες υποχρεώσεων. Αυτό βέβαια εγώ το έκανα από πάντα, κάτι θα ζωγράφιζα, κάτι θα κολλούσα, κάτι θα χειροτεχνούσα τέλος πάντων πάνω στις σελίδες μου. Όμως δεν γνώριζα ότι αυτή η τακτική ήταν τόσο διαδεδομένη και τόσο δημοφιλής σε παγκόσμια κλίμακα και σε τόσο ευρεία ποικιλία.

Το μόνο μειονέκτημα στο όλο θέμα είναι οι τιμές τους. Αν πεις ότι ξεκινάς να αγοράσεις ό,τι χρειάζεται για να κάνεις πιστά αυτά που βλέπεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι θα σου φύγουν τα μαλλιά της κεφαλής σου σε χρήματα. Τι έκανα λοιπόν εγώ; Πήρα ιδέες και προσπάθησα να τα φτάξω μόνη μου με ό,τι υλικά είχα στη διάθεσή μου. Το εργαστήρι μου είναι γεμάτο από αποκόμματα από περιοδικά, λεζάντες, κομμάτια από ύφασμα, κορδέλες, διακοσμητικά από μπομπονιέρες και ό,τι έρχεται στον δρόμο μου και την καθημερινότητά μου που να μου τραβάει την προσοχή, συνηθίζω να το κρατάω. Βοηθάει πολύ στα junk journals που φτιάχνω (ημερολόγια από ανακυκλώσιμα υλικά που σε διαφορετικές συνθήκες θα κατέληγαν στον κάλαθο των αχρήστων). Μου αρέσει η ιδέα πως τους δίνω μια δεύτερη ζωή, μια ευκαιρία να ξαναζήσουν.


Το Midori (=μάρκα ταξιδιωτικού σημειωματαρίου ιαπωνικής προέλευσης που έχει επικρατήσει σε όλη τη γκάμα σημειωματαρίων αυτής της φιλοσοφίας) μου τράβηξε αμέσως την προσοχή, καθώς μου φάνηκε τρομερά λειτουργικό και στα μέτρα μου. Ένα απλό περίβλημα με λάστιχα για άξονες στα οποία στερεώνεις όσα και όποια σημειωματάρια θέλεις εσύ. Κι όταν τελειώσει η αποστολή τους, απλά το αφαιρείς από το λάστιχο που το στηρίζει και το αντικαθιστάς με κάποιο άλλο, χωρίς να χρειάζεται να πειράξεις τα υπόλοιπα.

Πρώτη μου προσπάθεια αυτό εδώ που βλέπετε στη φωτογραφία, ένα τύπου Midori ατζεντάκι, που επειδή δεν είναι το αυθεντικό, λέγεται Fauxdori (faux = μη γνήσιο, αντίγραφο). Ακόμα και τα μη γνήσια όμως ατζεντάκια του είδους αν τα παραγγείλεις στο διαδίκτυο δεν θα τα βρεις κάτω από 50-70 ευρώ, χωρίς τα μεταφορικά έξοδα. Πιο φαντεζύ βέβαια, πιο επαγγελματικά και άρτια στοιχισμένα από ότι το δικό μου, αλλά είπα να δοκιμάσω να το φτιάξω και να δω κατ' αρχάς αν ανταποκρίνεται στις προσωπικές μου ανάγκες και μετά βλέπουμε.


Πηγή έμπνευσης φυσικά το διαδίκτυο όπου και αναζήτησα πληροφορίες για το πώς θα το φτιάξω. Είδα ότι δεν είναι πολύπλοκο ούτε σαν φιλοσοφία ούτε και σαν κατασκευή. Ένα κομμάτι δέρμα για περίβλημα και λάστιχο που το περνάς στη ράχη του περιβλήματος ώστε να στηρίξουν τα σημειωματάριά μου. Στη φωτογραφία μπορείτε να δείτε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια την όλη διαδικασία.

Πήρα μια μεγάλη βελόνα (σακοράφα), τρύπησα με αυτήν το πάνω και κάτω μέρος της ράχης του δέρματος που επέλεξα για να περάσω το λάστιχο. Το πρώτο που έφτιαξα ήταν ένα κομμάτι από μια φούξια τσάντα που δεν χρησιμοποιούσα πια αλλά δεν βγήκε τόσο σταθερό λόγω λεπτότητας και αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω με άλλο υλικό. Είναι σημαντικό να μην αποθαρρυνόμαστε στις αποτυχίες των χειροτεχνημάτων μας, αλλά να μαθαίνουμε από τα σφάλματα και τις όποιες αστοχίες και να συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Η τέχνη, όπως είπε και ο Ματίς, θέλει θάρρος. Και για μένα, ακόμα και αυτό το ασήμαντο δημιούργημα με τα ευτελή του υλικά και την απλοϊκότητά του, από τη στιγμή που είναι φτιαγμένο από τα χέρια μας και τον χρόνο μας και τις σκέψεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας, είναι τέχνη. Είναι καλύτερα, λοιπόν, για να έρθουμε και στο θέμα μας, να είναι πιο χοντρό το περίβλημα για μεγαλύτερη σταθερότητα. Έτσι για το δεύτερο που έφτιαξα - αυτό που χρησιμοποιώ τώρα - επέλεξα το εξώφυλλο από μια παλιά ατζέντα σε όμορφο βαθύ κίτρινο χρώμα μπροστά και το αγαπημένο μου μωβ πίσω, το οποίο και έκοψα στις διαστάσεις που επιθυμούσα 18cm ύψος X 10cm πλάτος όταν είναι κλειστό (περίπου 18cm ύψος X 21.5 cm πλάτος κανονικές διαστάσεις όταν είναι ανοιγμένο) και που είχε τη στιβαρότητα που επιθυμούσα.

Όταν τελείωσα με το "κέντημα" του λάστιχου, στερέωσα τα δύο άκρα του με κόμπο στο κέντρο της ράχης από την εσωτερική πλευρά για να μη φαίνεται και κατόπιν έφτιαξα τα σημειωματάριά μου, για τα οποία χρησιμοποίησα σελίδες τετραδίου για τα δύο πρώτα και καρρέ για τα δύο επόμενα. Για εξώφυλλό τους χρησιμοποίησα κομμάτια χαρτονιζέ με μοτίβα, τα οποία προμηθεύτηκα από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών. Πήρα επίσης ένα μικρό ατζεντάκι εβδομαδιαίο που κυκλοφορούσε στο σπίτι, του αφαίρεσα το σκληρό εξώφυλλο για να αφαιρέσω τον περιττό όγκο και το ενσωμάτωσα και αυτό στο σύνολο των σημειωματαρίων που στελέχωσαν το αυτοσχέδιο fauxdori μου.

Το χρησιμοποιώ εδώ και δύο εβδομάδες σε καθημερινή βάση και πρέπει να πω ότι χάρη στο εύχρηστο μέγεθος, την δυνατότητα που δίνει να ταξινομήσεις και να επιλέξεις τα θέματα της επιλογής σου μέσα σε αυτό έχει γίνει πρακτικά το δεξί μου χέρι τόσο στο γραφείο όσο και στο σπίτι. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι το πρώτο βιβλιαράκι το έχω αφιερώσει σε μια αέναη λίστα υποχρεώσεων κι έτσι μπορώ ανά πάσα στιγμή να σημειώσω αυτά που έχω να κάνω την ώρα ακριβώς που έρχονται στο μυαλό μου. Έχω την εβδομαδιαία μίνι ατζέντα που με κρατάει ενήμερη για όλα τα ραντεβού, τις όποιες πληρωμές έχω να κάνω, τα σημαντικά που πρέπει να θυμάμαι για τα παιδιά και την οικογένεια γενικότερα, κοινωνικές υποχρεώσεις και γενικά όλα όσα έχουν φιξαρισμένη ημερομηνία διεκπεραίωσης. Ένα ακόμα σημειωματάριο κρατά όλες μου τις σκέψεις για διάφορα projects σχετικά με το σπίτι, την καθαριότητα και οργάνωση, ιδέες για το blog και τα χειροτεχνικά μου, ιδέες για αυτοβελτίωση, βιβλία που θέλω να διαβάσω, ταινίες που θέλω να δω κ.ο.κ. Επόμενο είναι το βιβλιαράκι μου των καλλιτεχνικών σημειώσεων που κρατάω από το διαδίκτυο κυρίως, πληροφορίες, οδηγίες, links, υλικά που ίσως χρειαστώ να τα φέρω εις πέρας κάτι που μου τράβηξε το ενδιαφέρον, σκιτσάκια και σκαριφήματα και όλα τα σχετικά. Και τέλος, στο τελευταίο μου αυτοσχέδιο βιβλιαράκι κρατάω το ημερολόγιό μου, προσωπικές σημειώσεις για όσα με άγγιξαν, με προβλημάτισαν, με έκαναν χαρούμενη, σκέψεις και συναισθήματα από την κάθε μέρα που περνά φυλάσσονται εκεί μέχρι να γεμίσει, όπου και θα αρχειοθετηθεί κάπου στη βιβλιοθήκη μου και θα αντικατασταθεί με ένα καινούργιο γεμάτο λευκές σελίδες που θα με περιμένουν να τις γεμίσω με στιγμές, σκέψεις και αναμνήσεις.

Αυτά. Ελπίζω να ήμουν αρκετά κατατοπιστική, καθώς είναι μια ανάρτηση που μου ζητήθηκε να ανεβάσω. Το να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου είναι για μένα ένα δυνατό αντίδοτο στο άγχος και το τρέξιμο της ημέρας. Όταν βγάζω τα χαρτιά και τα ψαλίδια μου και αρχίζω να παίζω μαζί τους, το μυαλό καθαρίζει από τις σκοτούρες και την πίεση και το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι αυτό, ξέρω ότι ανταποκρίνεται στα αισθητικά μου κριτήρια και τις ανάγκες που θέλω να εξυπηρετήσουν κάθε φορά προκειμένου να διευκολύνουν την καθημερινότητά μου με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ.

Το αυτοσχέδιο βιβλιαράκι μου ανταποκρίθηκε σε όλα. Έχει γίνει ο προσωπικός μου βοηθός, αυτός που κουβαλάει όλο το βάρος και την αντάρα των σκέψεών μου. Ξέρω ότι βρίσκονται όλα εκεί κι έτσι, είμαι ελεύθερη από τη σκοτούρα τους και το άγχος να μην ξεχάσω τίποτα σημαντικό και επειδή είναι φτιαγμένο από μένα το κάνει αυτόματα πιο προσωπικό και κοντύτερα σε αυτό που είμαι εγώ κι σε αυτό που με εκφράζει.

Φιλώ σας!

Εύα 💗

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"PIAF! The Show" στο θέατρο Πέτρας

Από πέρυσι προσπαθούσαμε να πάμε, φέτος τελικά το καταφέραμε. Μόλις έμαθα το πρόγραμμα για το φετινό καλοκαίρι, έτρεξα να κλείσω εισιτήρια μη και προκύψει οτιδήποτε που θα μας το ακύρωνε και πάλι.
Η Anne Carrere έλαμψε στον ρόλο της Πιαφ. Μέσα σε λίγα λεπτά η γλώσσα έπαψε να είναι εμπόδιο, ξεπεράστηκε χάρη στην επικοινωνιακή της μαεστρία και χάρη στην ίδια τη μουσική που θριάμβευσε και πάλι. Η παράσταση λιτή, ταίριαζε με το απέριττο σκηνικό του θεάτρου Πέτρας με τους γυμνούς βράχους, την χωμάτινη ορχήστρα και το τσιμεντένιο κοίλον, ταίριαζε και με το ανεπιτήδευτο παρουσιαστικό της καλλιτέχνιδας, σε απόλυτη αντίθεση, από την άλλη, με την πλούσια χροιά της φωνής της, τη μεστή, τη γήινη, τη βαθειά και απέραντη, που τόσο πλησίαζε με εκείνης του Σπουργιτιού των Παρισίων του μεσοπολέμου και του κόσμου όλου.
Η Εντίθ Πιαφ έζησε μια ζωή πολυτάραχη, σημάδεψε και σημαδεύτηκε, έφυγε νωρίς. Η φωνή της όμως, ωω!! Η φωνή της είναι μια άλλη ιστορία..!!

Η Anne Carrere προσιτή και υπέροχη υπογράφει το cd με τα τραγούδια της παράστασης.


*  Περισσότερα για την Edith Piaf μπορείτε να διαβάσετε <εδώ>.

    ******

*  Θέλετε να την ακούσετε; Πατήστε στο link <εδώ>. Διάλεξα playlist για να είναι χορταστική. Μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα μου στο FB (link <εδώ>) όπου έχω ανεβάσει ένα μικρό βιντεάκι με την Carrere να τραγουδάει Πιαφ από το κινητό μου. (Δεν έχω μάθει ακόμα να μεταφέρω βιντεάκια μου στο blog, πού θα πάει όμως, κάποια στιγμή θα μάθω!)

    ******

*  Για την Anne Carrere διαβάστε <εδώ>.

    ******

*  Για το φετινό πρόγραμμα Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, μπορείτε να ενημερωθείτε <εδώ>.

    ******

ΥΓ:  Για όσους/-ες με διαβάζουν και πιθανόν να γνωρίζουν, θα ήθελα να ενημερώσω ότι οι εξετάσεις μου στο πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκαν με επιτυχία και μαζί με αυτές, ολοκληρώθηκαν και οι σπουδές μου στον Ελληνικό Πολιτισμό του ΕΑΠ. Από τις 8 του Ιουλίου θεωρούμαι και επισήμως απόφοιτη και πτυχιούχος, ναιιι!!!!! Πάει κι αυτό, τελείωσε... Νομίζω ότι πλέον δεν έχω να αποδείξω τίποτε για τίποτα και σε κανέναν. Θα έλεγα, κυρίως στον εαυτό μου. Νομίζω πως λέγεται ελευθερία αυτό; Κι αν δεν είναι, σίγουρα πάντως της μοιάζει...

Φιλώ σας!

Εύα 💗


Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Στο όρος της σιωπής

Εδώ, μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των πλατανιών και το κελάηδημα της φάσας, στις ιλαρές αγιογραφίες του Θεοφάνη, στα λαξευμένα σκαλοπάτια των μοναστηριών με τις σιωπηλές στοές και τους ξύλινους εξώστες, η αποστασιοποίηση από τα κοσμικά λειτουργεί λυτρωτικά. Η εσωτερική συγκίνηση είναι δυνατή, συγκλονίζει. Οι σκέψεις μετουσιώνονται σε δοξασία και προσευχή και μια ακαθόριστη υποψία που γεννιέται αθόρυβα στη θέα αυτού του απόκοσμου πέτρινου δάσους μεγαλώνει ολοένα και γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση πως εδώ, στα Μετέωρα, με τα μισογκρεμισμένα ασκηταριά και τα μοναστήρια που σαν αετοφωλιές αιωρούνται μεταξύ ουρανού και γης ο Θεός είναι παρών, παντού και μέσα μας. Και πως σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας που η καρδιά της Ορθοδοξίας ακόμα χτυπά δυνατά, δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη γη και στον παράδεισο.








Εύα 💗

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Επιστροφή

Σχεδόν σαν πίνακες του Τέρνερ οι εικόνες που μου χάρισε η επιστροφή. Σχεδόν σαν τέχνη. Είναι η τέχνη της βροχής, όχι η αισθητική (το εφέ της δηλαδή), αλλά η αρχιτεκτονική της τέχνη. Αυτή που θρυμματίζει και ξαναφτιάχνει από την αρχή με τα ίδια υλικά κάτι καινούργιο. Μια αλλιώτικη διάσταση, μια απαρχή, που, ενώ την ξέρεις - ή νομίζεις ότι την ξέρεις -, είναι σα να τη βλέπεις για πρώτη φορά, με άλλα μάτια και σε μια νέα εκδοχή. Σα να ζεις το όνειρο μέσα στο όνειρο. Όπως περίπου συμβαίνει και στο σενάριο της οσκαρικής ταινίας Inception που προβλήθηκε χτες το βράδυ στην τηλεόραση και την ξανάδα για πολλοστή φορά με αμείωτο ενδιαφέρον. Ή με άλλα μάτια.




Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Λένε πως θα βρέξει

Ο Άντυ κυνηγούσε ένα λαγουδάκι μέσα στο κτήμα λίγο πριν φτάσουμε. Τα σπουργιτάκια δεν ξανακούστηκαν. Ελπίζω να μην τα πρόφτασε το φίδι και να βρήκαν το δρόμο τους για τον ουρανό. Ένα 11χρονο παιδί έφυγε από αδέσποτη σφαίρα μέσα στο σχολείο του. Τώρα όλοι τρέχουν και νοιάζονται. Μόνο που τώρα είναι αργά. Βροχή έδωσε για αύριο ο καιρός με έντονα φαινόμενα κατά τόπους. Μόνο που σ' αυτόν τον τόπο δύσκολα έρχεται βροχή. Είναι να γράψω και τα ταξιδιωτικά για το βιβλίο που θα εκδοθεί μέσα στον λίβα του καλοκαιριού. Είναι να βγάλω και την ύλη μου για τις εξετάσεις, να κλείνει σιγά σιγά κι αυτός ο κύκλος. Κι έχει μια πανσέληνο απόψε! Τουλάχιστον, του αρέσει στη δουλειά και εγκλιματίζεται όμορφα. Τουλάχιστον, λένε πως θα βρέξει.

Πάλι εδώ..

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Χρόνια σου πολλά

Και φτάνεις σε μια φάση της ζωής σου άγνωστη και μυστήρια όπου τα πιο απλά πράγματα όπως το να τιμήσει τους κολοκυθοκεφτέδες σου σε πλημμυρίζουν από μια ανείπωτη χαρά, που εύκολα τη λες και ευτυχία.



Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Σαββατοκύριακο στην Περαχώρα

Μετά την κούραση της εβδομάδας δεν το είχα όρεξη να πάω, εκείνος με έπεισε.
Και πέρασα καταπληκτικά. Οι δυο μας στην Περαχώρα. Οι καλύτερες διακοπές!

Φέτος ήταν η χρονιά τους, έδωσαν ρεσιτάλ παραγωγικότητας και ομορφιάς!

Είχαμε να πάμε καιρό, κοντά δύο μήνες. Όμως, τα βρήκαμε όλα ζωντανά, χρωματιστά και ακμαία. Σα να μην πέρασε μια μέρα! Όλα τους ήταν στα καλύτερά τους, οι τριανταφυλλιές, τα ηλιοτρόπια, τα οπωροφόρα. Τα κλαδιά τους κόντευαν να σπάσουν από τον καρπό! Μανταρινάκια, αχλάδια, μήλα. Λίγο ακόμα θέλουν, μέχρι την επόμενη φορά. Οι μουριές μας για πρώτη φορά έβγαλαν μούρα! Γυάλιζαν στον ήλιο και έσταζαν μέλι. Οι ροδιές έδεσαν και φέτος, μέσα στον πύρινο ανθό, ολοστόλιστες. Τα γεράνια ολάνθιστα.

Τι να λέω, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Υπάρχει μια άτυπη άποψη που κυριαρχεί στον χώρο της φωτογραφίας, πως τα λουλούδια είναι θέμα ανιαρό που δεν δηλώνει φωτογραφία επιπέδου. Για μένα, ένα λουλούδι είναι ένα έργο τέχνης, η τελειότητα στις γραμμές, στις αποχρώσεις, η αρμονία του, η σιωπηλή ομορφιά του με αιχμαλωτίζουν πάντα και με συγκινούν. Έχουν γίνει το αγαπημένο μου θέμα φωτογράφισης κάθε φορά που πηγαίνω στο κτήμα και πιστεύω ότι τους αξίζουν όλα τα φωτογραφικά πορτρέτα που μπορώ να τους αφιερώσω. Πόσο μάλλον όταν όλα τους κρύβουν τον χρόνο και τον κόπο μας να τα φτάσουμε ως εδώ. Ο άνδρας μου έχει αφιερώσει άπειρο χρόνο για αυτά. Κι εγώ, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τα θαυμάζω και να τα αποθανατίζω.

Παιχνίδια στον ήλιο με τα γελαστά ηλιοτρόπια. Πρώτη τους χρονιά φέτος στο κτήμα.

Αυτή τη φορά είχαμε και επισκέψεις. Ο Διαμαντής πέρασε από το κτήμα και άφησε το δίμετρο πουκάμισό του. Ήταν τόσο εντυπωσιακό! Τα χρώματα, οι υφές, το πώς είχαν αποτυπωθεί ακόμα και τα μάτια του στο πουκάμισο που μας άφησε για δώρο. Ο Νίκος λέει πως είναι άκακο, από αυτά που τρώνε ποντίκια μόνο και δεν πειράζουν τον άνθρωπο. Θέλω να τον πιστέψω, αλλά όταν βλέπεις ένα τόσο μεγάλο αποτύπωμα, δύσκολα το αντιμετωπίζεις στωικά. Φαινόταν τεράστιο!

Η Εύα και το ..φίδι! Μπρρρρ!

Εκτός από τον Διαμαντή, το σαββατοκύριακο μας φύλαγε κι άλλη μια μικρή έκπληξη. Ήμασταν μπροστά στη βεράντα και πίναμε το καφεδάκι μας. Ακούγαμε τιτιβίσματα μικρών πουλιών πολύ κοντά μας, δεν μπορούσαμε όμως να τα εντοπίσουμε. Σηκωθήκαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε διακριτικά, μη τα τρομάξουμε. Κοιτάξαμε στην ελιά που σκιάζει τη βεράντα μας, στα κεραμίδια, στα παράθυρα, δεν ήταν πουθενά. Οι φωνούλες ωστόσο ήταν εκεί, δίπλα μας, στο ένα μέτρο. Πού ήταν;

Είχαν κάνει φωλιά μέσα σε ένα πήλινο πιθαράκι που είχαμε κάτω από το δέντρο. Μέσα από ένα μικροσκοπικό στόμιο, η μαμά σπουργιτίνα είχε φτιάξει φωλιά και είχε κάνει τα αυγουλάκια της, τα οποία τώρα είχαν γίνει σπουργιτάκια και φώναζαν απαιτητικά για τροφή! Ήταν όνειρο να βλέπεις τις κινήσεις του ζευγαριού, τη φροντίδα τους απέναντι στα μικρά τους, τον συναγερμό όταν κατάλαβαν πως τα είχαμε εντοπίσει, την αποδοχή της παρουσίας μας, την αρμονία στη συνύπαρξη. Το καλύτερο σχολείο είναι η φύση, οι πιο σοφές διδαχές πηγάζουν από εκεί, διδαχές όπως αφοσίωση στην οικογένειά σου, υπευθυνότητα, συνεργασία με το ταίρι σου, δέσιμο, φροντίδα για τα παιδιά σου, προστασία, αγάπη, συνύπαρξη, σκοπός...

Φύγαμε αργά το βράδυ της Κυριακής, γεμάτοι από εικόνες και συναισθήματα. Γεμάτοι. Ένας τόπος που αγαπάμε πολύ, μας ανταπέδωσε στο ακέραιο την αγάπη μας αυτή. Μας την έδωσε πίσω πολλαπλάσια. Όπως το κάνει κάθε φορά που ξεκλέβουμε λίγο χρόνο για να τρέξουμε στην αγκαλιά του. Εις το επανειδείν!

Αγριόσκορδο, το αγαπημένο. Είναι και το σηματάκι μου εδώ και στο facebook και αλλού.

Εύα 💗

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Καράβια στο βυθό

Το πρόβλημα γενικώς με μένα είναι ότι σκέφτομαι με μυαλό γυναικείο, που θα πει πως δεν ησυχάζει μέχρι να φτιάξει εικόνα από τα δεδομένα που εισέρχονται κάθε φορά. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, στο δικό μου το μυαλό, ίσως και λόγω επαγγέλματος, είναι ένα καράβι που πλέει στο Αιγαίο. Έχει ξύλινο φρεσκολουστραρισμένο σκαρί και σκίζει τα κύματα με μια ομορφιά και μια χάρη που όμοιά τους δεν θα βρω, τον κόσμο όλο να γυρίσω.

Όπως σε κάθε καράβι, έτσι και σε αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που το φροντίζουν και ποντίκια που το ροκανίζουν. Όσο τα ποντίκια αυξάνονται πάνω στο πλεούμενο και δρουν ανενόχλητα, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος το πλοίο να μπάσει νερά και να βουλιάξει. Κι όταν έρθει κάποια δεδομένη στιγμή το κακό, σημασία δεν θα έχει τι πρέσβευες με τα λόγια όλον αυτό τον καιρό, αλλά τι αποδείκνυες με τις επιλογές σου και με τις πράξεις σου. Κοινώς, με την φιλοσοφία σου στη ζωή.

Γιατί, όπως λέει και ο άνδρας μου, το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Το αποτέλεσμα λοιπόν στην προκειμένη είναι πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος από επιλογή και το ποντίκι ποντίκι, πάλι από επιλογή, γιατί μιλάμε παραβολικά, όπως θα έχετε πιθανώς καταλάβει. Το κυριότερο όμως συμπέρασμα είναι πως, όταν αναπόφευκτα έρθει η κακιά η ώρα και το καράβι βουλιάξει από τις τρύπες που ανοίχτηκαν στο μεταξύ, δηλαδή από τις επιλογές/πράξεις/φιλοσοφική άποψη του καθενός, όλοι θα πάνε άπατοι στο βυθό της θάλασσας μαζί με το σκαρί. Άνθρωποι τε και ποντίκια.




* Να βρέχει όλη τη νύχτα και το πρωί να σκάει ένας ήλιος λαμπερός και μαγιάτικος χαρίζοντας χαμόγελα στην πλάση. Ο Θεός είναι καλλιτέχνης.

******

* Σήμερα το μενού έχει σπανακόριζο και διάβασμα. Μπόλικο διάβασμα.

******

* Ίριδες, νάρκισσοι και τριαντάφυλλα από την τελευταία μας βόλτα στο εξοχικό. Μου λείπει!!

******

Φιλώ σας!

Εύα 💗



Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Αγία Ελένη, η ισαπόστολος

Να στέκεσαι αγέρωχη στον θρόνο, με το στέμμα, τα πορφυρά βελούδα και τα πολύτιμα πετράδια, να κοιτάζεις με βλέμμα αυστηρό, δίκαιο, κεραυνοβόλο που τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά, που λέει με ξέχασες, με αμελείς, κι εγώ να χαμηλώνω το βλέμμα από ντροπή, από σεβασμό και δέος.

Ήρθες ως την πόρτα μας, ως το κατώφλι του σπιτιού μας, ταξίδεψες με δόξες και τιμές από την καθολική Βενέτσια, που αρέσκεται στο να παρουσιάζει το όλο γεγονός σαν μια πράξη μεγαλοσύνης και συμφιλίωσης απέναντι σε εμάς, τον ορθόδοξο ελληνισμό. Το ότι σε αρπάξανε σα λάφυρο μαζί με μια στρατιά από ιερά λείψανα και σκηνώματα αγίων μας κατά την άλωση της Πόλης το 1204, για να στάξεις στην πόλη τους αγιοσύνη και ευλογία με τη βία, με το αίμα και τον θάνατο, και να σε καταχωνιάσουν μαζί με τους υπόλοιπους αμύθητους θησαυρούς που με πλιάτσικο αρπάξανε από την Πόλη των πόλεων, το στολίδι της ανθρωπότητας για πάνω από χίλια χρόνια στα σεντούκια τους και τα θησαυροφυλάκιά τους, αυτό μένει διακριτικά στην άκρη, γιατί ενοχλεί.

Η ιστορία όμως δεν μπορεί να μένει διακριτικά στην άκρη όταν ενοχλεί. Η ιστορία δεν ξεχνιέται όσο βρίσκεται ζωντανή μέσ' στο μυαλό και τις καρδιές μας. Όπως ακριβώς γίνεται όταν αισθανόμαστε πως αυτό το κάτι είναι κάτι που μας αφορά. 1700 χρόνια μετά σε άφησαν να βγεις από τη χρυσή φυλακή σου και να έρθεις πίσω στον βυζαντινό, τον ορθόδοξο τόπο σου. Εδώ, όπου ανήκεις πραγματικά. Έστω κι αν είναι για αυτό το λίγο, τόσο όσο κρατά ένα προσκύνημα. Φτάνει για να σκορπίσεις την χάρη και την ευλογία σου στους πιστούς σου. Φτάνει, γιατί εδώ στον ορθόδοξο τόπο μας, κανένας άγιος και καμία μνήμη δεν μπαίνει στην άκρη. Αμήν.

Τόσο όμορφη...

* Το σκήνωμα της Αγίας Ελένης θα εκτείθεται στον ιερό ναό της Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω σε ιερό προσκύνημα ως τις 15 Ιουνίου.

* Για τον βίο και τα κατορθώματα της Αγίας Ελένης μπορείτε να μπείτε εδώ.

* Προς όλους και όλες που εορτάζουν σήμερα, εύχομαι χρόνια πολλά και ειρηνικά!


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Διαχωριστικά για organizer

Η χειροτεχνία για μένα είναι εκτόνωση και το χαρτί αγαπημένο υλικό. Μετά από μια δύσκολη εβδομάδα με μπόλικη δουλειά στο γραφείο, υποχρεώσεις κοινωνικές που προέκυψαν και φυσικά, με ατελείωτα διαβάσματα ως τις πρώτες πρωινές ώρες λόγω εξεταστικής, κάθισα αργά χτες το απόγευμα στο δωματιάκι μου, έβγαλα όλα τα χαρτικά μου, τα καρτονιζέ με τα μοτίβα τους, το εργαλείο κοπής χαρτιών που είχα πάρει από την έκθεση Χειροτέχνικα στο Περιστέρι (τρομερό εργαλείο, σου λύνει τα χέρια! και οικονομικό), κόλλες, ψαλίδια, περφορατέρ, χάρακες και μολύβια, και άρχισα να φτιάχνω διαχωριστικά στελέχη για το organizer του σπιτιού, που αγαπώ και λατρεύω. Θα κάνω ένα αφιέρωμα γι' αυτό κάποια στιγμή αργότερα.

Προς το παρόν, όμως, σας παρουσιάζω τα δημιουργήματά μου! Οι εικόνες που χρησιμοποίησα βρίσκονται όλες στο pinterest και τις εκτύπωσα στον εκτυπωτή σε απλό χαρτί Α4. Η μπροστινή όψη των διαχωριστικών (αγγλιστί dividers ή planner dividers) εκτυπώθηκαν σε διάσταση Α5 (Α5 είναι και το organizer στο οποίο θα έμπαιναν), ενώ η πίσω είναι σε διάσταση Α4. Προτίμησα την μεγαλύτερη εκδοχή για να μπορέσουν να καλύψουν ολόκληρη την πίσω όψη του διαχωριστικού. Στη συνέχεια, τα έκοψα όλα στις διαστάσεις τους, τα κόλλησα με κόλλα stick για χαρτιά, έκανα και τις έξι τρύπες με το περφορατέρ και ..voila! Για 'πατρόν' χρησιμοποίησα παλιά διαχωριστικά του organizer, τα οποία βοήθησαν πολύ στην όλη διαδικασία.

Σε επόμενη φάση σκέφτομαι να τα πλαστικοποιήσω ώστε να μένουν αναλλοίωτα κατά τη χρήση τους. Επίσης, θέλω να γράψω με το χέρι το όνομα της κάθε κατηγορίας που θα διαχωρίζουν πάνω στο αυτάκι που έχω αφήσει για αυτό τον λόγο. Βλέποντάς όμως, το κάθε ένα με το δικό του ξεχωριστό και ευδιάκριτο μοτίβο, σκέφτομαι ότι δεν θα με πείραζε να μείνουν και έτσι, αφού θα ξέρω ότι το μπλε π.χ θα είναι για τα του σπιτιού, το ροζ για τα του πανεπιστημίου, για το blog κ.ο.κ. Έτσι, αν αποφασίσω να αλλάξω τις θέσεις τους μέσα στο organizer δε θα με αποτρέπουν από το να το κάνω.
Θα το σκεφτώ και θα δω.

Το θέμα είναι ότι με όλη αυτή την διαδικασία το άγχος και η κούραση πέταξαν μακριά, το ζητούμενο επετεύχθη και με αναπτερωμένη όρεξη για εργασία και χαρά είμαι έτοιμη για τα επόμενα!

Καλό σ/κ σε όλους. Φιλώ σας!

Αυτή είναι η μπροστινή τους πλευρά..


..και αυτή η πίσω. Νομίζω ότι η πίσω μου αρέσει περισσότερο; Τι λέτε; Πάντως, δεν κάθομαι να τα ξαναφτιάξω χαχα! :))


Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Μέρες Μαγιού στη Νάξο

Αν είναι ύλη αυτό που βλέπεις 
ή πνεύμα 
λίγο έχει σημασία, αφού και τα δύο, 
όπως λέει και ο ποιητής, 
στη Νάξο, 
κυρίως την ορεινή, 
στην καρδιά της, 
φτάνουν στο ουσιώδες.
Δαμαριώνας, Αγιασσός, Χώρα
τόσες εικόνες, 
πες μου, 
τόσο φως, 
ένα ζευγάρι μάτια πώς να τα χωρέσει;



Φωτογραφική μηχανή: Canon D70

Καλή περιήγηση!

Εύα 💗

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Μεγάλη Παρασκευή να είσαι μόνος


Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή να είσαι μόνος σαν το Χριστό 
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. 
Τις ζαριές να ακούς ατάραχα στο μοίρασμα 
των υπαρχόντων σου, 
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία.
Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή, 
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων 
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. 
Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ' απρόσμενο σουρούπωμα. 
Οι μπόρες του ουρανού δε στερεύουν. Η ξαστεριά θα 'ρθεί 
το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια 
των δρόμων της μεγάλης Παρασκευής 
της ζωής μας.

~ π. Μωυσέως του Αγιορείτου


*****
Ας ευχηθούμε στην ξαστεριά του Σαββατόβραδου.

*****
 Τη φωτογραφία την βρήκα εδώ.

*****
Ας ευχηθούμε και στη λησμονιά των μαρτυρίων.

*****
Καλή Ανάσταση, αγαπημένοι! 💗

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ένα γράμμα αγάπης

Ένα γράμμα γραμμένο ειδικά για εμάς, τις γυναίκες. Ένα ξεχωριστό γράμμα από έναν ξεχωριστό αποστολέα. Από αυτά που αποστηθίζεις λέξη προς λέξη, που φυλάς σαν πολύτιμο θησαυρό κάτω από το μαξιλάρι σου προτού να κοιμηθείς, αλλά και στην καρδιά σου για πάντα. 

Είναι γραμμένο στα αγγλικά, όπως στα αγγλικά είναι και το βίντεο που το συνοδεύει (δυστυχώς). Μπορείτε να μπείτε εδώ για τη μετάφραση του ποιήματος. Εμπνευστής του ο B.J. Morbitzer.

Letter From God To Women

Posted: Sun Nov 27, 2011 10:24 pm
by B.J.Morbitzer
Letter From God To Woman

When I created the heavens and the earth, I spoke them into being. When I created man, I formed him and breathed life into his nostrils. But you woman, I fashioned after I breathed the breath of life into man because your nostrils are too delicate. I allowed a deep sleep to come over him so I could patiently and perfectly fashion you.

Man was put to sleep so that he could not interfere with the creativity. From one bone I fashioned you. I chose the bone that protects his heart and his lungs and supports him, as you are meant to do. Around this one bone I shaped you. I modeled you. I created you perfectly and beautifully. Your characteristics are as the rib, strong yet delicate and fragile. You provide protection for the most delicate organ in man, his heart. His heart is the center of his being; his lungs hold the breath of life. The rib cage will allow itself to be broken before it will allow damage to the heart.

Support the man as the rib cage supports the body. You were not taken from his feet, to be under him, nor were you taken from his head, to be above him. You were taken from his side, to stand beside him and be held close to his side.

You are My perfect angel. You are My beautiful little girl. You have grown to be a splendid woman of excellence, and My eyes fill when I see the virtues in your heart. Your eyes – don’t change them. Your lips – how lovely when they part in prayer. Your nose, so perfect in form, your hands so gentle in touch. I’ve caressed your face in your deepest sleep; I’ve held your heart close to mine.

Of all that lives and breathes, you are the most like Me. Adam walked with Me in the cool of the day and yet he was lonely. He could not see Me or touch Me. He could only feel Me.

So everything I wanted Adam to share and experience with Me,

I fashioned in you: My holiness, My strength,

My protection and support. You are special because you are the extension of Me.

Man represents My image, woman My emotions. Together you represent the totality of God. So man – treat woman well. Love her, respect her, for she is fragile. In hurting her, you hurt Me. What you do to her, you do to Me. In crushing her, you only damage your own heart, the heart of your Father, and the heart of her Father.

Woman, support man. In humility, show him the power of emotion I have given you. In gentle quietness show your strength. In love, show him that you are the rib that protects his inner self.

Author B.J.Morbitzer (πηγή)

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Γιατί Ορθοδοξία

Αν μπει κανείς στο Βικιπαίδεια στο λήμμα Χριστιανισμός, μεταξύ άλλων, θα διαβάσει:
"Χριστιανισμός ονομάζεται το θρησκευτικό σύστημα πίστης το οποίο αναγνωρίζει ως ιδρυτή και κεντρικό πρόσωπο του συνόλου της διδασκαλίας του τον Ιησού Χριστό όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής."
Όλη η κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού περιστρέφεται γύρω από τον Ιησού, το Α και το Ω, τον ενανθρωπήσαντα Θεό επί της γης, τον Υιό του Θεού που ήρθε στη Γη, δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για εμάς τους ανθρώπους, εξαγοράζοντάς μας από την αμαρτία και την καταδίκη και προσφέροντάς μας την σωτηρία. Βασική προϋπόθεση σε όλα αυτά, η πίστη στον Θεό και η αγάπη στον συνάνθρωπο.

Η πορεία του Χριστιανισμού ωστόσο δεν υπολείπεται σε περιπέτειες και δοκιμασίες που οδήγησαν πολλές φορές σε διαφωνίες, συγκρούσεις, ενίοτε και διασπάσεις, κυρίως κατά τους πρώτους αιώνες που προσπαθούσε να στερεώσει τη δογματική και θεολογική του ταυτότητα.

Ο Καθολικισμός ήταν η πρώτη μεγάλη διάσπαση του Χριστιανισμού, το πρώτο παρακλάδι που αποκόπηκε από τον βασικό κορμό της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας που λέμε στο Πιστεύω μας (Σύμβολο της Πίστεως) εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Υπήρξαν πολλά που οδήγησαν τους καθολικούς να πάρουν τον δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, μεταξύ των οποίων και λόγοι οικονομικοί (ας μην ξεχνάμε την άλωση της Κωνσταντινούπολης λίγα χρόνια αργότερα από τους ομόθρησκους Λατίνους), αλλά και πολιτικού γοήτρου, όπως η αυθαίρετη "θείω δικαίω" διεκδίκηση των πρωτείων μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης από τον πάπα.

Ωστόσο, το σημαντικότερο στοιχείο που οδήγησε στη οριστική ρήξη με την Ορθοδοξία ήταν όταν ο πάπας διεκδίκησε για τον εαυτό του το περιβόητο αλάθητο. Αυτό για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που εξακολουθούσε να παραμένει ο αναλλοίωτος κορμός του Χριστιανισμού, εκλήφθηκε ως η απόλυτη ύβρις απέναντι στον Θεό. Το να διεκδικεί κάποιος το αλάθητο είναι η ύστατη μορφή ανθρώπινης αλαζονείας, η οποία, όσο εξακολουθεί να υφίσταται, μία σύμπνοια με τους καθολικούς είναι μάλλον αδύνατη. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ο μόνος αναμάρτητος και ο μόνος που κατέχει το αλάθητο σε αυτόν τον κόσμο είναι ο Θεός.

Μετά την πρώτη διάσπαση με τον καθολικισμό, άρχισαν να δημιουργούνται άπειρα παρακλάδια το ένα μετά το άλλο, παρακλάδια διαφοροποίησης τα οποία ξεκίνησαν αρχικά ως διαμαρτυρία στις απόψεις των καθολικών, όπως ο Λουθηρανισμός, η Αγγλικανική Εκκλησία, ο Προτεσταντισμός, ο Καλβινισμός, Ευαγγελιστές, Πεντηκοστιανοί, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Μεθοδιστές και ο κατάλογος συνεχίζεται. Δεν έχει νόημα να μπω σε ιστορικές λεπτομέρειες για το κάθε παρακλάδι (μπορείτε να τα αναζητήσετε στο διαδίκτυο ή στις βιβλιοθήκες, όποιος ενδιαφέρεται να το ψάξει περισσότερο, οι πληροφορίες είναι εύκολα προσβάσιμες). Αυτό που έχει σημασία, είναι πως όλα τους ανεξαιρέτως βασίζονται στον ανθρώπινο παράγοντα, σε γνώμες και ερμηνείες των Γραφών από πολλούς και διαφόρους που έκοβαν και έραβαν τις Γραφές κατά τα μέτρα και σταθμά τους.

Η Αγία Γραφή όμως λέει ξεκάθαρα ότι δεν δικαιούται κανείς να προσθέσει, να αφαιρέσει ή να παραποιήσει οτιδήποτε από τον Λόγο του Θεού, ούτε μία τελεία. Ο λόγος είναι πως όταν ανακατεύεται ο ανθρώπινος παράγοντας, ακόμα και με τη μορφή της μετάφρασης που θα κάνει στο κείμενο, πόσο μάλλον όταν αρχίζει να εκφέρει και την άποψή του πάνω σε αυτήν, τότε η Γραφή αλλοιώνεται, το αρχικό νόημα αρχίζει να απομακρύνεται πολύ και οι άνθρωποι μπαίνουν σε μία αιρετική διαδικασία, πιστεύοντας αυτά που τους έχει υπαγορευτεί από κάποιον άνθρωπο και όχι από τον Θεό. Παύει επομένως να είναι Αγία η Αγία Γραφή και αρχίζει να μπερδεύεται το πράγμα.

Αυτό ακριβώς έγινε και με τους Προτεστάντες της Αμερικής. Ο προτεσταντισμός υπήρξε ένα ακόμα παρακλάδι που άνθισε στη βόρεια Ευρώπη και αργότερα στην Αμερική, που σκοπός του ήταν να διαμαρτυρηθεί (προτεσταντισμός >protest=διαμαρτύρομαι) αποποιούμενος την χλιδή και την εξεζητημένη πολυτέλεια του καθολικισμού αρχικά και στη συνέχεια να "σβήσει" τις όποιες διαφορές και διαφωνίες, όταν καθολικοί και προτεστάντες άρχισαν να σμίγουν μεταξύ τους στη νέα ήπειρο με δεσμούς γάμου. Οι ίδιοι οι καθολικοί τους ονομάτιζαν απλά "Χριστιανούς" επειδή με αυτό τον τρόπο όλες οι διαφορές Ευρωπαίων Καθολικών και Αμερικανών Προτεσταντών κρύβονταν διακριτικά κάτω από το χαλί και όλοι τους εμφανίζονταν ως μία ευτυχισμένη οικογένεια. Αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν ενστάσεις, όπως π.χ. από τον πάπα Λέοντα 13ο ο οποίος έξω από τα δόντια τους χαρακτήριζε αιρετικούς, μάλλον όμως επρόκειτο για την εξαίρεση που επιβεβαίωνε τον κανόνα.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί θέλοντας να αποποιηθούν το γεγονός ότι ο προτεσταντισμός είναι μία σχετικά πρόσφατη διάσπαση από τον κεντρικό κορμό του Χριστιανισμού που στηρίχτηκε απλά στην ερμηνεία των Γραφών από έναν άνθρωπο και την άποψή του πάνω σε αυτές, οικειοποιήθηκαν με θέρμη τον χαρακτηρισμό των καθολικών και πλέον κανένας στην Αμερική δεν μιλάει για προτεσταντισμό. Όλοι τους έγιναν "Χριστιανοί" σκέτο, με όλες τις παραποιήσεις που αυτό συνεπάγεται και με όλες τις διασπάσεις που ακολούθησαν αυτή την πρώτη διάσπαση. Όποιος είχε κάτι περισσότερο να πει, έφτιαχνε μια δική του "εκκλησία" και ένα δικό του δόγμα. Σήμερα στην Αμερική υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες εκκλησίες, η κάθε μια εκ των οποίων υιοθετεί τη δική της ερμηνεία των Γραφών.

Αυτό ήταν ένα αναμενόμενο επακόλουθο γιατί, όταν το παρακλάδι της θρησκείας σου είναι βασισμένο στην ανθρώπινη γνώμη και ερμηνεία, είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί κι άλλος στην πορεία που θα ερμηνεύσει τις Γραφές σύμφωνα με τη δική του άποψη, όπως έγινε με τους Καλβινιστές, κι έπειτα με τους Μεθοδιστές και ένα σωρό άλλα παρακλάδια.

Η Ορθοδοξία απέχει έτη φωτός από όλα αυτά. Είναι ο κορμός, γι' αυτό. Είναι η πρώτη εκκλησία, η αρχαιότερη, που δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους και τους συνεχιστές τους. Τα δόγματά της, και οι τελετουργίες της και όλα όσα έχουν να κάνουν με την εκκλησιαστική δραστηριότητα και θεολογία, ελάχιστα έχουν αλλάξει μέσα στους αιώνες. Ό,τι ισχύει σήμερα στην εκκλησία μας, ισχύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτό την φέρνει εγγύτερα από όλα τα υπόλοιπα παρακλάδια στην αυθεντική διδασκαλία του ιδρυτή και κεντρικού προσώπου του Χριστιανισμού που είναι ο Ιησούς Χριστός, όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής.

Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι είμαστε ιδιαίτερα ευνοημένοι και για έναν ακόμα λόγο, εξίσου σημαντικό. Τα κείμενα, ιδίως αυτά που έχουν να κάνουν με την έλευση του Θεού στη γη, τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές, οι Πράξεις, με όλες τις διδαχές και τον βίο του Ιησού, έχουν γραφτεί στην ελληνιστική κοινή, δηλαδή δεν έχουν μεταφραστεί από κάποια άλλη γλώσσα στη γλώσσα μας για να τα καταλαβαίνουμε, όπως έγινε με όλους τους υπόλοιπους. Τα κείμενα είναι αυθεντικά, όπως γράφτηκαν από τους θεόπνευστους συγγραφείς τους. Η θεία λειτουργία που ακούμε τις Κυριακές στις εκκλησίες μας, οι διάφορες ακολουθίες κτλ. είναι όπως ακριβώς τα εμπνεύστηκε ο δημιουργός της, χωρίς την παραμικρή παρέμβαση από κάποιον τρίτο. Πρόκειται για τα αυτούσια κείμενα και διδαχές των Αγίων Πατέρων της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας, κατά τους πρώτους-πρώτους αιώνες που ακολούθησαν της ζωής, του θανάτου και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, κάτι που αποκλείει σε συντριπτικό ποσοστό τον κίνδυνο παρερμηνείας ή αλλοίωσης από κάποιον τρίτο. Κανένα άλλο παρακλάδι του Χριστιανισμού σήμερα δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο.

Η Ορθοδοξία είναι η αυθεντική εκκλησία, η αρχαιότερη, η εγγύτερη στη διδασκαλία του Χριστού, η συγγενέστερη των πρώτων αποστολικών εκκλησιών. Ίσως να ξενίζει λίγο η αρχαϊκή μορφή του συνόλου της γραμματείας της - εμένα σίγουρα με ξένισε, κυρίως στην αρχή (μετά εξοικειώνεσαι) - όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για τα ίδια λόγια που γράφτηκαν και ειπώθηκαν από τους πρωταγωνιστές της ομορφότερης ιστορίας του κόσμου, νομίζω ότι μπορεί να ξεπεράσει τον γλωσσικό σκόπελο και να τολμήσει να μπει στο συναρπαστικό ταξίδι της ανακάλυψης, της αποκάλυψης μάλλον, της Αλήθειας.




"Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός. Έτσι ο άνθρωπος του Θεού θα είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."

~ Β' Προς Τιμόθεον 3:16-17

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ξεκινώντας από την Αγία Γραφή

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν πήρα την απόφαση να ασχοληθώ πιο συστηματικά με τη θρησκεία μου ήταν να αγοράσω μία Αγία Γραφή. Διάλεξα μια μικρόσχημη έκδοση από τις εκδόσεις Ελληνική Βιβλική Εταιρεία  σε σύγχρονη νεοελληνική απόδοση των πρωτότυπων κειμένων. Το προτίμησα έτσι για να είναι βολική στη χρήση της, λόγω μεγέθους, και εύληπτη ως προς το διάβασμά της, λόγω γλώσσας. Νομίζω ότι για έναν αρχάριο σαν κι εμένα είναι μια πολύ καλή επιλογή για να ξεκινήσεις.

Μαζί με την Αγία Γραφή προμηθεύτηκα ένα τετράδιο για σημειώσεις και λοιπά χρήσιμα που πέφτουν στην αντίληψή μου από διάφορες πηγές, καθώς και πολλά χρωματιστά στυλό και μαρκαδόρους υπογράμμισης τύπου stabilo για σημειώσεις και υπογραμμίσεις μέσα στη Βίβλο. Πολύς κόσμος έχει αντίρρηση ως προς τις παρεμβάσεις πάνω στο κείμενο, όμως εγώ θέλω τα βιβλία μου να έχουν την προσωπική μου σφραγίδα. Έτσι γίνονται δικά μου και η σχέση μου μαζί τους παύει να είναι απρόσωπη και αποκτά οικειότητα και χαρακτήρα. Δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω, να μη κάνω μια σημείωση, ακόμα και ένα σκαρίφημα σε κάποιο κενό που να συνδέεται με αυτό που έχω διαβάσει. Δεν το θεωρώ βεβήλωση, αντίθετα το βλέπω ως επικοινωνία με το ίδιο το κείμενο, αλλά και τον συγγραφέα του κειμένου. Εκείνος μου λέει κι εγώ αντιδρώ. Είναι ένα μοίρασμα, ένας διάλογος.

Ποιος όμως είναι ο συγγραφέας της Αγίας Γραφής; Είναι πολλοί, ο Μωυσής, ο Δαβίδ, ο Σολομώντας, αμέτρητοι προφήτες που έζησαν πριν από την έλευση του Χριστού προμηνύοντας τον ερχομό του Μεσσία, καθώς και μαθητές του Χριστού και Απόστολοι, χάρη στους οποίους έχουμε σήμερα τα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων, τις Επιστολές (ένας θησαυρός μαθητείας κι ένα εξαιρετικό σημείο για να ξεκινήσει κανείς τη μελέτη του, όπως και τα Ευαγγέλια βέβαια) και φυσικά την περίφημη Αποκάλυψη που προβληματίζει μέχρι και σήμερα, αφού προμηνύει το τέλος των καιρών και την έλευση του Ιησού για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Είναι γραμμένη από τον Ιωάννη, τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, στα τελευταία χρόνια της ζωής του στο νησί της δικής μας Πάτμου.

Παρόλο όμως που υπάρχουν τόσοι συγγραφείς, ουσιαστικά ένας είναι ο πραγματικός συγγραφέας. Ο εμπνευστής της Αγίας Γραφής, η πνοή και η αλήθεια της πηγάζουν από τον ίδιο τον Θεό. Τα κείμενα της Αγίας Γραφής είναι θεόπνευστα, αυτή είναι η μαγεία τους. Ο λόγος είναι ζωντανός και είναι εκεί για να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει, να παρηγορήσει. Όταν διαβάζεις τον Απόστολο Παύλο ή τους ψαλμούς του Δαβίδ είναι ο Θεός που μιλάει δια της Τριαδικότητάς του. Και μιλάει στον καθέναν μας ξεχωριστά.

Ο Θεός λοιπόν, μας έχει αφήσει αυτό το εκπληκτικό βοήθημα, έναν οδηγό ζωής, έναν χάρτη. Είναι το γράμμα αγάπης Του σε εμάς, τα παιδιά Του. Μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής αποκαλύπτει τον εαυτό Του, και μέσα από αυτή την αποκάλυψη, μας δείχνει πώς μπορούμε να πορευτούμε στη ζωή. Πέρα από αυτό όμως, μας αποκαλύπτει ποιος είναι και πόσο απροσμέτρητη είναι η αγάπη Του για εμάς. Διαβάζοντας κανείς την Αγία Γραφή, διαβάζει για τον δημιουργό του. Τον μαθαίνει, μαθαίνει πώς σκέφτεται, πώς αντιδρά, πώς μιλάει, με τι αρέσκεται, τι τον εξοργίζει, τι ζητάει από εμάς, τι μας προσφέρει. Είναι μια επικοινωνία, ένα δούναι και λαβείν, μία διάδραση. Όσο μπαίνεις στο κείμενο και εξοικειώνεσαι με τον τρόπο γραφής, τόσο αυτό ζωντανεύει και πλέον παύει να είναι ένα απλό ανάγνωσμα, γίνεται βιωματικό. Αρχίζεις να αναγνωρίζεις τη φωνή πίσω από τις λέξεις, να διακρίνεις το μήνυμα που περνάει, που δεν είναι πάντα πράξεις, είναι και αισθήματα που σε αγγίζουν στον πυρήνα της ύπαρξής σου. Είναι η αγάπη που διαχέεται και αγκαλιάζει τα πάντα. Είναι σα να επιστρέφεις σπίτι σου...

Δεν ξέρω... Προσπαθώ να μιλήσω για κάτι που δεν εξηγείται με λόγια, που δεν μπορεί να περιγραφεί. Τα είχα ξανακούσει όλα αυτά, αλλά δεν πέρασαν στο πετσί μου παρά μόνο όταν ασχολήθηκα προσωπικά. Είναι πράγματα που δεν μπορεί να στα περιγράψει ένας τρίτος. Πρέπει να το ζήσεις εσύ ο ίδιος, μόνος σου. Πρέπει να κάνεις το βήμα της πίστης, που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Αυτό που μπορώ ωστόσο να μοιραστώ είναι η διαπίστωση πως, με το που γεύεσαι ένα ψήγμα αυτής της αλήθειας, αυτής της αγάπης, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Η αλήθεια Του σε αλλάζει. Το καταλαβαίνεις μέσα σου. Καταλαβαίνεις την αλλοίωση να έρχεται πολύ διακριτικά και πολύ γλυκά, σαν θαλασσινό αεράκι. Παίρνει από πάνω σου όλη τη σκόνη της κοσμικότητας και αφήνει τον ήλιο να λάμψει. Τον δικό σου ήλιο, το φως που κρύβεις, που κρύβουμε όλοι μας μέσα μας, τόσο βαθιά θαμμένο που πολλές φορές δεν θυμόμαστε καν ότι υπάρχει.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, που θα μπορούσε να το πει κανείς και ταξίδι αυτογνωσίας, αφού μέσα από τον Δημιουργό σου, θέλοντας και μη, αρχίζεις να μαθαίνεις σταδιακά και τον εαυτό σου. Αυτό που είσαι και αυτό που μπορείς να γίνεις. Αρκεί να το επιλέξεις. Όλα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογής, από το τι θα φορέσουμε μέχρι το πώς θα βαδίσουμε στη ζωή. Μου δόθηκαν μέσα στα χρόνια ευκαιρίες πολλές που ήρθαν και έφυγαν. Πάντα έρχονται ευκαιρίες. Αυτή τη φορά επέλεξα να μην προσπεράσω. Πιστεύω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή της ζωής μου.



"Ο σημερινός κόσμος θα πάψει να υπάρχει, τα λόγια μου όμως ποτέ."

~ Κατά Ματθαίον 24:35

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Εγώ και η Ορθοδοξία - Το ξεκίνημα

Η πρώτη Καινή Διαθήκη που πέρασε το κατώφλι του σπιτιού ήταν χάρη στον μεγάλο μου γιο, όταν του ζητήθηκε από το σχολείο να αγοράσει μία για το μάθημα των θρησκευτικών. Την είχα ξεφυλλίσει θυμάμαι να δω περί τίνος πρόκειται. Την προσπέρασα. Λίγα χρόνια αργότερα, σε αγώνα ποδοσφαίρου του μικρού μου γιου, ο πατέρας ενός συμμαθητή του και δικός μας οικογενειακός φίλος μου είπε το εξής: "Πώς γίνεται εσύ που σου αρέσει τόσο το διάβασμα να μην έχεις διαβάσει ποτέ κάτι θεολογικό; Ούτε καν την Αγία Γραφή;"

Ούτε καν την Αγία Γραφή; Άρχισα να προβληματίζομαι. Είχε δίκιο. Ήμουν Χριστιανή Ορθόδοξη και δεν είχα διαβάσει καν την Αγία Γραφή. Παρόλο που με προβλημάτισε για αρκετές μέρες, δυστυχώς για μένα, και πάλι προσπέρασα. Ο λόγος ήταν απλός: Θεωρούσα ότι δεν είχα τίποτε να πάρω από τη Βίβλο, αφού όλες οι ιστορίες της μου ήταν λίγο ως πολύ γνωστές: Αδάμ και Εύα, παράδεισος και κόλαση, κιβωτός του Νώε, 10 Εντολές (τις ήξερα κι αυτές), Μωυσής, Αβραάμ, προφήτες, Απόστολοι, Ευαγγέλια, Πράξεις, Επιστολές, Ιησούς, σωτηρία, Αποκάλυψη.
Ορίστε. Τα ήξερα όλα. Άρα ποιο το νόημα να χάσω τον χρόνο μου με το να τα διαβάζω; Αφού τα ήξερα. Μέγα λάθος, όπως αποδείχτηκε πολύ αργότερα.

Πρέπει όμως να σημειώσω ότι, παρόλο που είχα αυτή τη λανθασμένη άποψη για τα θρησκευτικά πράγματα, από πάντα η έννοια του θείου με συγκινούσε πολύ. Πιο πολύ σαν ιδέα όμως, παρά σαν βίωμα. Είχα από πάντα τον φόβο του Θεού μέσα μου και πάντα, ό,τι κι αν έκανα στη ζωή μου, υπήρχε αυτό το ηθικό φρένο, η διάκριση του σωστού και του λάθους, η διάθεση να ευχαριστήσω τον Θεό, παρόλο που προσωπική επικοινωνία μαζί Του, δεν υπήρχε. Από μένα, τουλάχιστον.  Με αυτό ως δεδομένο ωστόσο, ότι ήμουν μια καλή χριστιανή, παρόλο που δεν πήγαινα μεν στην εκκλησία και δεν είχα διαβάσει σχεδόν τίποτα από γραφές και πατερικά κείμενα κτλ. και γενικώς δεν έμπαινα σε λεπτομέρειες, αλλά τηρούσα τις εντολές όσο μπορούσα, πίστευα ότι ήμουν εντάξει.

Η στροφή ήρθε στο πανεπιστήμιο, όταν γνώρισα μια κοπέλα που ασχολούνταν αρκετά με τα εκκλησιαστικά, την ορθοδοξία και τα σχετικά. Ήταν η πιο λιγομίλητη της παρέας. Η πιο φιλική. Δεν είχε να πει κακή κουβέντα για κανέναν. Και πάντα πρόθυμη να βοηθήσει όλο τον κόσμο. Ήταν ο χαρακτήρας της που με κέρδισε. Δεν αγκομαχούσε για τίποτα, πάντα έλεγε δόξα τω Θεώ για όλα, ακόμα και μέσα σε τρικυμίες και φουρτούνες που έρχονταν με τα χρόνια μέσα στο ΕΑΠ. Η Κατερίνα δεν παραπονιόταν ποτέ. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, ήξερε πως όλα θα πάνε καλά. Δεν το ήλπιζε, το ήξερε. Και πάντα έβγαινε αληθινή.

Η Κατερίνα λοιπόν ήταν ο λόγος που αποφάσισα να μπω σε αυτό τον χώρο, τον πνευματικό. Η Κατερίνα με βοήθησε να ξεκινήσω. Μου έδωσε ένα βιβλίο για τον μοναχό (Άγιο σήμερα) Παΐσιο. Το διάβασα. Πήγαμε παρέα στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα να προσκυνήσουμε. Είδα την κατάνυξή της στη Θεία Λειτουργία. Το θαύμασα αυτό. Το ήθελα κι εγώ αυτό, αυτή τη σχέση με τα θεία, με τον Θεό, αυτό το δόσιμο και την πίστη. Τα ήθελα και για μένα.

Έτσι ξεκίνησε το οδοιπορικό μου στον δρόμο του Χριστού. Άτσαλα, επιπόλαια, λίγο επιφυλακτικά, λίγο φοβισμένα. Δεν ήξερα από πού να αρχίσω. Δεν είχα ιδέα τι έψαχνα. Ήξερα όμως ότι αυτό που υπήρχε εκεί, αν υπήρχε, το ήθελα για μένα όσο τίποτα στον κόσμο. Ήθελα να μάθω τη θρησκεία μου πριν την απορρίψω. Ήθελα να ξέρω τι σημαίνει να είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη. Τι σημαίνει αυτό για μένα προσωπικά, πώς με επηρεάζει, αν έχει τη δύναμη να το κάνει.

Αυτό βέβαια που πρέπει επίσης να τονίσω γιατί το θεωρώ σημαντικό, είναι ότι ξεκίνησα την αναζήτηση χωρίς αρνητισμό και προκαταλήψεις. Ήμουν ανοιχτή και με καλή πίστη σε ό,τι μου αποκαλυπτόταν στην πορεία. Είχα τη διάθεση να το δω και από αυτή τη σκοπιά, την θεολογική, την θρησκευτική, την ορθόδοξη. Δεν ήμουν προκατειλλημένη.

Ξεκίνησα λοιπόν αυτό το οδοιπορικό με μεγάλη όρεξη και θετική ματιά. Ρωτούσα όποιον ήξερε, άνοιγα συζητήσεις, συμβουλεύτηκα τον βιβλιοπώλη μου που είχε μία αδυναμία σε αυτά, μπήκα στο διαδίκτυο και τα έχασα. Το υλικό ήταν ανεξάντλητο! Ένας κόσμος ολόκληρος, για τον οποίο δεν ήξερα απολύτως τίποτα!

Ντράπηκα πολύ. Ήρθε στο μυαλό μου η κουβέντα του οικογενειακού μας φίλου: "Ούτε καν την Αγία Γραφή;" Ένιωσα σα να με χτύπησε κεραυνός. Είχε έρθει η στιγμή. Μερικές φορές μπορεί στη ζωή μας να ανοίγουν κάποιες πόρτες αλλά εμείς να μην είμαστε έτοιμοι να τις περάσουμε. Έτσι ένιωθα για μένα. Ήρθαν ευκαιρίες και τις προσπέρασα. Δεν ήμουν έτοιμη να τις αρπάξω, παρόλο που ήταν εκεί. Τώρα όμως τα πράγματα είχαν αλλάξει. Τώρα έβλεπα την πόρτα ορθάνοιχτη και με καλούσε να αρπάξω την ευκαιρία. Και έκανα αυτό το σάλτο της πίστης (leap of faith, που λένε και στην Εσπερία). Το ένιωθα μέσα μου να φωνάζει, να το απαιτεί. Ήμουν έτοιμη.

(συνεχίζεται...)




"Εσείς είστε το φως για τον κόσμο. Μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό, δεν μπορεί να κρυφτεί."

~ Κατά Ματθαίον 5:14

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Επιτέλους, Ελλάδα

Ήταν ένα από τα λιγοστά σχόλια σε άρθρο ιστοσελίδας που αναφερόταν στην ταινία του Βασίλη Τσικάρα Έξοδος 1826, το ίδιο που μονολόγησα κι εγώ μόλις βγήκα από την αίθουσα του κινηματογράφου Αλκυονίς, όπου προβάλλεται αυτές τις μέρες: 'Επιτέλους, Ελλάδα'.
Σχεδόν δύο μήνες έχουν περάσει από την πρώτη προβολή και η αίθουσα ήταν γεμάτη από κόσμο που ήρθε να τη δει. Καταχειροκροτήθηκε. Επιτέλους, μια ταινία με θέμα ελληνικό, ελληνικότατο, μέσα στη λαίπαπα του ανθελληνικού αέρα που φυσάει στον τόπο εδώ και καιρό. Επιτέλους, ένας δημιουργός που πραγματεύτηκε μια σελίδα από την ελληνική ιστορία, την αδικημένη περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, που θα μπορούσε να μας ξαναδώσει το χαμένο μας ανάστημα. Να μας ξανακάνει περήφανους σε μια εποχή που το να λες ότι είσαι Έλληνας ή πατριώτης, στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται ρομαντικό ή γραφικό ή εκτός ρεύματος, και στη χειρότερη, ρετσινιά πολιτικής απόχρωσης που αποπροσανατολίζει και παραπλανεί.
Επιτέλους, μια φωνή ελληνική. Επιτέλους, μια ταινία ελληνική. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ. Χωρίς χορηγούς. Χωρίς marketing, χωρίς "ημέτερες" πλάτες, χωρίς παιχνίδια κάτω από το τραπέζι ή συζητήσεις και μαγειρέματα πίσω από κλειστές πόρτες. Πάντα μια χούφτα Έλληνες κάναν τη διαφορά. Πάντα. Από πάντα. Επιτέλους, μια διάφανη ταινία με θέμα ατόφιο ελληνικό. Ηρωικό. Χωρίς βία και αίμα, μολονότι το θέμα ήταν πολεμικό. Χωρίς εφέ και κορδέλες μεταξωτές. Μόνο ουσία. Ουσία και μέτρο. Μέτρο ελληνικό. Επιτέλους, σεμνότητα και σοβαρότητα. Επιτέλους αξίες και δεσμοί πατριωτικοί, οικογένειας, αίματος, αυτοθυσίας, φιλίας, πίστης, ήθους, αναστήματος, λεβεντιάς. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ.


Δεν έμεινα σε κανένα επιμέρους στοιχείο της ταινίας. Δεν με άφησε. Ήταν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο. Δυο ώρες απόλυτης αρμονίας, αδιαίρετης. Σαν ενορχηστρωμένο μουσικό κομμάτι. Η μουσική υποβλητική. Το ίδιο και το κλέφτικο τραγούδι στο οποίο βασίστηκε η υπόθεση ερμηνευμένο από μια φωνή μοναχική. Όχι σαν το σουξέ που χορεύουμε στα πανηγύρια για να κάνουμε κέφι. Σα μοιρολόι. Οι στίχοι του, τα τελευταία λόγια του καπετάν Μιχάλη, λίγο πριν ξεψυχήσει από το βόλι του εχθρού. Μέσα σε λίγους στίχους το δημοτικό τραγούδι άλλαξε για μένα διάσταση. Έγινε ύμνος. Για όλους αυτούς τους ήρωες της Επανάστασης, που θα μπορούσαν να είναι παραδείγματα προς μίμηση. Που θα μπορούσαν να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Όλες οι μορφές, δωρικές. Χωρίς περιτυλίγματα. Οι γυναίκες, χωρίς εξάρσεις συναισθηματικές, μετρημένες και ατρόμητες. Ακόμα και στο θάνατο. "Στο Μεσολόγγι γυναίκες και άνδρες κάνουν την ίδια δουλειά". Ελληνίδες. Τα παιδιά της Σαμαρίνας, στα όρια της υπέρβασης. Η αυτοθυσία το δάφνινο στεφάνι που καρτερούν. Το σενάριο λιτό, σχεδόν μονολεκτικό. Μια πρόταση που φέρνει δάκρυα. Μια λέξη σε μαύρο φόντο που δε λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό δυο μέρες τώρα. Ελευθερία. Σε μαύρο φόντο.
Επιτέλους...


Εσείς μωρέ παιδιά κλεφτόπουλα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
μωρέ παιδιά καημένα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
κι ας είστε λερωμένα. 

Αν πάτε πάνω μωρέ στα βουνά 
κατά τη Σαμαρίνα 
μωρέ παιδιά καημένα 
κατά τη Σαμαρίνα 
κι ας είστε λερωμένα. 

Τουφέκια μωρέ να μη ρίξετε 
τραγούδια να μη πείτε 
μωρέ παιδιά καημένα 
τραγούδια να μη πείτε 
κι ας είστε λερωμένα. 

Κι αν σας ρωτήσει μωρ’ η μάνα μου 
κι η δόλια η αδερφή μου 
μωρέ παιδιά καημένα 
κι η δόλια η αδερφή μου 
κι ας είστε λερωμένα. 

Μη πείτε πως μωρέ εχάθηκα 
πως είμαι σκοτωμένος 
μωρέ παιδιά καημένα 
πως είμαι σκοτωμένος 
κι ας είστε λερωμένα. 

Πείτε τους μωρέ πως παντρεύτηκα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
μωρέ παιδιά καημένα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
κι ας είστε λερωμένα.



 (παραδοσιακό)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Νηστεία για πρώτη φορά

12η μέρα σήμερα που νηστεύω και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που κρατάω νηστεία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Για μένα, που συνήθως νηστεύω Μ. Παρασκευή μόνο και αυτό με δυσκολία, είναι πολύ.
Τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει ήδη να φαίνονται, τόσο στη ζυγαριά όσο και στην υγεία αλλά και τη διάθεσή μου.
Το θέμα είναι ότι για να το κάνω, ζήτησα για πρώτη φορά άνωθεν βοήθεια. Προσευχήθηκα κατά το χριστιανικό πρότυπο 'προσευχή και νηστεία' για αντοχή και αντίσταση απέναντι στους πειρασμούς και, όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον πρέπει να εισακούστηκα. Επίσης, αυτό που άλλαξε από τις προηγούμενες φορές είναι ότι αποφάσισα να ιχνηλατίσω τους λόγους που έπρεπε να γίνει, μια αναζήτηση που δεν με ενδιέφερε προηγούμενες φορές να κάνω. Αυτή τη φορά το έψαξα, αναζήτησα κείμενα, διαλογίστηκα. Όλα μαζί συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλουν στην τήρηση της νηστείας με μεγάλη αυτοπειθαρχία, χωρίς να αισθάνομαι στέρηση, χωρίς να επηρεάζομαι από τα καλούδια και τις λιχουδιές που βρίσκονται τριγύρω. Καθόλου. Η θέλησή μου είναι για κάποιον λόγο ισχυρή. Ευελπιστώ να την κρατήσω μέχρι την Ανάσταση, να ολοκληρώσω δηλαδή για πρώτη φορά στη ζωή μου τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής με ακλόνητη αφοσίωση και επιτυχία. Θα είναι μια νίκη του πνεύματος απέναντι στις αδυναμίες της σάρκας, που είναι και το ζητούμενο. Αμήν!