Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Οι τελευταίες εκλάμψεις ενός θνήσκοντος έθνους


evapsarrou.blogspot.com


Δυο μέρες τώρα που μπαινοβγαίνω στις τράπεζες για τα διάφορα που καλούμαι οσάν νομοταγής πολίτης να διεκπεραιώσω πριν κλείσει ο μήνας, είδα όλη την αγανάκτηση των ηλικιωμένων που στήνονταν ο ένας πίσω από τον άλλον όρθιοι, στριμωγμένοι σε ατέλειωτες ουρές να υπομένουν το μαρτύριο της αναμονής και της ορθοστασίας μέχρι λιποθυμίας. Είδα τη θλίψη και την απογοήτευση στα μάτια τους. Την ανημποριά και την παραίτηση. 
Η κατάντια δεν έχει πια περιγραφή, το έχει ξεπεράσει αυτό το στάδιο εδώ και καιρό. Έχει ξεπεράσει τις λέξεις, τη σημασία τους. Πόση ντροπή, Χριστέ μου, αισθάνθηκα τούτες τις δύο μέρες...  Φτάσαμε να υποβάλουμε σε εξευτελισμό τους πατέρες και τις μητέρες μας, τους παππούδες που μας μεγάλωσαν, που έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για εμάς, για να διευκολύνουν τη ζωή μας, και συνεχίζουν ακόμη! και θα συνεχίζουν για όσο ζουν να κάνουν αυτό που έχουν μάθει από πάντα να κάνουν, να προσφέρουν. Και εμείς, οι σύγχρονοι Νεοέλληνες, οι μοντέρνοι και προοδευτικοί, για αντάλλαγμα, για ευχαριστώ, τους κλέβουμε την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους... Σαν λωποδύτες.
Μου έπεσαν τα μάτια... Οι τελευταίες εκλάμψεις ενός θνήσκοντος έθνους.... Ειπώθηκε χτες πίσω από κλειστά χείλη και κατεβασμένο βλέμμα... Το κρατάω σαν επιτομή των σημερινών μου σκέψεων και τιτλοφορώ την ανάρτηση με αυτή την τρομακτική υποψία... 
Η φωτογραφία, από την αυλή της μανούλας μου..


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Η τελευταία σοδειά του καλοκαιριού


Γιατί το παν δεν είναι να έχεις χρόνο για να κάνεις, συν όλα τα άλλα, και αυτά που σε γεμίζουν. Απλά, επιταχύνεις λίγο περισσότερο. Ο χρόνος είναι σχετικός, το είπε και ο Αινστάιν. 
Προσαρμόζεις τη μία μεταβλητή τόσο όσο χρειάζεται κι έτσι, τα προλαβαίνεις όλα.
Τελευταία σοδειά για φέτος από τον μπαξέ της πίσω αυλής. Ναι, εδώ στην Αθήνα. 
Και, ναι. Από τα χεράκια του ανδρός μου. Που όταν θέλει, τα προλαβαίνει όλα κι άλλα τόσα αν χρειαστεί. Αρκεί να τον γεμίζουν. 
Και τότε η κούραση του κορμιού γίνεται ξεκούραση της ψυχής, που χαμογελά και αγάλλεται.
Ωραία πράγματα... και μεταδοτικά, καθότι η χαρά και η ευτυχία, όταν υπάρχουν, έχουν την ιδιότητα να πολλαπλασιάζονται. Το αντίθετο, δηλαδή, από τη μιζέρια και τη γκρίνια, που διχάζουν, αποξενώνουν και διχοτομούν.
Ζουμερά και ζηλευτά, σαν τσαμπάκι από κεράσια! Με την ευκαιρία έπαιξα κι εγώ με την φωτογραφική μου μηχανή λίγο προτού εξαφανιστούν προς τέρψιν και απόλαυσιν ημών και ημών.



evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com


evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Φιλώ σας!