Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Ευχές για Καλή Ανάσταση


Ξεχορταριάστηκε, ξαραχνιάστηκε, συγυρίστηκε, κρεμάστηκαν μοσχοπλυμένες κουρτίνες, στρώθηκαν φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια, ανοίχτηκαν πόρτες και παράθυρα να λουστεί με τ' απριλιάτικο φως και ν' αρωματιστεί με τον πευκίσιο αέρα και άστραψε και πάλι σαν καινούργιο.  Μας πήρε ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο, κουραστήκαμε και οι δυο μας πολύ, δεν πήραμε ανάσα, αλλά τα καταφέραμε και πλέον είναι έτοιμο να μας υποδεχτεί απαστράπτον και γιορτινό για τις Άγιες μέρες της Ανάστασης. Πέντε μέρες πλήρους αποτοξίνωσης από όλα μόνο εγώ, η οικογένειά μου και η Μητέρα Φύση.
Οι ετοιμασίες βέβαια ακόμα καλά κρατούν, σειρά έχει η κουζίνα που έχει την τιμητική της όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή με τα λαμπριάτικα κουλουράκια, τα τσουρέκια, τα κόκκινα αυγά.. Να χαρούν τα παιδιά ξεγνοιασιά που δεν βλέπουν την ώρα να βουτήξουν στη θάλασσα για το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού, να χαρούμε ο ένας τον άλλον αυτές τις Άγιες ημέρες που θα είμαστε για πρώτη φορά όλοι μαζεμένοι μετά την απόλυση του γιου μου από τον στρατό. Εννέα μήνες κύλησαν σαν το νερό, περνάει ο χρόνος και είδηση δεν παίρνεις...
Μεγάλη Τρίτη σήμερα, Μεγάλη Εβδομάδα, σωτήριον έτος: 2013. Ημέρες που επιβάλλεται να είναι ημέρες νηστείας και περισυλλογής, ημέρες κατάνυξης και απολογισμού, μιας εσωτερικής προετοιμασίας, ενός αδειάσματος από τα υλικά, για να μπορέσουμε να δεχτούμε τα πνευματικά, την ανάταση που οδηγεί στην Ανάσταση, στη νίκη δηλαδή της ζωής κατά του θανάτου, με όποια μορφή κι αν έρχεται στις ζωές μας, αλλά και το νόημα των ημερών, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο αγάπη. Αγάπη για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τους φίλους και συγγενείς μας, τους γείτονές μας, αγάπη για όλο τον κόσμο. Αυτό και μόνο αν μπορούμε να κρατήσουμε από τη θρησκεία μας που την Κυριακή γιορτάζει τη μεγαλύτερη γιορτή της, την πιο σημαντική, είναι θαρρώ αρκετό. Είναι μια νίκη.
Εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανάσταση σε όλους, χαρίστε αγάπη στους γύρω σας όση μπορείτε πιο πολλή, γεμίστε από αγάπη την καρδιά σας και να είστε βέβαιοι ότι θα σας επιστραφεί πίσω στο ακέραιο και ακόμα περισσότερη. Γιατί η αγάπη μόνο όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται.


Χρόνια Πολλά, Καλό Πάσχα!


Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Ελλάδα...

Ίσως το γεγονός ότι γεννήθηκα στο εξωτερικό και μέχρι τα επτά μου χρόνια ήξερα την Ελλάδα μόνο μέσα από τη ματιά των απόδημων γονιών μου την τόσο έντονα φιλτραρισμένη από τον πόνο του νόστου και της σκληρότητας της ξενιτιάς να με έχει κάνει - καλώς ή κακώς - να αγαπώ αυτό τον τόπο με έναν διαφορετικό τρόπο, πιο ιδεατό και εξωραϊσμένο.
Για μένα πάντα η Ελλάδα θα σημαίνει ρίζες, ταυτότητα, πατρίδα, μια λέξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο σε αυτήν ακριβώς την απόχρωση. Θαρρώ το έχω πει κάπου και παλαιότερα, ότι πατρίδα ετυμολογικά σημαίνει η γη των πατέρων μας (εκ του πάτερ = πατέρας > πατρίδα), των προγόνων μας δηλαδή. Όταν οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν τις μάχες τους δεν τις έδιναν για κάτι αόριστο και γενικευμένο, πολεμούσαν για τη γη των γονιών τους και τη δική τους, αυτήν που όργωναν με τα χέρια τους και πότιζαν με τον ιδρώτα του προσώπου τους, αυτήν για την οποία θεωρούσαν την υπέρτατη τιμή να θυσιάσουν τη ζωή τους για να την προστατέψουν και να τη μεταβιβάσουν ακέραιη στην γενιά που θα τους ακολουθούσε.
Δεν μπορούσαν να την πουν κάτι άλλο εκτός από πατρίδα. Καμία λέξη στην ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία, η καθεμιά κουβαλάει μέσα της ιστορία αιώνων, ποιος άλλος μπορεί να παινευτεί για κάτι τέτοιο; Κανείς, μόνο εμείς. Εμείς που αδιαφορούμε για όλα πέρα από το να περνάμε καλά, τη μικροζωούλα μας, τον μικρόκοσμό μας, τις μικροεπιθυμίες μας, τη ζαχαρένια μας...
Και την ίδια ώρα η Ελλάδα να αφανίζεται σαν ελάφι περικυκλωμένο από αγέλη λύκων που διψά για φρέσκο αίμα...




" Η διάλυση ενός ανεξάρτητου κράτους σε 7 απλά βήματα...

1) Εντάσσουμε αυτό το κράτος, σε ένα διεθνή οργανισμό" (π.χ. Ευρωπαϊκή
Ένωση).
"Κατασκευάζουμε" ένα "νέο" νόμισμα (π.χ. ευρώ) με το οποίο ανταλλάσσουμε ΟΛΑ
τα υπάρχοντα εθνικά νομίσματα ενός κράτους.

2) Στη συνέχεια - αφού αυτό το νόμισμα είναι "διεθνές" το... εξάγουμε ΜΑΖΙΚΑ
από το κράτος αυτό (μέσω τραπεζικού συστήματος, off-shore εταιριών κλπ.) .
Έτσι δημιουργείται (τεχνητό) ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ στο κράτος αυτό...

3) Το... ΕΛΛΕΙΜΜΑ δημιουργεί την ανάγκη ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ.
Το κράτος αναγκάζεται να δανειστεί από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική
Τράπεζα - έδρα στην Φρανκφούρτη Γερμανίας - αφού ΔΕΝ ΕΧΕΙ τη δυνατότητα να
τυπώσει το εθνικό του νόμισμα ( έχει ως "νέο" νόμισμα το ευρώ).
Μόνο η Ε.Κ.Τ. έχει το δικαίωμα εκτύπωσης του ευρώ.

4) Τα ευρωδάνεια δίδονται με τόκους (φυσικά).
Οι τόκοι δημιουργούν νέα ... ελλείμματα , τα νέα ελλείμματα οδηγούν το
κράτος σε ... νέα δάνεια και σε ... "ΜΝΗΜΟΝΙΑ" που ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ την εθνική
ΑΣΥΛΙΑ - ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του κράτους.
Παράλληλα η υπογραφή των "μνημονίων" οδηγεί τον λαό σε τεράστια μείωση της
αγοραστικής του δύναμης - αφού οι φόροι και οι ΤΙΜΕΣ των αγαθών ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ .
Οι μισθοί και οι συντάξεις ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ ΔΡΑΣΤΙΚΑ.
Το "κράτος πρόνοιας" ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ...
Έτσι οι πολίτες οδηγούνται σταδιακά στη γενική ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ (ή και
ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ) κυρίως στα λαϊκά ή μεσοαστικά στρώματα...
Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες - παραγωγικής ηλικίας - εγκαταλείπουν τη χώρα
για να βρούνε "καλύτερη τύχη" σε Καναδά, Γερμανία, Αγγλία, Αυστραλία,
Σουηδία...

5) Η χώρα έχει μείνει πλέον με τους συνταξιούχους και τους -ελάχιστους
-"υπερπρονομιούχους" που δεν τους αγγίζει η (τεχνητή) οικονομική κρίση...
Όσοι νέοι δεν μπόρεσαν να μεταναστεύσουν βρίσκονται σε ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
Χιλιάδες πολίτες οδηγούνται στην ανεργία , στα συσσίτια, στην κατάθλιψη, στα
ναρκωτικά , στις αυτοκτονίες...
Οι άστεγοι - εξαθλιωμένοι (και καταχρεωμενοι)πολίτες πολλαπλασιάζονται...

6) Όταν η κατάσταση φτάσει στο..."απροχώρητο" (και εφόσον ΔΕΝ έχει υπάρξει
ΕΞΕΓΕΡΣΗ - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ από το λαό - "πειραματόζωο") εμφανίζονται οι ...
επενδυτές - "σωτήρες".
Πρόκειται για ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ που ψάχνουν εξαθλιωμένες περιοχές του
πλανήτη για να στήσουν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ (industrial
areas) όπου -όσοι απέμειναν απ' τον πληθυσμό- μετατρέπονται σε πάμφθηνο
εργατικό δυναμικό - 300 ευρώ το μήνα + συσσίτιο και ΜΑΖΙΚΗ διαμονή σε
"ειδικές εργατικές πολυκατοικίες", όπου η ΖΩΗ τους είναι υπό παρακολούθηση
-σε 24ωρη βάση...
Οι ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ αποκτούν ΥΠΕΡΚΕΡΔΗ αφού τα προϊόντα που θα παράγουν
οι φτηνοί εργάτες θα πωλούνται σε εικοσαπλάσια τιμή στις πλούσιες χώρες...
Αν... λείπει "μεγάλο ποσοστό" νεολαίας για τα εργοστάσια στις "βιομηχανικές
ζώνες" για να εργαστεί , εισάγουν ή χρησιμοποιούν τους ήδη υπάρχοντες
μετανάστες (γι' αυτό τους έφεραν...) από τρίτες χώρες... Μπαγκλαντές, Ινδία,
Κίνα, Αφγανισταν, Πακιστάν κλπ...

7) Όσο για τους συνεργάτες τους (δοσίλογους) πολιτικούς, αυτοί θα περάσουν
με ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ την υπόλοιπη ζωή τους στα ... "σαλέ" της Ελβετίας ή σε εξωτικά
νησιά του Ειρηνικού, ξοδεύοντας τα χρήματα της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ... αφήνοντας στη
... θέση τους (δήθεν) "υπεύθυνους"
τεχνοκράτες που θα αναλάβουν την - περαιτέρω - "διαχείριση" της όλης
"κομπίνας"...
Άλλωστε κάποιοι πρέπει να μείνουν για να ... συντρώγουν με τα μεγαλοστελέχη
των πολυεθνικών εταιριών και να ... νοιάζονται για την "αξιοπρεπή διαβίωση"
των πλούσιων Γερμανών, Αγγλων, Ρώσων, Καναδών κλπ... που θα εγκατασταθούν
κατά χιλιάδες στο υπέροχο μεσογειακό κλίμα της πατρίδας μας "γεμίζοντας" τα
άδεια σπίτια , τα οποία θα πουληθούν ΜΑΖΙΚΑ αντί "πινακίου φακής" απ' τους
εξαθλιωμένους - πανικόβλητους ντόπιους, που τους γονάτισαν οικονομικά (εδώ
και καιρό...) με τα χαράτσια, τους φόρους, τα χρέη και τη διάλυση του
κοινωνικού ιστού...

Σας θυμίζει κάτι από Ελλάδα; Κακώς! Έπρεπε να σας θυμίζει κάτι από την
κόλαση του Δάντη. Γιατί πρέπει να γνωρίζετε πως δεν ζείτε ως ελεύθεροι
πολίτες σε μία αυτοκυρίαρχη χώρα. Είστε απλώς κατά φαντασίαν ελεύθεροι, σε
έναν χώρο που έχει προοριστεί να μετατραπεί σε ανοιχτή φυλακή σας, με ανά
περιοχή διαφορετικούς νόμους που θα δημιουργούνται από τις κυρίαρχες
πολυεθνικές, με τοπικούς πολιτικούς λακέδες περιφερόμενους που θα σας
"προσφέρουν εργασία" -εάν είστε πειθήνιοι- και ταυτόχρονα θα ξεπουλάνε την
ζωή σας έναντι συνέχισης της <<καριέρας>> τους...

Δεν τα πιστεύετε; Ούτε στη Νιγηρία, ούτε στην Αιθιοπία, ούτε οπουδήποτε πήγε
το ΔΝΤ και αφού κατέστρεψε τη χώρα και σκλάβωσε τους κατοίκους και καθιέρωσε
τις ΑΟΖ, πίστευαν οι άνθρωποι πως η αξία ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει
μικρότερη από την αξία του παραγόμενου προϊόντος.

Εάν σήμερα οι νέοι φεύγουν από την χώρα προς εύρεση εργασίας, να θυμηθείτε
πως πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν πως έγιναν σκλάβοι με την θέλησή τους εκεί
που πήγαν και θα εύχονταν να είχαν παραμείνει στην χώρα τους διεκδικώντας
την από τους θρασύτατους εισβολείς. Το δυστύχημα είναι πως θα είναι τότε
πολύ αργά γι αυτούς να γυρίσουν σε μία χώρα που απλά θα υπάρχει (ίσως και
όχι ολόκληρη) στον χάρτη.

Η χώρα, η πατρίδα μας, βρίσκεται πραγματικά σε πόλεμο. Πόλεμο επιβίωσης της
αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και του αυτονόητου. Είναι η μοναδική αλήθεια
που μας είπαν οι κατά τα λοιπά κενού περιεχομένου διασώστες μας. Δεν μας
διευκρίνισαν ποιος είναι ο αντίπαλος, αλλά ο χρόνος φανερώνει τους πάντες
και τα πάντα... Και τώρα, ξέρουμε ποιος μας πολεμά και γιατί. Και αν δεν σας
τρομάζει ο "κατά παραγγελίαν τρόμος", μην ανησυχείτε, γιατί υπάρχουν και οι
"κατά παραγγελίαν πόλεμοι"... Το θέμα είναι τι θα κάνουμε για να
σταματήσουμε (εάν μπορούμε) τον αφανισμό μας. Εκτός και εάν υπάρξει ο
γνωστός <<από μηχανής Θεός>> και αλλάξει η ροή του ζώντα εφιάλτη μας..."



...


Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Πες το με εικόνες

Μερικές φορές, όταν αισθάνομαι τη λύπη να αναβλύζει αυθόρμητα από μέσα μου


ή όταν βουλιάζω βουβά μέσα σε σκοτεινές θάλασσες επίμονων και ψυχοφθόρων συναισθημάτων


όταν ο κόσμος όλος δείχνει να συρρικνώνεται γύρω μου σαν ένα κελί κι εγώ εγκλωβισμένη να βλέπω απ' έξω τη ζωή να προσπερνάει απρόκλητα


όταν η ασχήμια, η αδικία, ο παραλογισμός γίνονται τόσο συμπαγή και ασφυκτικά που η φυγή, η διαφυγή δείχνουν σα την πιο δελεαστική λύση


αλλά και τις άλλες τις φορές, όταν σε χρόνο ανείπωτο ξυπνάει εκείνο το ανέμελο παιδί που εξακολουθεί ακόμα να κρύβεται πεισματικά μέσα μου


και τότε όλα μου φαίνονται καινούργια, αισιόδοξα κι ελπιδοφόρα σαν τους πρώτους ανθούς της άνοιξης


όταν ανακαλύπτω με ένα λυτρωτικό αίσθημα ανακούφισης και δικαίωσης την ευτυχία που κρύβεται στα πιο απρόσμενα και εμφανή σημεία, μέσα σε γνώριμες μικρές και καθημερινές στιγμές και λατρεμένα πρόσωπα, πάντα σα να' ναι η πρώτη φορά


και τις άλλες τις στιγμές που νιώθω περήφανη για τις γενναίες αποφάσεις που συνήθιζα να αναβάλω από πάντα μεταφέροντάς τις συστηματικά στην πρώτη μέρα της κάθε επόμενης χρονιάς


όταν έρχονται εκείνες οι μοναχικές στιγμές που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να μην κάνω τίποτα, παρά μόνο να κλείσω να μάτια μου και να αναδιπλωθώ στον εαυτό μου


όταν με τόση χαρά και προσμονή μοιράζομαι τον πρωινό μου καφέ με την καλύτερή μου φίλη μέσα σε γέλια, εκμυστηρεύσεις και πηγαία συγκίνηση, όταν ορμάει η ζωή και με κατακλύζει τόσο σαρωτικά και τόσο ολοκληρωτικά που οι λέξεις δεν φτάνουν για να την περιγράψουν


τότε η φωτογραφία γίνεται για μένα εκείνη η μόνη επιλογή που θα με εκφράσει πιο πιστά από κάθε τι άλλο..


Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Μέχρι το φάρο

~ by Eva Psarrou

~, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Δεν είχε πάει καν σχολείο, κάτι δασκάλες σε κατ' οίκον μαθήματα ήταν όλη κι όλη η βασική της εκπαίδευση. Όσα έμαθε προέρχονταν κυρίως από την τεράστια βιβλιοθήκη του πατέρα της, καθώς και τις συναναστροφές της με κάποιους ποιητές και λογοτέχνες που ανήκαν στον ευρύτερο φιλικό κύκλο της πολυπληθούς οικογένειάς της.
Η Βιρτζίνια Γουλφ παρόλα τα προβλήματα υγείας της (υπέφερε από διπολική διαταραχή και σφοδρούς πονοκεφάλους), παρόλες τις τραυματικές εμπειρίες στην προσωπική της ζωή (οι βιογράφοι της υποστηρίζουν ότι βιαζόταν συστηματικά από τον ετεροθαλή αδελφό της κατά τα εφηβικά της χρόνια) και που ίσως να είναι αυτές υπαίτιες για τον τόσο εύθραυστο ψυχισμό της που την οδήγησε τελικά στην αυτοκτονία, ωστόσο κατάφερε να φτάσει σε τέτοια επίπεδα συγγραφικής δεινότητας όσον αφορά την πολυπλοκότητα και πρωτοτυπία που λίγοι λογοτέχνες έχουν καταφέρει να πετύχουν παγκοσμίως.
Υπάρχουν προτάσεις της μέσα στο κείμενο που καλύπτουν έκταση μεγαλύτερη από μισή σελίδα (!) πράγμα που δείχνει πόσο χειμαρρώδεις ήταν οι σκέψεις της την ώρα που έγραφε, τόσο που δεν πρόφταινε να βάλει τελεία μη και της φύγουν σαν τα έπεα πτερόεντα του Ομήρου ή γλιστρίσουν σαν κόκκοι άμμου μέσα από τα δάχτυλά της και χαθούν από τον συγγραφικό της ειρμό για πάντα..
Ανήκει στις λατρεμένες μου πένες και κάθε φορά που διαβάζω εκστασιασμένη κάποιο κείμενό της με διέπει η ίδια πάντα αντιφατική διάθεση, από τη μια να εύχομαι να μπορούσα να αποστηθίσω την κάθε της λέξη και από την άλλη να θέλω να σκίσω ό,τι έχω και δεν έχω γράψει μέχρι τώρα...


Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

Ποιος χρωστάει σε ποιον;

Μπορεί η Γερμανία σήμερα να λύνει και να δένει στην οικονομική και πολιτική σκακιέρα παίζοντας κομπολόι τις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που άγονται και φέρονται κατά τα γούστα της, αλλά στ' αλήθεια, ποιος θα ήθελε να ανήκει στον λαό μιας χώρας που είναι υπαίτια για την οικονομική εξαθλίωση τόσων κρατών μέσα στην Ευρώπη, όπως ήταν κάποτε - όχι πολύ παλιά για να είμαστε συγκεκριμένοι, μόλις στα μέσα του 20ου αιώνα - που προκάλεσε η ίδια έναν παγκόσμιο πόλεμο ισοπεδώνοντας και ποτίζοντας με αίμα μια ολόκληρη ήπειρο, μόνο για λόγους γοήτρου και μανίας επεκτατισμού; Πάντως, όχι εγώ, όπως θεωρώ εξίσου απίθανο ένας υγιής στο μυαλό Γερμανός να μπορεί να αισθάνεται περήφανος για την ιστορία και τις ρίζες του και πραγματικά, ανεξάρτητα από το πού τους βρίσκει η πραγματικότητα σήμερα, τους λυπάμαι για την ατυχία να προέρχονται από μια χώρα που φιλοδοξία της από την πρώτη στιγμή που σχηματοποιήθηκαν σε έθνος αυτές οι νομάδες των ημι-άγριων ούνων που μαίνονταν από τα βόρεια με λεηλασίες και με καταστροφές ό,τι πολιτισμό είχε φτιάξει η Ευρώπη ως τα τότε, συνεχίζει να δολοφονεί και να αφανίζει συστηματικά τους γύρω της με όποιον τρόπο της επιτρέπουν οι συγκυρίες μέχρι και αυτή την ώρα που μιλάμε.

Μεταφέρω το παρακάτω κείμενο, έτσι, για να ξαναθυμηθούμε ποια πραγματικά είναι η παντοκράτειρα και πολιτισμένη Γερμανία και ποιος στα αλήθεια χρωστάει σε ποιον, μιας και αυτό τον μήνα έχουμε μια ματωμένη επέτειο, αφού κλείνουν 72 χρόνια από την εισβολή των Γερμανών στην χώρα μας (6 Απριλίου 1941) κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ. Γιατί όσο εγκληματικό είναι να σφάζεις λαούς και να λεηλατείς πατρίδες, άλλο τόσο εγκληματικό πιστεύω πως είναι να ξεχνά κανείς ή να αγνοεί την ιστορία του και η τιμωρία του γι' αυτό είναι να την ξαναζεί όσες φορές χρειάζεται μέχρι κάποτε επιτέλους να την μάθει.






*** 

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». 

Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων.
 

Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του.
 Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων. 
 
Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο.Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995. 

Παρά ταύτα Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις.
 Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990. 

Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.
 
Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).
 

Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011,
guardian.co.uk, June 21, 2011). 
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
 
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
 

Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.
 
Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.
Αγαπητοί φίλοι,
όπως αναφέρεται παρακάτω από το

EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:


Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο
 
http://www.greece.org/blogs/ wwii/

και να υπογράψουν το Αίτημα μας που
 ζητά
από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα,


πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες,


πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών,


των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών...



ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
------------------------------ ------------------------------ -----------
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.

Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.

Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.

Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα, οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών, τουλάχιστον, να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.

Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο, για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επιτέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.

Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στις σημερινές συνθήκες, έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.

Για το Εθνικό Συμβούλιο
  

 

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Ήρθε η άνοιξη στην πόλη

Η άνοιξη έχει την τάση να έρχεται στις πιο σκοτεινές στιγμές, τις πιο περίεργες, εκεί που είσαι έτοιμος να παραδώσεις τα όπλα από όλη αυτή την ασχήμια, την ασυνέπεια, την ανοργανωσιά, την παντελή απουσία ευγένειας, τρόπων, πολιτισμού.. όταν όλα αυτά γίνονται πλέον τόσο συχνά και τόσο προκλητικά και βίαια που σε πονάνε στο πετσί σου


τότε είναι που έρχονται κάτι μικρούλικα απριλιάτικα αγριολούλουδα που θυμίζουν ζωγραφιστές νιφάδες χιονιού και έσκασαν θαρείς από το νοτισμένο χώμα μόνο για να γίνουν βάλσαμο στα βεβηλωμένα σου μάτια και μαζί με τις λουλούδινες μινιατούρες να εμφανίζονται η μία μετά την άλλη αυτές οι γνώριμες και ξεχασμένες παιχνιδιάρικες ηλιαχτίδες που τρυπώνουν μέσα από τις χαραμάδες της κουρτίνας σαν απρόσκλητοι επισκέπτες για να τα κάνουν όλα εντάξει


τόσο εντάξει, που το να ξεχνάς, να διαγράφεις και να συγχωρείς να φαντάζει ως το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, όπως η άνοιξη που διαδέχεται τον χειμώνα, όπως διαδέχεται κάθε φορά τον κάθε χειμώνα, όσο ανελέητος και ζοφερός κι αν είναι..


Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Η κάμαρα με τα μυστικά



Δεν είχε σταματήσει δευτερόλεπτο όλη τη μέρα με τις αγγαρίες που του είχε βάλει ο πατέρας του να κάνει, να κρατήσει το γραφείο, να πάει στην εφορία για κάτι βεβαιώσεις, να παραδώσει σε δυο πελάτες τα έτοιμα συμβόλαιά τους.. Χρειάστηκε να διανύσει την Αθήνα απ' άκρου σ' άκρο τρεις φορές και μέχρι να επιστρέψει αργά το απόγευμα στο σπίτι η ηρεμία του είχε πάει περίπατο, αφού διαπίστωνε ότι δεν είχε καταφέρει να ασχοληθεί ούτε λεπτό με τα δικά του και τώρα που είχε έρθει επιτέλους η ώρα να καθίσει στον υπολογιστή στην ησυχία του δωματίου του, όλη η κούραση βιάστηκε να ξεχυθεί από μέσα του μονομιάς βάζοντας φρένο στις προθέσεις του για μία ακόμη φορά. Τα μάτια του έκλειναν και το μυαλό του ταξίδευε σε χίλιες δυο μεριές, ήταν μάταιο... Σηκώθηκε εκνευρισμένος, κατευθύνθηκε στην κουζίνα, γέμισε την τσαγιέρα με νερό, την απόθεσε στο μάτι. Οι δικοί του είχαν φύγει από νωρίς το πρωί, θα πήγαιναν σε μια κοινωνική υποχρέωση, του είχαν αναφέρει πού αλλά δεν είχε δώσει σημασία. Αυτό που ήξερε σίγουρα ήταν ότι θα επέστρεφαν την επομένη. Ξανακάθισε στο γραφείο. Όλα μπροστά του τακτοποιημένα, τα βιβλία, οι σημειώσεις, οι μολυβοθήκες. Ανασήκωσε τον κορμό, ίσιωσε την πλάτη και άφησε τα δάχτυλά του να πάρουν τη θέση τους πάνω στο φθαρμένο από τη χρήση πληκτρολόγιο.  Μπροστά του μια κατάλευκη οθόνη να τον κοιτάζει περιπαιχτικά. Σχεδόν την άκουγε να μουρμουρίζει πόσο αναβλητικός είχε γίνει, πόσο στην ουσία δείλιαζε να κάνει λάθη και πως με αυτούς τους ρυθμούς δεν θα τελείωνε το μυθιστόρημά του ποτέ. Αν δεν ήταν τόσο κουρασμένος ίσως και να αντιδρούσε σε αυτό το κύμα απογοήτευσης που τον είχε καταβάλει, ίσως και βίαια για μια φορά, θα του έκανε καλό, να τρέξει πιο γρήγορα το αίμα στις φλέβες, να πάρει η μηχανή μπροστά, να αρχίσει να στροφάρει. Ίσως αν της πετούσε την ξυλόγλυπτη μολυβοθήκη τώρα που έλειπαν οι δικοί του που είχαν αγοράσει μαζί με το κορίτσι του στο παζάρι της Κωνσταντινούπολης, ποια ήταν; Μάλλον η Φαίη; Όχι, με τη Νάντια είχαν πάει σε εκείνο το ταξίδι. Είχε ρίξει την πρόταση επιπόλαια πάνω στην κουβέντα, όμως η Νάντια την είχε αποδεχτεί με ενθουσιασμό χωρίς δεύτερη σκέψη πιάνοντάς τον απροετοίμαστο. Στην ουσία, δεν ήθελε κανέναν μαζί του σε αυτό το ταξίδι. Ήταν η εποχή που μόλις είχε απολυθεί από τον στρατό, τον ήθελε αυτόν τον χρόνο για τον εαυτό του, για να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει. Μία εβδομάδα μετά τα χάλασαν χωρίς προφανή λόγο, από ανία, ίσως.. Όχι, δεν ήταν από ανία, ήταν επειδή είχε έρθει μαζί του. Λάθος κίνηση, ή μάλλον, λάθος συγχρονισμός. Όχι, η κίνηση ήταν λάθος, είχε βιαστεί, δεν είχαν καλά-καλά γνωριστεί και είχε αυτοπροσκληθεί στα σχέδιά του; Μα, έπρεπε να το είχε καταλάβει ότι η ερώτηση ήταν ρητορική και την είχε κάνει χάριν ευγενείας, από τακτ. Όμως, εκείνη το εκμεταλλεύτηκε. Η πιο λάθος κίνηση που θα μπορούσε να είχε κάνει. Η λευκή οθόνη εξακολουθούσε να κρατά κλειδωμένη την κάμαρα με τα μυστικά. Τι ωραία έκφραση, γεμάτη μυστήριο, κρίμα που δεν ήταν δική του: η κάμαρα με τα μυστικά... Εκείνη η ασχημούλα βρετανίδα νοικοκυρά είχε βρει το τσουκάλι με το χρυσό χωρίς να κουνήσει ρούπι από την κουζίνα του σπιτιού της, με τον χαριτωμένο της ήρωα-μάγο μικρό και άμαθο και με όλες τις δυνάμεις του κακού να έχουν εξαπολυθεί εναντίον του, αλλά εκείνος να βρίσκει τον πιο αναπάντεχο τρόπο για να γλυτώνει κάθε φορά και στο τέλος να θριαμβεύει. Πόσο προβλέψιμο, κι όμως, πόσο συναρπαστικό. Ίσως αν την κοιτούσε πολύ επίμονα να ξεκλείδωνε η έμπευση και να τον άφηνε κι εκείνον να γευτεί κάτι από τις χάρες της. Εξάλλου, προσπαθούσε, δεν προσπαθούσε; Η πρόθεση υπήρχε, αυτό θα έπρεπε να φτάνει. Αφού δεν έφτανε λοιπόν, θα την ξελόγιαζε πρώτα με το βραβείο του από τον διαγωνισμό διηγήματος του φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας στο οποίο είχε συμμετάσχει κατά τη διάρκεια των νομικών σπουδών του στο Εδιμβούργο με την κορνιζαρισμένη επιταγή που δεν εξαργύρωσε γιατί ήθελε να του μείνει ως αναμνηστικό, η πρώτη του πληρωμή από αυτό που αγαπούσε να κάνει, δεν ήταν και λίγο. Εξάλλου, τα χρήματα ποτέ δεν ήταν θέμα για την οικογένειά τους, μοσχοαναθρεμμένος και εκείνος και ο αδελφός του, όλα στο πιάτο τα είχαν, καλοαναθρεμμένοι και καλομαθημένοι. Γι' αυτό του είχε κακοφανεί τώρα που ο πατέρας του τον είχε αγγαρέψει σε όλες αυτές τις υποχρεώσεις που δεν τον γέμιζαν και δεν τον συγκινούσαν. Τόσοι υπάλληλοι στο γραφείο που πληρώνονταν αδρά, γιατί θα έπρεπε να τα κάνει όλα αυτός; Αυτός ήταν καλλιτέχνης, δεν ήταν για δικηγορικά, πώς να έλεγε όμως στον πατέρα του ότι αυτό που ήθελε πραγματικά ήταν να πετάξει το πτυχίο του στον κάλαθο των αχρήστων και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα γραπτά του και μόνο; Γίνονται αυτά; Δεν γίνονται... Μόνο αν ήταν ο αδελφός του θα γίνονταν... Γένους θηλυκού και η έμπευση και - σε αντίθεση με τις ταραχώδεις σχέσεις του με τον πατέρα του - με τα θηλυκά τα πήγαινε καλά. Εντάξει, με εξαίρεση τη Νάντια, αλλά δεν θα συζητούσε για τη Νάντια τώρα. Θα τη δελέαζε με τα προσόντα του, θα της έδειχνε τους κόπους του, την πορεία του μέχρι τώρα, θα της εξομολογούσε τις ανασφάλειές του - οι γυναίκες πάντα πέφτουν σε τέτοιου είδους χειρισμούς, το άκουγε συνεχώς από τον αδελφό του να το λέει που είχε τρομερή επιτυχία στο ασθενές φύλλο σαν απόσταγμα σοφίας που είχε αποκτηθεί με κόπο, μάλλον επειδή βγαίνει από μέσα τους το μητρικό ένστικτο, της προστατευτικότητας και της στοργής (με εξαίρεση βέβαια τη μητέρα τους που ήταν σταθερά απούσα από την καθημερινότητά τους χαμένη σε έναν δικό της ιδεατό κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από όσα συνέβαιναν γύρω της, αλλά αυτό ήταν μια άλλη ιστορία που δε θα τον απασχολούσε τώρα) -  και θα την έριχνε. Κι εκείνη θα τον συνόδευε στα επτασφράγιστα μυστικά της κάμαράς της με βασιλικές τιμές κρατώντας τον τρυφερά από το χέρι. Η πρωτόγνωρη κούραση που ένιωθε τον είχε σπρώξει στο χείλος μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τα μάτια του είχαν κολλήσει στο ρυθμικό αναβόσβημα του κέρσορα που περίμενε από εκείνον την πρώτη εντολή. Αναμμένο-σβηστό, φως-σκοτάδι, υπαρξία-ανυπαρξία, υπαρξία-ανυπαρξία, υπάρχω-δεν υπάρχω, υπάρχω-δεν υπάρχω, υπάρχω-δεν υπάρχω.. οι παλμοί της καρδιάς του του φαινόταν πως είχαν συγχρονιστεί με αυτό το παρήγορο αναβόσβημα του κέρσορα που επιβεβαίωνε αυτή την αδιασπαστη ροή μιας κυκλικής συνέχειας περιμένοντας στωικά να δεχτεί από εκείνον την εντολή, την απόφαση για δράση ή αδράνεια, για προσπάθεια ή παράδοση... Υπάρχω-δεν υπάρχω, το βλέμμα του ήταν κολλημένο πάνω στο ηλεκτρονικό σημείο ζωής παθητικά, σχεδόν υπνωτικά. Η τσαγιέρα άρχισε να σφυρίζει από την κουζίνα αλλά αυτός λες κι είχε ριζώσει στην καρέκλα, τα δάχτυλα κοκκαλωμένα πάνω στο πληκτρολόγιο, άκαμπτα κι εκείνος δεμένος με αλυσίδες δεν μπορούσε να κάνει την παραμικρή κίνηση γιατί ακόμα και η πιο ανεπαίσθητη κίνηση θα πυροδοτούσε την πιο καταστροφική για αυτή την κυκλική συνέχεια αλυσιδωτή αντίδραση, όπως οι καμικάζι που είναι ζωσμένοι με δεκάδες κιλά πυρομαχικών και η ζωή τους όλη κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή, από ένα φυτίλι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κοιτάζει σε απόλυτη αδράνεια πότε θα έρθει το επόμενο αναβόσβημα του κέρσορα, και όσο το περίμενε να έρθει έτσι ακίνητος όπως ήταν να επιβεβαιώσει το υπάρχω του, τόσο ο κενός χρόνος που μεσολαβούσε ανάμεσα σε κάθε ζεύγος εναλλαγών φαινόταν να μεγαλώνει βασανιστικά, να διογκώνεται, να γιγαντώνεται απομακρύνοντας το ένα ζεύγος από το άλλο τόσο που μετά βίας μπορούσαν πλέον να γίνουν διακριτά. Η απόσταση είχε μετατραπεί σε ένα αδησώπητο, αδυφάγο και αβάσταχτο τιμωρό μαρτύριο που δεν άντεχε πλέον, εξωθώντας τον να πει φτάνει! Φτάνει, ως εδώ... Έκλεισε τον υπολογιστή, έβγαλε την τσαγιέρα από το μάτι της κουζίνας και χωρίς να πιει γουλιά έπεσε αμίλητος για ύπνο.

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Ψηφιακή vs αναλογική φωτογραφία


Το αρχικό μοντέλο ήταν η slr φωτογραφική μηχανή Fujica STX-1 με χώρα προέλευσης την Ιαπωνία. Έτος κατασκευής: 1976. Δύο χρόνια περίπου αργότερα το συγκεκριμένο μοντέλο αγοράστηκε από τον Γερμανό Hans Porst, ο οποίος είχε την τακτική να αγοράζει συγκεκριμένα μοντέλα από διάφορες κατασκευαστικές εταιρείες ανά τον κόσμο. Ως μια κίνηση εκτίμησής του σε αυτό το μοντέλο, ο Porst του έδωσε το όνομά του, έτσι, από Fujica STX-1 μετονομάστηκε σε Porst CR-1. Πέρα από την ονομασία δεν αλλάχτηκε τίποτε άλλο.

Η μηχανή της φωτογραφίας ανήκε για πολλά χρόνια στον πατέρα μου. Τον θυμάμαι που έβγαζε συνεχώς φωτογραφίες με αυτήν. Όταν πέθανε, η μηχανή πέρασε σε μένα. Την κρατούσα για καιρό αποθηκευμένη ως κειμήλιο από κείνον, προ ημερών όμως που την έβγαλα από τη θήκη της και διαπίστωσα ότι βρισκόταν σε πλήρη λειτουργία, σκέφτηκα να κάνω μια προσπάθεια να εξοικειωθώ λίγο μαζί της, αφού οι σχέσεις μου με την αναλογική φωτογραφία είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη. Θα χρειαστώ φιλμ για να δω αν πράγματι φωτογραφίζει χωρίς πρόβλημα, αφού αυτό που βρέθηκε στα χέρια μου έχει λήξει ..από το 2002! Δεν είχα ιδέα ότι και τα φιλμ έχουν ημερομηνία λήξης, για να δείτε πόσο άσχετη είμαι σε ότι έχει να κάνει με την αναλογική φωτογραφία. Αν δεν στεφθούν από παταγώδη αποτυχία, επιφυλλάσσομαι να επανέλθω με δείγματα της προσπάθειάς μου, αφού σε αντίθεση με τις ψηφιακές μηχανές, με αυτήν πρέπει να κάνεις όλες τις απαραίτητες ρυθμίσεις μόνος σου!

Η έλευση της ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής έχει κάνει την τέχνη της φωτογραφίας μια εύκολη υπόθεση ιδιαίτερα προσφιλή και προσιτή σε όλους. Όλα ρυθμίζονται πλέον αυτόματα, εστίαση, διάφραγμα, φωτισμός. Έτσι, δεν χρειάζεται να είσαι γνώστης για να μπορείς να τα ελέγξεις όλα αυτά προκειμένου να τραβήξεις μια πετυχημένη τεχνικά φωτογραφία. Η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή δεν σε αφήνει να κάνεις λάθη, αλλά ακόμα κι αν τύχει κάτι να πάει στραβά, χάρη στα προγράμματα επεξεργασίας φωτογραφιών που έχουν κατακλύσει αγορά και διαδίκτυο, η επεξεργασία τους για τεχνική βελτίωση και διόρθωση μικροατελειών έχει γίνει παιχνιδάκι.

Θαυμάζω ορισμένες φωτογραφίες που η τελειότητά τους ανταγωνίζεται την ίδια την πραγματικότητα, μερικές φορές ωστόσο έχω την αίσθηση ότι είναι τόσο τέλειες που τελικά δείχνουν ψεύτικες. Αυτό για μένα μοιάζει περισσότερο με μειονέκτημα παρά με πλεονέκτημα, αφού, κατά τη γνώμη μου ως ερασιτέχνις φωτογράφος, όντας τόσο τέλεια μια φωτογραφία, τελικά φτάνει να χάνει κάτι από την ..ψυχή της, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, κάνοντάς την ψυχρή και απρόσιτη σε κάποιον που προχωράει σε μια δεύτερη ανάγνωσή της. Οι τυπωμένες σε φιλμ φωτογραφίες αντίθετα όσες φορές κι αν διαβαστούν εξακολουθούν να διατηρούν ακέραιη όλη αυτή τη ζεστασιά και οικειότητα που η ψηφιακή εποχή δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αποκτήσει. Έκπτωση της αισθητικής και της ποιότητας για χάρη του εκσυγχρονισμού και της ευκολίας; Υποθέτω πως πρόκειται για ένα δίλημμα που προκύπτει  κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά στο αποτέλεσμα ενός πρωτοποριακού και καινοτόμου τεχνολογικού επιτεύγματος που φιλοδοξεί να αλλάξει άρδην τις συνήθειες και την καθημερινότητά μας..