20.3.13

Καθαρή Δευτέρα στην Αίγινα

Όσες φορές έχω επισκεφτεί την Αίγινα είναι με τις κολλητές μου από τη σχολή. Στην αρχή ξεκίνησε σαν ημερήσια εκδρομή της μιας φοράς, αλλά σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε ένα άτυπο ετήσιο ραντεβού που έχει πάρει τη μορφή προσκυνήματος στον Άγιο Νεκτάριο, αλλά και επίσκεψής μας στο φεστιβάλ φυστικιού που διοργανώνεται με επιτυχία κάθε χρόνο από τους τοπικούς φορείς. Είναι ένα ραντεβού που μας δίνει την ευκαιρία να συναντηθούμε μακριά από υποχρεώσεις και τρεχάματα και να περάσουμε μια μέρα ήρεμη, ανέμελη και με αυτή την ιδιαίτερη χαρά που μόνο η συντροφιά της κοριτσοπαρέας μπορεί να σου δώσει. Έτσι λοιπόν, κάθε χρόνο Σεπτέμβρη μήνα, λίγο προτού να φύγουν οι καλοκαιρινές ζέστες και πιάσει να δροσίζει, ξέρουμε ότι μας περιμένει το ετήσιο ραντεβού μας με το αγαπημένο νησί.

Το φετινό διήμερο της Καθαρής Δευτέρας ωστόσο τους έκανα απιστία, αφού ήταν η πρώτη φορά που αντί για τις φίλες μου, την επισκέφτηκα με την οικογένειά μου. Οι συγκυρίες ευνόησαν ιδιαίτερα σε αυτό, αφού ο σύζυγος είχε δουλειά εκεί για αυτές τις μέρες και, το κυριότερο, υπήρχε αυτοκίνητο διαθέσιμο που μας περίμενε λίγα μέτρα μακριά από το λιμάνι. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσω το νησί και πέρα από τη διαδρομή Αίγινα-Άγιος Νεκτάριος που ήξερα μέχρι τώρα.


Η μέρα ήταν παραπάνω από ευνοϊκή για εκδρομή. Ένας ούριος άνεμος είχε σκορπίσει και τα τελευταία σύννεφα από τον ουρανό κάνοντας τη θάλασσα να λαμπυρίζει κάτω από τις ζωηρές μαρτιάτικες ακτίνες του ήλιου. Αρχοντικά εγκαταλελειμένα στο μένος του χρόνου, στέκονται με αξιοπρέπεια δίπλα στα σύγχρονα γκριζωπά τσιμεντοκατασκευάσματα απροσδιορίστου χαρακτήρα και αισθητικής συνεχίζοντας να αιχμαλωτίζουν με την ίδια ευκολία το βλέμμα του επισκέπτη, όσες φορές και αν τα έχει ξαναδεί.


Η ζωή στην Αίγινα προχωρά νωχελικά με τους δικούς της αργόσυρτους ρυθμούς όπως συμβαίνει σε πολλά νησιά της πατρίδας μας, σα τον φλοίσβο των κυμάτων που ντύνει μουσικά τις στιγμές των κατοίκων και των επισκεπτών της πάνω στο όμορφο νησί του Αργοσαρωνικού.


Η νύχτα πέφτει και ένα καινούργιο πρόσωπο αποκαλύπτεται μέσα στα ασφυκτικά από τον κόσμο που ήρθε για το τριήμερο σοκάκια της, στα καΐκια που είναι στοιχισμένα σιωπηλά στο αγκυροβόλι, στις εκκλησιές που διαγράφουν το σχήμα τους με τον πιο καλλιτεχνικό τρόπο πάνω στο σκοτεινό φόντο της θάλασσας. Στο μέσο, το Δημαρχείο της Αίγινας, θαρρείς βγαλμένο από χρονοκάψουλα της εποχής του μεσοπολέμου.


Η επόμενη μέρα ξημέρωσε συννεφιασμένη. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τον αμαξωτό που θα μας οδηγούσε στην ενδοχώρα του νησιού. Ήπιοι λόφοι απλώνονταν καταπράσινοι ολόγυρά μας, δαντελωτές ακρογιαλιές, η φύση να οργιάζει και ένας σκοτεινός ουρανός να υπενθυμίζει ότι ο χειμώνας δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Η απαραίτητη στάση στο μοναστήρι του Αγίου και μετά δρόμο για τον ναό της Αφαίας στην άλλη άκρη του νησιού που έχει πάρει το όνομά της από τη νύμφη Αφαία, κόρη του Δία, μια θεότητα που υπήρχε στην Αίγινα ήδη από τη 2η π.Χ. χιλιετία και λατρευόταν μόνο εδώ.


Ο ναός χτίστηκε σε έναν αρχαιότατο χώρο λατρείας στη θέση ενός πρόσφατα κατεστραμμένου από πυρκαγιά παλαιότερου και μικρότερου οικοδομήματος γύρω στο 490 π.Χ., την εποχή της μεγαλύτερης ακμής του νησιωτικού κράτους της Αίγινας και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του δωρικού αρχιτεκτονικού ρυθμού. Βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση, μάλιστα θεωρείται από τους υποστηρικτές της ιερής γεωμορφολογίας της Ελλάδας ότι είναι χτισμένος ακριβώς πάνω στην κορυφή ισοσκελούς τριγώνου που φτιάχνουν μαζί με το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη. Ο τελευταίος, αν έχει καλό καιρό, είναι διακριτός από τον λόφο στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ο ναός της Αφαίας, ο συννεφιασμένος καιρός ωστόσο δεν μας άφησε να το εξακριβώσουμε και από μόνοι μας.


Κατηφορίσαμε προς την Αγία Μαρίνα αργά το μεσημέρι, ένα θερινό ως επί το πλείστον θέρετρο. Περπατήσαμε στην γεμάτη από κόσμο παραλία της, χαζέψαμε τη θάλασσα, χαλαρώσαμε. Δυο-τρεις χαρταετοί προσπαθούσαν να βρουν το ζύγι στον άστατο άνεμο χωρίς όμως να τους κάνει το χατήρι, κάποια παιδιά έπαιζαν στην άκρη του κύματος και ο κόσμος να έχει στήσει με το τίποτα ένα υπαίθριο πανηγύρι με όλα τα σαρακοστιανά εδέσματα σε πλήρη παράταξη, χορός και τραγούδι και έξω καρδιά, και η ζωή όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν να τη χαίρονται, με τις αναποδιές και τις νηνεμίες της, με τις πίκρες και τα καλά της, με τη νοστιμάδα της κάνοντας κατά το πρόσταγμα του ποιητή την καρδιά τους χαρταετό για τον άνεμο και άνεμο για τον χαρταετό, ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει..


Καλή Σαρακοστή!


18 σχόλια:

Σοφία είπε...

Πήρατε μια ανάσα Εύα μου μακριά από την Αθήνα,
καλή Σαρακοστή να ευχηθώ !!

maria είπε...

Καλημέρα Εύα μου, σε ένα σπίτι σαν αυτά των πρώτων φωτογραφιών σου, πέρασα πολλά καλοκαίρια στην Αίγινα. Μου έφερες πολλές γλυκές αναμνήσεις στο μυαλό. Μου φαίνεται ότι απο τότε έχω να κάνω ποδήλατο.
σε φιλώ και καλή Σαρακοστή

Litsa Ch είπε...

Αχ πρέπει να 'ναι πολύ ωραία στην Αίγινα και δεν έχω πάει ποτέ...
Κι αυτά τα ονειρεμένα αρχοντικά, τόσο υπέροχα!
Καλή Σαρακοστή και να περνάτε όμορφα!

Summertime Blues είπε...

θαυμάσιες φωτογραφίες.
καλή Σαρακοστή.

agrimio είπε...

Δεν την έχω επισκεφτεί ποτέ την Αίγινα, κι ελπίζω να τα καταφέρω όταν βρεθώ ξανά στην πατρίδα καθώς πάντα ήθελα να επισκεφτώ τον ναό της Αφαίας... προσκύνημα για εμένα! :) Αυτός ο γάταρος πάνω-πάνω, σκέτη απόλαυση! Σε ευχαριστούμε για το ταξιδάκι. Χαιρετισμούς από την μακρινή Αυστραλία

Όστρια είπε...

Επισκέφτηκα την Αίγινα πριν 3 χρόνια,μόνη μου...Νοίκιασα ένα αυτοκίνητο και είδα κάθε γωνιά της...Μου άρεσε πολύ...Καλή Σαρακοστή,Εύα μου...

Eva Psarrou είπε...

@ Σοφία
Καλή Σαρακοστή και σε σένα Σοφία μου!

Eva Psarrou είπε...

@ maria
Τυχερή που έζησες σε τέτοιο σπίτι, έστω και για διακοπές. Καλή Σαρακοστή Μαρία!

Eva Psarrou είπε...

@ Litsa Ch
Κάθε φορά που την επισκέπτομαι μου δείχνει και κάτι καινούργιο. Καλή Σαρακοστή, επίσης!

Eva Psarrou είπε...

@ Summertime Blues
Σ' ευχαριστώ, καλή Σαρακοστή!

Eva Psarrou είπε...

@ agrimio
Είμαι σίγουρη ότι θα σε ανταμείψει με τις ομορφιές και την ιστορία της.
Καλή Σαρακοστή Αγριμιώ μου, να περνάς καλά!

Eva Psarrou είπε...

@ Όστρια
Μόνη σου;! Μπράβο κορίτσι μου, θα είναι και διαφορετική η αίσθηση έτσι. Καλή Σαρακοστή, καλή μου Όστρια!

Poet είπε...

Ωραία ξενάγηση, ευχαριστώ. Μου θύμισες το μοναδικό ταξίδι μου στα νησιά του Αργοσαρωνικού το καλοκαίρι του 1980. Πρέπει να ψάξω εκείνες τις παλιές φωτογραφίες. Ε, ναι, νέοι και ερωτευμένοι τότε.

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα είπε...

Όμορφη η Αίγινα, έχω χρόνια να πάω. Αν και μεταξύ μας, σε ό,τι και εάν εστιάσει ο φακός σου, όμορφη λήψη θα βγει.

Ευαγγελία μου, τα Χρόνια μου Πολλά από καρδιάς! Χρόνια έτσι όπως εσύ τα αγαπάς.
Να είσαστε καλά εσύ κι η οικογένειά σου!
Να ξημερώνεις όμορφα!

oldthings είπε...

Εύα , καθυστερημένα σου γράφω τις θερμότερες ευχές μου για τη γιορτή σου , εύχομαι να περνάς πάντοτε καλά ! Δεν έτυχε να πάω στην Αίγινα , όμορφο ταξίδι μου χάρισες και σε ευχαριστώ !

Eva Psarrou είπε...

@ Poet
Εύχομαι νέοι και ερωτευμένοι πάντα - καλή σου μέρα ποιητή!

Eva Psarrou είπε...

@ η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα
Πω πω κοκκίνησα! :) Σ' ευχαριστώ πολύ καλή μου, για τις ευχές, για το υπέροχο σχόλιο. Να είσαι καλά, φιλιά πολλά!

Eva Psarrou είπε...

@ oldthings
Είναι ένα ήπιας ομορφιάς νησί που ξεκουράζει το βλέμμα και γαληνεύει την ψυχή. Ίσως γι' αυτό και να την προτιμούσαν οι ποιητές και ζωγράφοι μας.
Σ' ευχαριστώ πολύ Ολυμπία μου, οι ευχές πάντοτε καλοδεχούμενες, όποτε κι αν έρχονται!