31.5.12

Το Ξυπόλητο Κολέγιο

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στην Ινδία του τρίτου κόσμου:

αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του πρώτου:
Πρόκειται για το πρόγραμμα του δημοτικού σχολείου του γιου μου για τον μήνα Ιούνιο.
Μου φάνηκε τόσο τραγικό που έβαλα τα γέλια. Ακόμα γελάω.
Διαβάστε το και μετά αν θέλετε, αφιερώστε τα επόμενα 19 λεπτά της ζωής σας να παρακολουθήσετε το βιντεάκι για συγκρίσεις....
---
Ελληνική Δημοκρατία
Υπουργείο Εθν. Παιδείας δια βίου μάθησης & Θρησκευμάτων
Περιφερειακή Δ/νση Π.& Δ. Εκπ/σης Αττικής
() Δημοτικό Σχολείο δήμου () Αθήνας

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Σάββατο 2 Ιουνίου:
Εκδρομή Συλλόγου Γονέων στην Επίδαυρο

Δευτέρα 4 Ιουνίου:
Αργία Αγίου Πνεύματος

Τετάρτη 6 Ιουνίου
Το σχολείο δε θα λειτουργήσει λόγο Γενικής Συνέλευσης Εκπαιδευτικών

Τρίτη 12 Ιουνίου
Εκδρομή όλων των τάξεων για αθλοπαιδιές

Πέμπτη 14 Ιουνίου
Λήξη διδακτικού έτους

Παρασκευή 15 Ιουνίου
Δευτέρα 18 Ιουνίου
Το σχολείο θα είναι κλειστό λόγω εκλογών
---

Θα μπορούσε να λέγεται και πρόγραμμα διακοπών, οι μαθητές τουλάχιστον έτσι το είπαν με το που το είδαν και ποιος να τους δώσει άδικο.. Για τον οποίο Ιούνιο βέβαια οι εκπαιδευτικοί θα πληρωθούν κανονικά ως δημόσιοι υπάλληλοι για τις υπηρεσίες που θα προσφέρουν στην παιδεία για το συγκεκριμένο διάστημα, σα να τις πρόσφεραν στ' αλήθεια.

Βλέπω το βίντεο και σκέφτομαι: Σκέψου τώρα να πεις στους δικούς μας ότι θα πληρώνονται μόνο μέχρι 100 ευρώ για τον μήνα τους όπως συμβαίνει στο Ξυπόλητο Κολλέγιο της Τιλόνια, που δουλεύει, δεν μας δουλεύει, παράγοντας έργο κυριολεκτικά με το τίποτα. Και που ξεκίνησε από το όραμα ενός ανδρός, ο οποίος απέδειξε με το έργο της ζωής του την αλήθεια στα λόγια του Μαχάτμα Γκάντι:


"Πρώτα σε αγνοούν
Μετά σε κοροϊδεύουν
Μετά σε πολεμούν
Και μετά νικάς."

Ινδία γίναμε; Χα! Κι άλλο αστείο.
Η Ινδία, αγάπη μου, φαίνεται πως μας έχει προσπεράσει εδώ και καιρό..

...



24.5.12

Φιλίες

Tamara de Lempicka (1898-1980), "The two friends"

Είναι κάποιοι άνθρωποι ήσυχοι. Στις παρέες κρατούν χαμηλό προφίλ και δύσκολα ξεκινούν πρώτοι την κουβέντα. Όταν όμως τους δώσεις την ευκαιρία, λάμπουν σαν αστέρια στο σκοτάδι. Είναι οι άνθρωποι που δεν ξεχνούν να λένε 'ευχαριστώ' για κάθε τι που η ζωή θα τους προσφέρει. Ακόμα και όταν πρόκειται για αναποδιές. Κυρίως τότε. Κάτι καλό θα δούνε σε αυτό και πάλι. Κι αυτό το κάτι τους είναι αρκετό για να κρατήσουν με σιγουριά το τιμόνι του ανεμοδαρμένου σκαριού, μέχρι να βρεθούν ξανά σε πιο ήρεμες θάλασσες.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Κατερίνα. Την γνώρισα στη σχολή, ήσυχη, σιωπηλή, ένας καλόκαρδος χαρακτήρας που μόνο καλά λόγια έχει να πει για τους πάντες. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει πάντα και βρίσκει την θετική πλευρά των ανθρώπων και των καταστάσεων, αφήνοντάς σε με την αίσθηση ότι η ψυχή σου είναι λιγότερο τρικυμιασμένη από ότι πρωτού την συναντήσεις, όμως αυτό συμβαίνει κάθε φορά. Γιατί αυτή η εσωτερική ισορροπία, η γαλήνη ψυχής καθρεφτίζεται σε κάθε τι που κάνει, με αποτέλεσμα να μεταδίδεται ακούσια στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω της.

Ακόμα και τώρα, εν μέσω εξεταστικής προετοιμασίας. Που όλα φαντάζουν μαύρα και δυσοίωνα, κυρίως λόγω της συγκεκριμένης θεματικής. Ελληνική Φιλοσοφία και Επιστήμη, από τους προσωκρατικούς ως τις μέρες μας, μια θεματική στην οποία ακόμα και οι καθηγητές νίπτουν τας χείρας τους για τον όγκο και τη δυσκολία της και αναρωτιούνται μονολογώντας πώς θα τα βγάλουμε πέρα...

Η Κατερίνα όμως όχι. Είναι σίγουρη ότι και πάλι όλα θα πάνε καλά. Όπως πηγαίνουν καλά τόσα χρόνια τώρα που παλεύουμε δίπλα-δίπλα στα θρανία της σχολής. Ύλη ατέλειωτη και ένα άγχος τόσο πηχτό όσο πλησιάζει η εξεταστική, που μπορείς να το κόψεις με το μαχαίρι. Τόσα πολλά, τόσο δύσκολα για ένα μυαλό χαμένο παράλληλα μέσα στου κόσμου τις έγνοιες, με τη ζωή να τρέχει χωρίς να σε ρωτά αν μπορείς να την προλάβεις, πού να τα χωρέσει; Πόσες φορές δεν έχω φτάσει στο αμήν, να αναρωτιέμαι πόσο μαζοχίστρια είμαι που υποβάλω τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία και αν αξίζει τόση ταλαιπωρία για ένα χαρτί που στο φινάλε, δεν θα μου χρησιμεύσει και πουθενά. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι ίδιες ζοφερές σκέψεις και κάθε που τελειώνουν οι εξετάσεις, όλα ξεχνιούνται σα να μην τα σκέφτηκα ποτέ.

Οι ζοφερές σκέψεις όμως δεν θα γινόταν να μην εμφανιστούν και πάλι. Όταν μιλάς μαζί της όμως, τίποτα από αυτά δεν φαντάζει πλέον αξεπέραστο. Λες και έχει ένα μαγικό ραβδάκι που μπορεί να τα ξορκίζει και να τα διώχνει μακριά από σένα... 'Πόσες φορές βρεθήκαμε μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα; Με τους ίδιους προβληματισμούς και την ίδια αγωνία; Δεν πηγαίνουμε απροετοίμαστες, κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε. Και πάντα στο τέλος όλα πηγαίνουν καλά, έτσι δεν είναι;' με ρώτησε στο προχτεσινό μας τηλεφώνημα. Εγώ την είχα πάρει, δεν είχα λόγο συγκεκριμένο, ο λόγος ήταν ότι ήθελα να την ακούσω. Και πάλι το έκανε το θαύμα της, βρήκε μια αχτίδα φωτός μέσα στο σκοτάδι. Και μου την έδειξε. Και με έκανε να χαμογελάσω με αισιοδοξία...
Δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω..

21.5.12

Φωτογραφική έκθεση του Βασίλη Τσαρνά

Την πρώτη του ατομική έκθεση διοργάνωσε ο φωτογράφος Βασίλης Τσαρνάς ή, για τους φίλους στο Flickr, Vasilis Amir. Η δουλειά του πρωτότυπη με έντονες σουρεαλιστικές νύξεις είχε τον τίτλο: "παρατεταμένες στιγμές".

From Vasilis Amir's photo exhibition, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Ο χώρος που φιλοξένησε την έκθεση ('bartesera'), ένας πολυχώρος στη στοά Πραξιτέλους στο κέντρο της Αθήνας, ήταν ιδιαίτερα ζεστός και κουλτουριάρικος, με τα έργα του καλλιτέχνη να ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο το περιβάλλον.



Όμορφος ατμοσφαιρικός φωτισμός, ιδανικός για να αναδείξει τις υπέροχες φωτογραφίες του Βασίλη, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω και από κοντά στη συνάντηση των φωτογράφων του Flickr της Αθήνας (είχα κάνει ανάρτηση γι' αυτήν, μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.)




Ο ίδιος γράφει:

"Αυτό που με τραβάει στο να φωτογραφίζω δεν είναι ο κόσμος "όπως είναι". Αυτά που θέλω να βλέπω δεν είναι, ωστόσο, λιγότερο πραγματικά κι ας παρεμβαίνει κι ένα μηχανικό μάτι, μαζί με την πρόθεση για μια πιο θολή, κουνημένη ή πολυεπίπεδη ματιά. Χρειάζομαι αυτό το καθρεφτάκι για να τονίζω τα είδη της ομορφιάς που αγαπάω και να συμφιλιώνομαι με τον κόσμο, πιάνοντάς τον απο 'κει..."

Η έκθεση του Βασίλη Τσαρνά διήρκησε από τις 30 Απριλίου ως τις 19 Μαΐου 2012.

Εύχομαι πάντα δημιουργικός και εμπνευσμένος

Καλή συνέχεια!




19.5.12

Στο Πανεπιστήμιο

Η πρόσκληση είχε έρθει από την καθηγήτριά μου της φιλοσοφίας εδώ και λίγες μέρες:

"Την 17η Μαΐου 2012, ημέρα Πέμπτη και ώρα 19.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο κύριος Enrico Berti, ακαδημαϊκός και καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Padova της Ιταλίας.
Σας προσκαλούμε να παραστείτε.

Υπογραφή: Ο Πρύτανης"

 Η ώρα που θα περνούσα τη Μεγάλη Πόρτα επιτέλους είχε φτάσει.. Γιατί για μένα μεγαλύτερη πόρτα από αυτήν του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της Ελλάδας, του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών δεν υπήρχε. Το Πανεπιστήμιο είναι για μένα το πιο λατρεμένο μου κτήριο σε όλη την Αθήνα, ένα κτήριο που έχει συνδεθεί όσο κανένα άλλο μέσα στο μυαλό μου με τα πιο τρελά και μεγαλεπίβολα εφηβικά μου όνειρα. Πόσες φορές με φανταζόμουν το λιγότερο διδάκτορα, να φοράω την τήβεννο δίνοντας διαλέξεις σε κατάμεστες αίθουσες και το έργο μου να είναι αντικείμενο μελέτης για την έκπληκτη από τις ρηξικέλευθες προσεγγίσεις μου επιστημονική κοινότητα ανά τον κόσμο που θα με λάτρευε ως δεύτερο Σωκράτη, ούτε κι εγώ θυμάμαι πια πόσες...


Η ζωή βέβαια έχει τον δικό της τρόπο να γράφει πιο ρεαλιστικά σενάρια για μας, ωστόσο, μερικά όνειρα δεν είναι φτιαγμένα να παραμείνουν στο ράφι εφ' όρου ζωής. Έρχεται η στιγμή που εμφανίζονται από το πουθενά σαν οιωνοί που σε ξυπνούν και σου ξαναθυμίζουν όλα αυτά που θεωρούσες ξεχασμένα. Η ανώτατη παιδεία ήταν ένα από αυτά. Έκανα σπουδές, δε λέω, ασχολήθηκα με διάφορα, γιατί πάντα υπήρχε (και υπάρχει) μέσα μου το μικρόβιο της μάθησης και της δημιουργίας, όμως δεν ήταν το ίδιο. Για μένα το τέλος, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, ο ύστατος στόχος ήταν οι Ανώτατες σπουδές. Τα υπόλοιπα τα έβλεπα περισσότερο ως συμβιβαστικές λύσεις. Κι όταν ήρθε η ώρα να το κάνω, δεν σκέφτηκα ούτε ηλικία ούτε δυσκολίες. Το θεώρησα φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. 



 Φέτος, στο μάθημα της φιλοσοφίας, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να μου ανοίξει αυτή την Πόρτα που μόνο θαυμασμό και δέος μου έχει προκαλέσει όλα αυτά τα χρόνια που μόνο απ' έξω περνούσα, αφού δεν τολμούσα ούτε στον περίγυρο να πατήσω, και κάθε φορά το βλέμμα συνοδευόταν από έναν πονεμένο στεναγμό που έβγαινε θαρρείς από τα πιο απομακρυσμένα κελιά της ψυχής μου..
  

Η μέρα ήταν βροχερή, ο κόσμος λιγοστός. Ίσως να' φταιγε και το γεγονός ότι η εκδήλωση συνέπεσε με την αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Στην είσοδο με υποδέχτηκε ο φύλακας. "Για την αναγόρευση θα ανεβείτε επάνω, στη Μεγάλη Αίθουσα" μου είπε. Τον ευχαρίστησα ευγενικά. Τον ρώτησα αν επιτρεπόταν η φωτογράφιση. "Φωτογραφίστε ελεύθερα" ήταν η απάντηση.
 Περπατούσα εξερευνώντας τον χώρο, θαυμάζοντας την αρχοντιά, το αψεγάδιαστο νεοκλασικό στυλ του και ξαναζωντάνευαν στο νου μου εικόνες και συναισθήματα που για τόσα πολλά χρόνια θεωρούσα κυήματα μιας αχαλίνωτης εφηβικής φαντασίας.


Σε περίοπτη θέση η μαρμάρινη προτομή του Σωκράτη που πρώτος μίλησε για αρετή και ηθική και γνώση ως απαραίτητες προϋποθέσεις για την επίτευξη της ευδαιμονίας του ανθρώπου, της ανθρώπινης δηλαδή ευτυχίας...



Η σκοτεινή πράσινη αίθουσα στον επάνω όροφο, ένας προθάλαμος που συνδέει δύο διαδρόμους εκατέρωθεν, διακοσμημένους με ελαιογραφίες προηγούμενων πρωθυπουργών και ανθρώπων του πνεύματος, οι οποίοι οδηγούν στα γραφεία του πρύτανη και του αντιπρύτανη αντίστοιχα.


University of Athens, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Περιδιαβαίνω με δέος τους χώρους του πρώτου πανεπιστημιακού ιδρύματος που ιδρύθηκε στο νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος στις 3 Μαΐου 1837 και βγάζω φωτογραφίες. Μάης ήταν και τότε, όπως και σήμερα. Το μαρμάρινο κομψοτέχνημα του Έρνεστ Τσίλλερ, έστω και ως επιβλέποντα αρχιτέκτονα, σεμνό και μεγαλοπρεπές σινάμα, εκπέμπει με τον πλέον ιδανικό τρόπο τον ρόλο του ως ναό της γνώσης και της φιλοσοφίας, ένας ορισμός που προβληματίζει τους μελετητές μέχρι και σήμερα.



Ανατρέχω σε ένα απόσπασμα του εγχειριδίου:
"Το πορτρέτο του φιλοσόφου παρουσιάζεται ως μια πολυσχιδή προσωπικότητα, που κατέχεται από το πάθος για κάθε είδους γνώση και δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε χώρους εκ πρώτης όψεως διαφορετικούς. Είναι ή μπορεί να είναι, ταυτόχρονα, φιλόσοφος, ρήτορας, ιστοριογράφος, ποιητής, επιστολογράφος, άνθρωπος της αυλής και των διαδρόμων του Μεγάλου Παλατίου, αξιωματούχος, διπλωμάτης, δάσκαλος φιλοσοφίας, μοναχός, διατρέχοντας τα όρια θείας και θύραθεν γνώσης, εκκλησιαστικής και κοσμικής γραμματείας - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι επιτυχημένος σε όλα. Πάνω από όλα, όμως, φιλόσοφος είναι αυτός που έχει διαλέξει και ακολουθεί, όσο μπορεί, τη "θεωρητική ζωή". Ίσως ο Η. Γιαννάκης που το έγραψε, να συνέλαβε στην αποκάλυψη μέρους της ουσίας του ορισμού, του είναι κάτω από το φαίνεσθαι.



Η Μεγάλη Αίθουσα περιμένει τους επισκέπτες της. Επικρατούν χρώματα ζεστά του κεραμιδιού και της ώχρας με χρυσοποίκιλτες διακριτικές λεπτομέρειες και ξύλινα στασίδια και μια οροφή όλη ζωγραφισμένη στο χέρι.



Δε σταματάω να βγάζω φωτογραφίες, θέλω να τραβήξω κάθε γωνιά, κάθε λεπτομέρεια, θέλω να μείνει αυτή η στιγμή ανεξίτηλα χαραγμένη για πάντα στη μνήμη μου..



Έξω η βροχή έχει δυναμώσει. Ομπρέλες σε ζωηρά χρώματα δίνουν μια χαρούμενη νότα στο κατά τα άλλα μουντό αστικό τοπίο. Η τελετή είναι λιτή. Δυο λόγια από τον κοσμήτορα, η παρουσίαση του έργου του τιμωμένου από την Διευθύντρια του τομέα Φιλοσοφίας καθηγήτρια κ. Αθανασία Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη, η αναγόρευση του τιμωμένου σε επίτιμο διδάκτορα με την συνακόλουθη περιένδυση με την τήβεννο της Σχολής από τον Κοσμήτορα. Μια τελετή που μου' φερε στο μυαλό τις αναγορεύσεις των βυζαντινών αυτοκρατόρων που διάβαζα στην ενότητα του ιδιωτικού και δημόσιου βίου των Ελλήνων. Πάλι το ΕΑΠ μπροστά, πάντα το ΕΑΠ μπροστά...


Ευχαριστίες, συγχαρητήρια, χαμόγελα, κι αυτή η ηθική ικανοποίηση που λαβαίνει κανείς όταν έρχεται η στιγμή της αναγνώρισης του έργου της ζωής του.


Ακάματος ερευνητής του έργου του Αριστοτέλη, ο κ. Berti ανεβαίνει στο βάθρο, μιλάει για το αντικείμενο της έρευνάς του, πιο συγκεκριμένα για την έννοια του πάθους στο έργο του Αριστοτέλη. Θα περίμενε κανείς μετά από την αναγόρευσή του σε διδάκτορα από το μεγαλύτερο ελληνικό πανεπιστήμιο και με το αντικείμενο ερευνών του να είναι τα ίδια τα κείμενα του Αριστοτέλη, ότι θα μιλούσε στα ελληνικά. Ο κ. Berti, ωστόσο, επέλεξε την ιταλική για να αναλύσει τις ιδέες του. Ως αποτέλεσμα, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι πάντως από τους παρευρισκομένους να μην καταλάβουν δυστυχώς λέξη από όσα είπε.



Η εκδήλωση τελείωσε το ίδιο ήσυχα και διακριτικά όπως ξεκίνησε. Έξω πήρε να σκοτεινιάζει. Ο ουρανός φορτωμένος με βαριά σύννεφα γεμάτα βροχή. Μια μικρή ψιχάλα έριχνε μόνο τώρα ίσα για να γυαλίσει τις μαρμάρινες πλάκες. Οι προσκεκλημένοι σηκώθηκαν και περνώντας από τον τιμώμενο για να του αποδώσουν τιμές και συγχαρητήρια, αποχωρούσε από την αίθουσα. Μέσα σε λίγη ώρα δεν είχε απομείνει κανείς.



Βγαίνω από το Πανεπιστήμιο με την καρδιά και το νου χορτάτα. Το λυκειακό μου όνειρο να περάσω το κατώφλι της Μεγάλης Πόρτας έμεινε πλέον πίσω μου. Μπορεί να μην κατάφερα να γίνω διδάκτορας και κανείς να μη γνώρισε τις ρηξικέλευθες θεωρίες μου πάνω στο έργο των Ελλήνων γιγάντων της φιλοσοφίας, η ζωή ωστόσο μου φύλαγε ένα διαφορετικό σενάριο, εξίσου συναρπαστικό και γεμάτο. Γυρίζω πίσω το βλέμμα, βγάζω μια τελευταία φωτογραφία το λατρεμένο μου. Τι όμορφο που δείχνει έτσι μυσταγωγικά φωταγωγημένο, τι ονειρεμένο φως του δίνουν οι τελευταίες ακτίνες της μέρας πίσω από το φίλτρο του μολυβένιου αττικού ουρανού... Η λαχτάρα πέρασε, το δέος παραμένει... Θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει πρόσφατα: "Ο βαθύς γνώστης προτιμάει πάντα αυτό που συμβαίνει." Μεγάλη κουβέντα, σοφή. Φιλοσοφημένη...


14.5.12

'απεριωριστη θεα'

'απεριωριστη θεα - endless view', a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Κάποια στιγμή, στον επίλογο ενός αισιόδοξου σεναρίου όπου εμείς θα ζήσουμε τελικά καλά κι αυτοί καλύτερα,
ένοχα μυστικά κι εγκλήματα κι αθώα ψέματα, ίσως να τα ξεχάσω όλα.
Το μόνο που δεν πρόκειται ποτέ μου να ξεχάσω
είναι ότι με έκαναν να αισθάνομαι ένοικος στον τόπο μου.

12.5.12

Εγκατάλειψη














   
Ένα από τα πράγματα που με γοητεύουν στα ερειπωμένα σπίτια είναι ότι,
σε αντίθεση με τα μοντέρνα κυβιστικά κτίσματα που έχουν κατακλύσει το αστικό τοπίο, εκείνα προτιμούν να διατηρούν ανέπαφες τις σκοτεινές τους γωνιές
και όλα τα ανήλιαγα περάσματα
για να τρυπώνουν ανενόχλητα σκιές
και θύμησες και μνήμες και φαντάσματα..

10.5.12

Βιτρίνες

Busy street, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

'Είμαστε σαν βιτρίνες μαγαζιών
στις οποίες συνεχώς τακτοποιούμε, κρύβουμε ή φανερώνουμε
τις υποτιθέμενες ιδιότητες που άλλοι αποδίδουνε σε εμάς
για να εξαπατάμε τον εαυτό μας.'


~ F. W. Nietzsche